I SAB/Wa 311/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Gabriela Nowak Sędziowie: WSA Iwona Kosińska (spr.) WSA Joanna Skiba Protokolant starszy sekretarz sądowy Artur Dobrowolski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 czerwca 2012 r. sprawy ze skargi J. S. na bezczynność Burmistrza Miasta S. w przedmiocie wniosku o przyznanie zasiłku celowego 1. oddala skargę; 2. przyznaje ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz adw. K. G., tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu kwotę [...] ([...]) złotych, w tym: tytułem opłaty kwotę [...] ([...]) złotych, tytułem 23% podatku od towarów i usług kwotę [...] ([...]) złotych. J. S. pismem z dnia 30 lipca 2011 r. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na bezczynność Burmistrza Miasta S. w przedmiocie nierozpatrzenia wniosku z dnia [...] czerwca 2011 r. o przyznanie pomocy społecznej w formie zasiłku celowego na [...] w wysokości [...] zł. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie ewentualnie oddalenie podnosząc, że wskazany wniosek skarżącej znalazł rozstrzygnięcie w decyzji Kierownika Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej z dnia [...] lipca 2011 r. nr [...], wobec czego w postępowaniu administracyjnym ewidentnie nie było bezczynności organu. Na rozprawie w dniu 22 czerwca 2012 r. adwokat K. G., jako ustanowiony pełnomocnik z urzędu skarżącej, poparła skargę i oświadczyła, ze w aktach nie ma dowodu doręczenia skarżącej decyzji z dnia [...] lipca 2011 r. Obecny na rozprawie pełnomocnik organu T. K. wniosła o oddalenie skargi i podała, że wedle jej wiedzy decyzja z dnia [...] lipca 2011 r. została skarżącej doręczona skutecznie, co potwierdza fakt wniesienia od tej decyzji przez skarżącą odwołania. Obecnie zaś zgodnie z wiedzą pełnomocnika od decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego, wydanej po rozpatrzeniu złożonego odwołania skarżąca złożyła skargę do tutejszego Sądu. Jednocześnie pełnomocnik organu złożyła do akt sprawy kserokopię postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] sierpnia 2011 r. o umorzeniu postępowania z zażalenia J. S. na nierozpatrzenie w ustawowym terminie przez Miejski Ośrodek Pomocy Społecznej w S. wniosków o pomoc społeczną na miesiąc czerwiec 2011 r. oraz na [...]. Powodem powyższego rozstrzygnięcia Kolegium był fakt rozpoznania przez organ I instancji przedmiotowych wniosków J. S. i wydania decyzji z dnia [...] lipca 2011 r. nr [...] oraz nr [...]. Wobec powyższego Kolegium uznało, że organ I instancji nie naruszył terminów zakreślonych w art. 35 § 1 i art. 36 § 1 kpa, a także ogólnych zasad postępowania administracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 1 i art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. z 2012 r. Dz. U. poz. 270) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej poprzez rozpoznawanie skarg na bezczynność organów. Przede wszystkim wyjaśnić należy, że złożona skarga na bezczynność podlegała rozpatrzeniu przez Sąd (art. 52 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - j.t. z 2012 r. Dz. U. poz. 270), ponieważ przed jej wniesieniem skarżąca wyczerpała tryb przewidziany w art. 37 kpa, a fakt złożenia przez nią wniosku o przyznanie pomocy w formie zasiłku celowego na [...] w wysokości [...] zł nie jest sporny między stronami i znajduje potwierdzenie w zebranym w sprawie materiale dowodowym. W tej sytuacji wyjaśnić należy, że w orzecznictwie podkreśla się, że z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia w każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 kpa, jeżeli nie dopełnił on czynności określonych w art. 36 kpa lub nie podjął innych działań wynikających z przepisów procesowych