I SAB/Wa 311/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Agnieszka Jędrzejewska - Jaroszewicz Sędziowie: Sędzia WSA Marta Kołtun – Kulik (spr.) Sędzia WSA Gabriela Nowak Protokolant referent stażysta Andżelika Abramowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 marca 2016 r. sprawy ze skargi T. G. na bezczynność Prezydenta [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] stycznia 2014 r. oddala skargę. T. G., pismem z dnia 30 marca 2015 r., wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na bezczynność Prezydenta [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia 9 stycznia 2014 r. o wydanie: 1) kopii pism wskazanych w tym wniosku; 2) decyzji - na skutek podania z dnia 9 stycznia 2014 r. – w przedmiocie refundacji leków; 3) kopii załączników wskazanych w pismach organu z dnia 23 grudnia 2013 r., 18 grudnia 2013 r., 18 listopada 2013 r., 16 października 2013 r. Odpowiadając na skargę Prezydent [...] wniósł o jej oddalenie i wyjaśnił, że wniosek T. G. z dnia 9 stycznia 2014 r. (l.dz. [...]) został załatwiony przez organ, o czym świadczą wydana przez Prezydenta [...] decyzja z dnia [...] lutego 2014 r., nr [...] o odmowie przyznania specjalnego zasiłku celowego na refundację zakupu leków oraz dwa pisma Centrum Pomocy Społecznej z dnia 10 lutego 2014 r., o tym samym nr [...], przy których przekazano T. G. kopie dokumentów z akt sprawy, o które wnosiła we wniosku. W piśmie procesowym z dnia 30 września 2015 r. pełnomocnik skarżącej z urzędu podniósł, że organ dopuścił się bezczynności nie wydając decyzji administracyjnych, lub wydał ale nie doręczył ich skutecznie skarżącej. Pełnomocnik wskazał także, że skarżąca wielokrotnie ustnie oraz pisemnie sygnalizowała, że nie ma dostępu do skrzynki pocztowej i chciałaby odbierać przedmiotowe decyzje osobiście zwłaszcza, że co kilka dni odwiedza organ. W ocenie pełnomocnika skarżącej organ w swoim postępowaniu naruszył również art. 73 k.p.a. ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U z 2013 r., poz. 267 ze zm., dalej: k.p.a.) nie wydając skarżącej kopii z akt sprawy lub też nie udostępniając jej akt do wglądu. Na rozprawie w dniu 10 grudnia 2015 r. skarżąca - reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika - wyjaśniła, że wezwanie do usunięcia naruszenia prawa poprzez brak rozpoznania wniosku z dnia 9 stycznia 2014 r. skierowała do Dyrekcji Ośrodka Pomocy Społecznej w [...] w dniu 27 lutego 2015 r. T. G. poparła skargę i oświadczyła, że wniosek z dnia 9 stycznia 2014 r. został rozpoznany tylko w części punktu 2, natomiast nadal nie jest rozpoznany częściowo w punkcie 1 i 3. W konsekwencji, Sąd postanowił odroczyć rozprawę i zobowiązać pełnomocnika skarżącej do sprecyzowania w terminie 14 dni w jakim zakresie wniosek z dnia 9 stycznia 2014 r. (punkt 1 i 3) o wydanie kserokopii dokumentów nie został rozpoznany przez organ w pismach z dnia 10 lutego 2014 r. Pismem procesowym z dnia 22 grudnia 2015 r. pełnomocnik skarżącej podtrzymał w całości skargę oraz argumentację przedstawioną w piśmie procesowym z dnia 30 września 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Zgodnie z treścią art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) – dalej "p.p.s.a." sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta obejmuje swym zakresem orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy administracji publicznej. Stosownie natomiast do treści art. 149 § 1 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1–4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Aby zatem wydać orzeczenie na podstawie powołanego przepisu, sąd administracyjny, opierając się o zgromadzony w sprawie materiał dokumentacyjny, winien ocenić czy organ administracji załatwiając sprawę podjął wszelkie niezbędne czynności w celu wnikliwego i szybkiego jej rozstrzygnięcia, co wynika z ogólnych zasad postępowania administracyjnego (art. 7, 12 § 1 i 77 § 1 k.p.a.). Obowiązkiem sądu jest więc zbadanie, czy organ administracji powziął środki przewidziane prawem do załatwienia sprawy w terminie. Rozpoznając sprawę w ramach wskazanych wyżej kryteriów Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przede wszystkim podkreślić należy, że zarówno w doktrynie jak i w orzecznictwie utrwalił się pogląd, iż z bezczynnością organu mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie określonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale – mimo ustawowego obowiązku – nie zakończył go wydaniem stosownego aktu. Jak wynika z akt niniejszej sprawy, T. G. - wnioskiem z dnia 9 stycznia 2014 r. - zwróciła się do Centrum Pomocy Społecznej Dzielnicy [...] o wydanie kopii wskazanych dokumentów i załączników do pism organu (pkt 1 i 3 wniosku) oraz wniosła o wydanie decyzji w przedmiocie pomocy pieniężnej na zakup leków (pkt 2 wniosku). W odniesieniu do pkt 1 i 3 wniosku (tj. doręczenia żądanych kopii dokumentów i załączników do pism) wskazać należy, że z akt sprawy wynika, iż Centrum dwoma pismami z dnia 10 lutego 2014 r., nr [...] załatwiło wniosek skarżącej w tej części. Skarżąca odebrała przedmiotowe kopie osobiście w dniu 17 lutego 2014 r., co potwierdziła własnym podpisem na tych pismach. Natomiast, żądanie skarżącej w zakresie pkt 2 wniosku z dnia 9 stycznia 2014 r., co do wydania decyzji w przedmiocie pomocy pieniężnej na leki zostało rozpoznane przez Prezydenta [...] decyzją z dnia [...] lutego 2014 r., nr [...]. Decyzja została odebrana osobiście przez T. G. w dniu 17 lutego 2014 r. Na rozprawie w dniu 10 grudnia 2015 r. pełnomocnik skarżącej oświadczyła, że przedmiotowy wniosek w zakresie pkt 2 został wykonany, natomiast w zakresie pkt 1 i 3 - tj. doręczenia kopii wskazanych w nim dokumentów i załączników, nie został załatwiony w całości. Ponieważ zarówno pełnomocnik, jak i sama skarżąca nie potrafiły wskazać jakich kopii organ nie doręczył skarżącej, Sąd odroczył rozprawę i zobowiązał pełnomocnika do sprecyzowania, w terminie 14 dni, w jakim zakresie wniosek z dnia 9 stycznia 2014 r. w pkt 1 i 3 nie został rozpoznany przez organ przy pismach z dnia 10 lutego 2014 r. Zarówno w piśmie z dnia 22 grudnia 2015 r., jak i na kolejnej rozprawie, która odbyła się 11 marca 2016 r., nie zostało przez stronę skarżącą wskazane w jakiej części żądanie zawarte w pkt 1 i 3 wniosku z dnia 9 stycznia 2014 r. nie zostało wykonane przez organ. W tej sytuacji należy uznać, że skarga jest nieuzasadniona. Organ nie pozostaje bezczynny albowiem już w dacie wnoszenia skargi wniosek z dnia 9 stycznia 2014 r. został rozpoznany. Daty podjętych przez Prezydenta [...] czynności wskazują, że rozpoznając wniosek skarżącej organ nie przekroczył terminów zakreślonych przepisami kodeksu postępowania administracyjnego. Z powyższych względów Sąd, na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.