I SAB/Wa 302/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Sobielarska (spr.) po rozpoznaniu w dniu 24 sierpnia 2012 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi A. W. na bezczynność Ministra Gospodarki w przedmiocie rozpoznania wniosku o stwierdzenie nieważności zarządzenia 1. zobowiązuje Ministra Gospodarki do rozpatrzenia wniosku z dnia 9 listopada 1990 r. o stwierdzenie nieważności zarządzenia Ministra Przemysłu Drobnego i Rzemiosła z dnia [...] lutego 1953 r. w sprawie ustanowienia przymusowego zarządu państwowego nad przedsiębiorstwem [...]w [...], w terminie dwóch miesięcy od dnia doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; 2. stwierdza, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszenia prawa; 3. zasądza od Ministra Gospodarki na rzecz skarżącego A. W. kwotę [...] ([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Pismem z dnia 28 czerwca 2012 r. A. W. reprezentowany przez pełnomocnika adwokata A. U. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na bezczynność Ministra Gospodarki w sprawie dotyczącej rozpoznania wniosku o stwierdzenie nieważności zarządzenia Ministra Przemysłu Drobnego i Rzemiosła z dnia [...] lutego 1953 r. w sprawie ustanowienia przymusowego zarządu państwowego nad przedsiębiorstwem "[...] w [...]" oraz zarządzenia Ministra Przemysłu Drobnego i Rzemiosła z [...] czerwca 1955 r. zmieniającego zarządzenie Ministra Przemysłu Drobnego i Rzemiosła z dnia [...] lutego 1953 r. W skardze wyjaśnił, że niniejsze postępowanie prowadzone jest na wniosek z dnia 9 listopada 1990 r. Pismem z dnia 25 lipca 1991 r. Ministerstwo Rynku Wewnętrznego poinformowało o wszczęciu postępowania administracyjnego. Skarżący wskazał, że do dnia dzisiejszego organ nie wydał decyzji w przedmiotowej sprawie. Ostatnia natomiast podjęta czynność przez organ miała miejsce w dniu [...] czerwca 2007 r. Pełnomocnik skarżącego wskazał ponadto, że w dniu 16 maja 2012 r. złożyła w imieniu swego mocodawcy wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. W odpowiedzi na w/w pismo Ministerstwo Gospodarki poinformowało, iż podjęto czynności wyjaśniające. Jednocześnie wskazano, że pismem z dnia 4 czerwca 2012 r. zwrócono się do Archiwum Państwowego w [...], Oddział Terenowy w [...] z prośbą o dokumenty archiwalne związane z działalnością przedmiotowego przedsiębiorstwa oraz do Starostwa Powiatowego w [...] z prośbą o udzielenie informacji odnośnie wszystkich zmian stanu prawnego oraz faktycznego mienia nieruchomego. Ponadto organ wezwał wnioskodawcę do nadesłania dowodów, które dotychczas nie zostały ujawnione, w szczególności dokumentów potwierdzających tytuł własności do przedsiębiorstwa informując jednocześnie, że podjęcie dalszych czynności procesowych uzależnione jest od usunięcia powyższych braków. Poza tym pełnomocnik skarżącego podniosła, że w przez prawie pięć lat organ nie podjął żadnej czynności w sprawie. Jakiekolwiek kroki zostały natomiast podjęte dopiero po skierowaniu przez stronę wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Organ nie wskazał, zdaniem skarżącego, zgodnie z art. 36 § 1 kodeksu postępowania administracyjnego, dodatkowego terminu załatwienia sprawy. Pełnomocnik skarżącego podniósł, że wbrew twierdzeniem organu, wnioskodawca wykazał przymiot strony w niniejszej sprawie. W toku postępowania udowodnione bowiem zostało, że W. W. był właścicielem tartaku gospodarczego w C. (potwierdzenie rejestracji z Izby Handlowo-Przemysłowej). Ponadto, wnioskodawcy doręczyli również wszystkie konieczne postanowienia spadkowe. W aktach sprawy znajduje się również akt notarialny nabycia nieruchomości, która wchodziła w skład przedsiębiorstwa i została przejęta w przymusowy zarząd, a właścicielem przedmiotowej nieruchomości był