mających na celu usunięcie przeszkody w wydaniu decyzji. Instytucja skargi na bezczynność ma na celu doprowadzenie do wydania rozstrzygnięcia w sprawie, zaś Sąd oceniając, czy organ pozostaje w bezczynności bierze pod uwagę sytuację istniejącą w dacie orzekania. W rozpoznawanej sprawie Sąd uznał, że organ nie pozostaje w bezczynności, gdyż, jak wynika z akt administracyjnych, wniosek J. S. z dnia [...] czerwca 2011 r. (uzupełniony wnioskiem z dnia [...] czerwca 2011 r.) o przyznanie pomocy społecznej na miesiąc czerwiec 2011 r. na [...] znalazł rozstrzygnięcie w wydanej z upoważnienia Burmistrza Miasta S. decyzji Kierownika Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w S. z dnia [..] lipca 2011 r. nr [...], która, jak wynika z akt sprawy, została wysłana do skarżącej w dniu [..] sierpnia 2011 r. i wedle oświadczenia pełnomocnika organu złożonego na rozprawie w dniu 22 czerwca 2012 r., któremu Sąd dał wiarę, została skarżącej doręczona skutecznie. Zatem, jak wynika z powyższego oraz z akt sprawy, w dniu [...] lipca 2011 r., tj. w momencie sporządzenia przez J. S. przedmiotowej skargi, a w konsekwencji również w dacie wpływu skargi do organu w dniu [...] sierpnia 2011 r. a także w dacie orzekania przez Sąd, organ I instancji nie pozostawał w bezczynności. Oznacza to, że już na dzień złożenia skarga J. S. była całkowicie niezasadna. Dodatkowo wyjaśnić należy, że Sąd nie uwzględnił wniosku skarżącej z dnia [...] maja 2012 r. o kolejne odroczenie rozprawy ze względu na wystąpienie przez skarżącą do Okręgowej Rady Adwokackiej o zmianę adwokata będącego pełnomocnikiem skarżącej z urzędu. Jak wynika bowiem z treści art. 99 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym, Sąd nawet na zgodny wniosek stron może odroczyć posiedzenie tylko z ważnej przyczyny. Za taką przyczynę nie może być uznany fakt wystąpienia przez skarżącą o zmianę pełnomocnika z urzędu, szczególnie w przypadku możliwości przedstawienia swoich racji na piśmie lub też za pośrednictwem ustanowionego i działającego w imieniu skarżącej, a nadto obecnego na rozprawie profesjonalnego pełnomocnika z urzędu. Podkreślić należy też, że zgodnie z treścią art. 7 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd administracyjny powinien podejmować czynności zmierzające do szybkiego załatwienia sprawy i dążyć do jej rozstrzygnięcia na pierwszym posiedzeniu. Ponadto przepis art. 109 powołanej ustawy stanowi, że rozprawa ulega odroczeniu, jeżeli sąd stwierdzi nieprawidłowość zawiadomienia którejkolwiek ze stron, albo jeżeli nieobecność strony lub jej pełnomocnika jest wywołana nadzwyczajnym wydarzeniem lub inną znaną sądowi przeszkodą, której nie można przezwyciężyć, chyba że strona lub jej pełnomocnik wnieśli o rozpoznanie sprawy w ich nieobecności. Istnienia takich okoliczności również Sąd nie stwierdził. W tym stanie rzeczy Sąd uznał, że wobec udziału w sprawie i na rozprawie profesjonalnego pełnomocnika skarżącej oraz faktu, że jak wynika z przepisów ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, udział strony w rozprawie nie jest obowiązkowy, jej ponowny wniosek o odroczenie rozprawy zmierzał wyłącznie do przedłużenia postępowania sądowego, podobnie jak wnioski w innych sprawach toczących się w niniejszym Sądzie ze skarg J. S., które po wielokroć są składane przez skarżącą, o czym Sądowi wiadomo jest z urzędu. Sąd stanął zatem na stanowisku, że w rozpatrywanej sprawie brak jest przesłanek wynikających z art. 109 i 99 powołanej wyżej ustawy, które warunkują możliwość odroczenia przez Sąd rozprawy i dlatego postanowił wniosku tego nie uwzględnić. Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. z 2012 r. Dz. U. poz. 270) orzekł jak w sentencji.