I SAB/Wa 30/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Durzyńska po rozpoznaniu w dniu 2 czerwca 2025 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P. Z. na bezczynność Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi w przedmiocie rozpoznania wniosku o stwierdzenie nieważności orzeczenia postanawia odrzucić skargę. Pismem z dnia 11 listopada 2024 r. P. Z. (dalej: skarżący) złożył skargę na bezczynność Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi (dalej: organ) w przedmiocie rozpoznania wniosku o stwierdzenie nieważności orzeczenia Urzędu Wojewódzkiego Warszawskiego z dnia 22 października 1948 r. oraz orzeczenia Ministra Rolnictwa i Reform Rolnych z dnia 30 grudnia 1948 r. w przedmiocie przejęcia na cele reformy rolnej nieruchomości ziemskiej pn. Folwark [...]. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o umorzenie postępowania sądowoadministracyjnego wskazując, że organ ostateczną decyzją z dnia 6 lipca 2023 r. znak: SZ.rn.625.20.2020 umorzył postępowanie o stwierdzenie nieważności ww. rozstrzygnięć. Prawomocnym wyrokiem z dnia 20 maja 2024 r. sygn. I SA/Wa 2277/23 oddalił skargę skarżącego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Skarga jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu. Zgodnie z art. 53 § 2b ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2024, poz. 935 ze zm. dalej "ppsa"), skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu. W niniejszej sprawie skargę na bezczynność organu w przedmiocie rozpatrzenia wniosku o stwierdzenie nieważności orzeczenia skarżący ponownie wniósł w dniu 13 listopada 2024 r. Tymczasem – jak wynika z akt administracyjnych – organ zakończył postępowanie odwoławcze decyzją z dnia 6 lipca 2023 r., którą utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Zauważyć trzeba, że w dniu 22 czerwca 2020 r. Naczelny Sąd Administracyjny podjął uchwałę o sygn. II OPS 5/19 w której orzekł, że wniesienie skargi na bezczynność po zakończeniu przez organ administracji publicznej prowadzonego postępowania poprzez wydanie decyzji ostatecznej stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 ppsa. W uzasadnieniu uchwały podniesiono m.in., że zasadniczym celem skargi na bezczynność organu administracji publicznej jest doprowadzenie do usunięcia stanu bezczynności, dlatego też za niedopuszczalną należy uznać skargę na bezczynność organu wniesioną po zakończeniu postępowania administracyjnego. Wobec tego w świetle powyższego niedopuszczalne było merytoryczne odniesienie się przez Sąd do zarzutu bezczynności kierowanego pod adresem Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi i wydanie orzeczenie na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 ppsa, bowiem skarga na bezczynność organu została wniesiona już po zakończeniu postępowania tj. po wydaniu decyzji ostatecznej. Wobec tego skarga - zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 ppsa – podlega odrzuceniu (zob. także postanowienie NSA z dnia 7 kwietnia 2022 r. sygn. I OSK 438/22). Sąd odstąpił od wzywania skarżącego do wykazania – w myśl art. 53 § 2b ppsa - czy bezpośrednio przed kolejną skargą na bezczynność organu wniósł ponaglenie do organu bowiem i tak bez względu na to czy skarżący spełnił ww. przesłankę zachodziła inna, obligatoryjna przesłanka niedopuszczalności skargi. Z uwagi na powyższe, Sąd działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 ppsa, orzekł jak w sentencji postanowienia.