W. W. Pełnomocnik wskazał również, że gromadzenie materiału dowodowego nie stanowi przesłanki usprawiedliwiającej bezczynność organu. Powołała się przy tym na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 października 2006 r., sygn. akt I SAB/Wa 123/06. Odpowiadając na skargę Minister Gospodarki wniósł o jej oddalenie. Uzasadniając swoje stanowisko Minister przedstawił szczegółowo przebieg postępowania w niniejszej sprawie wskazując na wszelkie podejmowane przez organ czynności. Organ podniósł poza tym, że to właśnie na nim ciążył obowiązek odszukania wszystkich stron postępowania, jak również zawiadomienia ich o toczącym się postępowaniu. Konkludując stwierdził, że wbrew twierdzeniom strony skarżącej, nie pozostaje w bezczynności, gdyż na bieżąco podejmuje czynności mające na celu jak najszybsze zakończenie niniejszego postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Na wstępie wskazać należy, że zgodnie z przepisem art. 119 pkt 2 w zw. z art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270) sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym jeżeli strona zgłosi taki wniosek, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. W sprawie niniejszej wniosek o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym zawarty został w skardze. Odpowiadając na skargę organ nie odniósł się do niniejszego wniosku, nie zażądał jednocześnie przeprowadzenia rozprawy. Skarga zasługuje na uwzględnienie. Podkreślić należy, że z ogólnych zasad postępowania administracyjnego wynika, że organy administracji mają obowiązek działać w sprawie wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia (art. 12 § 1 kodeksu postępowania administracyjnego – Dz. U. Nr 98, poz. 1071, dalej "kpa") jak również mają obowiązek podejmowania wszelkich kroków niezbędnych do załatwienia sprawy (art. 7 i art. 77 § 1 kpa). Stosownie zaś do treści art. 35 § 1 kpa organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od daty wszczęcia postępowania (art. 35 § 3 Kpa). Pod pojęciem "załatwienie sprawy" trzeba przy tym rozumieć wydanie w sprawie rozstrzygnięcia merytorycznego lub decyzji o umorzeniu postępowania. Natomiast w myśl przepisu art. 36 § 1 kpa o każdym przypadku niezałatwienia sprawy w ustawowym terminie, określonym w art. 35, organ administracji publicznej obowiązany jest zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki i wskazując nowy termin załatwienia sprawy. Ten sam obowiązek ciąży na organie administracji publicznej również w przypadku zwłoki w załatwieniu sprawy z przyczyn niezależnych od organu (art. 36 § 2 kpa). Ponadto wskazać należy, że bezczynność organu administracji publicznej występuje nie tylko wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie, ale również wtedy, gdy je podjął, lecz mimo ustawowego obowiązku, nie zakończył go wydaniem decyzji lub innego aktu administracyjnego. Taka sytuacja ma miejsce w niniejszej sprawie. Rozpoznając wniosek o stwierdzenie nieważności zarządzenia Ministra Przemysłu Drobnego i Rzemiosła z dnia [...] lutego 1953 r., Minister Gospodarki przekroczył terminy zakreślone w wyżej wskazanych przepisach. Jak wynika bowiem z akt administracyjnych, od dnia złożenia wniosku do dnia wyrokowania, Minister nie wydał rozstrzygnięcia w sprawie. Wskazane powyżej okoliczności uzasadniają w sposób wystarczający, zdaniem Sądu, uwzględnienie skargi na bezczynność Ministra Gospodarki. Sąd uznał jednocześnie, że zaistniała w sprawie bezczynność ma charakter rażącego naruszenia prawa. Postępowanie w tej sprawie trwa bowiem już od ponad dwudziestu lat. Z tych względów Sąd, na podstawie art. 149 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowania przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270) orzekł, jak w sentencji wyroku.