I SAB/Wa 314/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Emilia Lewandowska Sędziowie: WSA Joanna Skiba (spr.) WSA Mirosław Gdesz Protokolant Zbigniew Dzierzęcki po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 kwietnia 2010 r. sprawy ze skargi M. K. na bezczynność Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego w przedmiocie rozpatrzenia wniosku o wstrzymanie wykonania postanowienia o zawieszeniu postanawia: 1. umorzyć postępowanie sądowe; 2. zasądzić od Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego na rzecz skarżącego M. K. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. M. K. zarzucił Ministrowi Kultury i Dziedzictwa Narodowego bezczynność polegającą na nierozpatrzeniu jego wniosku z dnia 10 sierpnia 2009 roku o wstrzymaniu wykonania postanowienia Prezydenta W. z dnia [...] kwietnia 2009 roku w przedmiocie zawieszenia postępowania o wydanie pozwolenia na podział gruntu w kwartale ulic [...],w celu wydzielenia działki geodezyjnej odpowiadającej działce hip. Nr rej. [...]. W odpowiedzi na skargę organ nie zajął stanowiska w sprawie, podał jedynie czego dotyczy skarga. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 161 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), powoływanej dalej jako p.p.s.a., sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy postępowanie z określonych przyczyn stało się bezprzedmiotowe. W myśl art. 159 § 1 k.p.a., organ administracji publicznej, właściwy w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji, wstrzyma z urzędu lub na żądanie strony wykonanie decyzji, jeżeli zachodzi prawdopodobieństwo, że jest ona dotknięta jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. Zagwarantowana przez art. 159 § 1 k.p.a. ochrona tymczasowa, aby przyniosła pożądany rezultat, musi być zastosowana we właściwej fazie postępowania. W przeciwnym wypadku jej zastosowanie staje się zbędne. Oznacza to, że orzeczenie w przedmiocie udzielenia ochrony tymczasowej musi być wydane nie później, niż w momencie wydania decyzji w sprawie stwierdzenia nieważności. Należy również dodać, że nie występuje w sprawie odrębne postępowanie w "przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji". Stosownie do art. 149 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na bezczynność organów w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1 – 4a zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Instytucja skargi na bezczynność ma zatem na celu spowodowanie wydania rozstrzygnięcia w sprawie. Sąd oceniając czy organ pozostaje w bezczynności bierze zaś pod uwagę sytuację istniejącą w dacie orzekania. Wskazać należy, że w trybie powołanego art. 149 sąd może tylko orzec o obowiązku wydania decyzji w określonym terminie, nie może natomiast nakazywać organowi sposobu tego rozstrzygnięcia, ani też bezpośrednio orzekać o prawach lub obowiązkach skarżącego. Z powyższego przepisu wynika, że wydanie przez organ decyzji lub innego aktu wyłącza możliwość uwzględnienia skargi na bezczynność. W takiej sytuacji Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania sądowego, gdyż postępowanie w sprawie stało się bezprzedmiotowe (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 stycznia 1987 r., sygn. akt IV SAB 14/86 – ONSA 1987, nr 1, poz. 7). Ponadto podkreślić należy, że w uchwale z dnia 26 listopada 2008 r., sygn. akt I OPS 6/08 (LEX nr 463487) Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że przepis art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. ma zastosowanie, w przypadku gdy po wniesieniu skargi na bezczynność organu – w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a p.p.s.a. - organ wyda akt lub dokona czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, co do których pozostawał w bezczynności. Skoro w przedmiotowej sprawie organ po wniesieniu skargi doręczył skarżącemu postanowienie z dnia [...] grudnia 2009 roku orzekające o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności postanowienia [...] Konserwatora Zabytków działającego z upoważnienia Prezydenta W. z dnia [...] kwietnia 2009 roku, zawieszającego z urzędu postępowanie w sprawie wydania pozwolenia na podział nieruchomości, położonych w kwartale ograniczonym ul. [...], to sprawę ze skargi z dnia 13 listopada 2009 r. należało umorzyć z uwagi na jej bezprzedmiotowość. Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 i § 2 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji postanowienia .