I SAB/Wa 300/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Dorota Apostolidis Sędziowie: sędzia WSA Jolanta Dargas sędzia WSA Emilia Lewandowska (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 12 czerwca 2017 r. sprawy ze skargi I. z siedzibą w W. na bezczynność Prezydenta [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku o ustanowienie prawa użytkowania wieczystego gruntu 1. zobowiązuje Prezydenta [...] do rozpoznania wniosku o ustanowienie prawa użytkowania wieczystego gruntu położonego w W. przy ul. [...], ozn. hip. Nr [...] - w terminie dwóch miesięcy od daty doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; 2. stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności, która nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3. zasądza od Prezydenta [...] na rzecz skarżącej I. z siedzibą w W. kwotę 580 (pięćset osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. I. z siedzibą w W. złożyła skargę na bezczynność Prezydenta [...], która do organu wpłynęła 28 lutego 2017 r. . Skarżąca wskazała, że bezczynność organu dotyczy wniosku o oddanie w użytkowanie wieczyste gruntu nieruchomości [...] położonej w W. przy ul. [...], oznaczonej Hip. nr [...]. Skarżąca wniosła o zobowiązanie Prezydenta [...] do rozpoznania wniosku w terminie 2 miesięcy od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy i zasądzenie kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę Prezydent [...] wniósł o jej oddalenie i wskazał, że w aktach znajduje się wniosek J. P., działającego w imieniu R. S., o przyznanie prawa własności czasowej do przedmiotowego gruntu, bez daty sporządzenia wniosku jak również bez daty wpływu do organu. Objęcie niniejszego gruntu przez gminę [...] nastąpiło w dniu [...].07.1947 r. w związku z czym termin do wniesienia wniosku o przyznanie prawa własności czasowej gruntu mijał dnia [...].01.1948 r. W tym czasie stosowny wniosek nie został złożony zatem brak jest w ocenie organu, podstaw do prowadzenia postępowania o ustanowienie prawa użytkowania wieczystego na podstawie przepisów art.7 dekretu z dnia 26.10.1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze W. . W tej sytuacji, zdaniem organu, zarzuty skarżącej spółki dotyczące bezczynności w sprawie są niezasadne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jest uzasadniona. Z akt sprawy wynika, że wniesienie skargi na bezczynność poprzedziło złożenie przez skarżącą do Samorządowego Kolegium Odwoławczego wniosku na niezałatwienie sprawy w terminie. Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z [...] stycznia 2017 r. w [...] uznało zażalenie za nieuzasadnione z powodu nieistnienia sprawy, która mogłaby zostać załatwiona decyzją administracyjną. Oceniając merytorycznie zasadność skargi należy podkreślić, że zarówno w doktrynie jak i w orzecznictwie utrwalił się pogląd, iż z bezczynnością organu mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie określonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale mimo ustanowionego obowiązku – nie zakończył go wydaniem stosownego aktu. W rozpoznawanej sprawie skargę na bezczynność Prezydenta [...] wniosła I. z siedzibą w W., która swój interes prawny wywodzi z następstwa prawnego po dawnej właścicielce nieruchomości dekretowej przy ul. [...] R. S. W aktach własnościowych przedmiotowej nieruchomości znajduje się pismo zatytułowane "Podanie" skierowane do Zarządu Miejskiego [...] Wydział Gospodarki gruntami datowane na 29.09.1948 r., które do organu wpłynęło 13.10.1948 r. a co wynika z prezentaty. Pismo jest podpisane przez J. P., który powołując się na to, że jest pełnomocnikiem właścicieli nieruchomości w W. przy ul. [...] zwraca się w nim o przywrócenie terminu złożenia wniosku, który załącza. Za tym podaniem wszyty jest ( str 7 akt) dokument sporządzony pismem maszynowym, skierowany do Zarządu Miejskiego Wydział Gospodarki Gruntami, podpisany przez pełnomocnika właścicielki nieruchomości R. S. – J. P. Powołując się na art. 7 dekretu z dnia 26.10.1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m. st. Warszawy autor zwraca się o przyznanie za czynszem symbolicznym prawa własności czasowej do terenu nieruchomości położonej w W. przy ul. [...], hip. [...].Orzeczeniem administracyjnym z lipca 1949r. [...]. Prezydent [...] załatwił odmownie podanie o przywrócenie terminu na złożenie wniosku o prawo własności czasowej do gruntu nieruchomości [...], położonej przy ul. [...] Nr [...], które zostało skierowane do J. P. Natomiast nie wynika z akt by zostało wydane orzeczenie dotyczące wniosku o prawo własności czasowej do przedmiotowej nieruchomości. Faktycznie wniosek ten nie jest opatrzony datą jego sporządzenia jak i datą jego wpływu do organu. Jednakże usytuowanie tego wniosku w aktach zaraz za podaniem J. P. o przywrócenie terminu do złożenia wniosku i powołanie się w podaniu, że chodzi o przywrócenie terminu do złożenia wniosku, który załączony jest do tego podania pozwala na ocenę, że wniosek o przyznanie prawa własności czasowej do przedmiotowej nieruchomości został złożony w organie wraz z podaniem o przywrócenie terminu do jego złożenia, a więc wpłynął do organu w tym samym dniu czyli 13.10.1948r. Nie jest więc zasadne stanowisko Prezydenta [...] zawarte w odpowiedzi na skargę, że nie jest wiadome kiedy ten wniosek wpłynął do organu. Złożenie tego wniosku wszczęło postepowanie w trybie art.7 ust.1 dekretu z dnia 26 października 1945r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.st. Warszawy i organ obowiązany jest ten wniosek rozpoznać a jest bezsporne, że do takiego rozpoznania nie doszło. Organ prowadząc postępowanie w przedmiocie takiego wniosku bada przede wszystkim czy pochodzi on od osoby uprawnionej i czy został złożony w terminie określonym w powołanym art.7 ust.1 dekretu. W orzecznictwie utrwalony jest pogląd, że termin ten jest terminem prawa materialnego, a więc nie podlega przywróceniu. Również jest utrwalony pogląd, że wniosek zgłoszony przed objęciem gruntu w posiadanie przez gminę uznaje się za wniesiony w terminie. Natomiast gdy wniosek został wniesiony po terminie określonym w art.7ust.1 dekretu skutek jest taki, że nie może on być uwzględniony co oznacza odmowę ustanowienia, obecnie, prawa użytkowania wieczystego z tej przyczyny. Wniosek zgłoszony po terminie nie jest wnioskiem nieistniejącym. Nie można się zgodzić ze stanowiskiem Prezydenta [...] zawartym w odpowiedzi na skargę, że skoro uznaje wniosek złożony przez J. P. jako nie złożony w terminie określonym art.7ust.1 dekretu to brak jest podstaw do prowadzenia postępowania na podstawie przepisów art.7 dekretu i, w tej sytuacji, niezasadna jest skarga na bezczynność organu w tej sprawie. Uznając zatem skargę na bezczynność za zasadną Sąd zobowiązał Prezydenta [...] do rozpoznania wniosku w terminie dwóch miesięcy i jednocześnie uznał, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Z poważnych względów Sąd na podstawie art. 149§1 i 1a oraz art. 200 ustawy Prawo o postepowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku.