I SAB/Wa 314/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożena Marciniak Sędziowie WSA Gabriela Nowak WSA Przemysław Żmich (spr.) Protokolant referent stażysta Andżelika Abramowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 maja 2016 r. sprawy ze skargi A. R. na bezczynność Prezydenta Miasta W. w przedmiocie rozpoznania wniosku o ustalenie odszkodowania za nieruchomość 1. zobowiązuje Prezydenta Miasta W. do rozpatrzenia wniosku z dnia [...] czerwca 2014 r. o ustalenie odszkodowania za nieruchomość położoną w W. przy ulicy [...], oznaczonej nr hip. [...], w terminie czterech miesięcy od daty doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; 2. stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności, która nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3. zasądza od Prezydenta Miasta W. na rzecz A. R. kwotę 340 (trzysta czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. A. R. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Prezydenta W. w przedmiocie rozpoznania wniosku o przyznanie odszkodowania za nieruchomość [...] przy ul. [...]. W skardze wniosła o: 1) zobowiązanie organu do wydania - w terminie 1 miesiąca od daty zwrotu przez Sąd organowi administracji akt sprawy wraz z prawomocnym wyrokiem uwzględniającym skargę na bezczynność - decyzji administracyjnej w sprawie przyznania i wypłacenia odszkodowania za nieruchomość położoną w W. przy ul. [...]; 2) stwierdzenie, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa wobec rażącego przekroczenia przez organ terminów do załatwienia sprawy zakreślonych w Kpa; 3) zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego; 4) rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym. W uzasadnieniu podniosła, że w dniu 4 czerwca 2014 r. został złożony wniosek o przyznanie i wypłacenie odszkodowania za nieruchomość [...], położoną przy ul. [...]. W dniu 18 sierpnia 2015 r. do akt sprawy złożono prawomocne postanowienia spadkowe po dawnej właścicielce nieruchomości W. J. oraz po jej wnuczce E.R., dokumentujące następstwo prawne A. R. oraz M. E. w przedmiotowej sprawie. Pismem z dnia 20 października 2015 r. pełnomocnik skarżącej złożył do Wojewody [...] zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie przez Prezydenta W. W dniu 4 listopada 2015 r. Prezydent został wezwany do doręczenia akt postępowania administracyjnego oraz ustosunkowania się do zawartych zarzutów. Do dnia dzisiejszego Prezydent W. nie ustosunkował się do zarzutów podniesionych w zażaleniu, ani też nie przekazał Wojewodzie akt sprawy. Wniosek o przyznanie i wypłacenie odszkodowania za nieruchomość przy ul. [...] do dnia wniesienia niniejszej skargi nie został rozpoznany. Organ nie zawiadomił również o zaistnieniu zwłoki w rozpoznaniu sprawy, o przyczynach tej zwłoki, jak też nie wskazał terminu, w którym sprawę rozpozna. Skarżąca wskazała, że zgodnie z art. 35 § 1 i 3 Kpa organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy nie później, niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później, niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania. Istotne jest również, że dla stwierdzenia bezczynności organu nie ma znaczenia okoliczność, z jakich powodów decyzja nie została wydana. Obojętne jest więc, czy przekroczenie przez organ ustawowego terminu do wydania decyzji ma charakter zawiniony, czy też niezawiniony. Skarżąca uważa, że w niniejszym postępowaniu bezczynność Prezydenta W. jest oczywista bowiem organ od czasu dostarczenia przez stronę postanowień stwierdzających nabycie spadku, tj. od 18 sierpnia 2015 r. nie wykonał żadnej czynności w sprawie, nie powiadamiając strony o stanie postępowania. Należy podkreślić, że od chwili podjęcia postępowania, upłynęły wszelkie terminy przewidziane w Kpa na załatwienie sprawy. Niewydanie decyzji do chwili obecnej stanowi naruszenie nie tylko art. 35 Kpa, ale również podstawowych zasad postępowania administracyjnego, w tym m.in. wyrażonej w art. 12 Kpa zasady szybkości postępowania, zasady legalności wskazanej w art. 6 Kpa, zasady praworządności statuowanej przez art. 7 Kpa oraz zasady pogłębiania zaufania, o której mowa w art. 8 Kpa, które to zasady organy muszą bezwzględnie stosować. W odpowiedzi na skargę Prezydent W. wniósł o jej oddalenie. W uzasadnieniu wskazał, że w prowadzonym postępowaniu o odszkodowanie za nieruchomość położoną w W. przy dawnej ul. [...] róg ul. [...], hip. nr [...] konieczne jest ustalenie przesłanki wynikającej z przepisu art. 215 ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2015 r. poz. 1774) – zwanej dalej "ugn", czyli daty utraty faktycznej możliwości władania nieruchomością przez spadkobierców poprzednich właścicieli przedmiotowej nieruchomości, o czym poinformowano pełnomocnika strony. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Nie budzi wątpliwości Sądu, że w niniejszej sprawie Prezydent W. pozostaje w bezczynności, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 8 w zw. z pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) – zwanej dalej "Ppsa". Trzeba bowiem mieć na uwadze, że maksymalny termin na załatwienie sprawy jaki przewiduje przepis art. 35 § 3 Kpa (termin dwóch miesięcy) został w niniejszej sprawie przekroczony. Poza sporem jest to, że w aktach administracyjnych znajduje się wniosek A. R. z dnia [...] czerwca 2014 r. o odszkodowanie za nieruchomość [...] przy ul. [...], nr hip. [...], złożony na podstawie art. 215 ust. 2 ugn. Jak wynika z akt sprawy do chwili obecnej decyzja w sprawie nie została wydana. Sąd uznał, że istniejąca w sprawie bezczynność organu nie miała charakteru rażącego naruszenia prawa. Z akt sprawy wynika bowiem, że Prezydent W. zareagował na wniosek o odszkodowanie za nieruchomość [...] przy ul. [...], nr hip. [...] i prowadzi w tej sprawie postępowanie wyjaśniające. Organ pozyskał informacje z dnia [...] września 2014 r. z ewidencji gruntów, dotyczące dawnej nieruchomości hipotecznej nr [...]. Pismami z dnia 30 marca 2016 r. organ wystąpił do: 1) Archiwum Państwowego W. o przesłanie materiałów planistycznych – kopii Ogólnego Planu Zabudowania W., zatwierdzonego w 1931 r., decyzji o lokalizacji szczegółowej, dotyczącej budynków usytuowanych na przedmiotowym gruncie, decyzji o lokalizacji i urządzeniu terenu, ogrodzenia przy ul. [...], ul. [...], ul. [...]; 2) Wydziału Architektury i Budownictwa [...] o przesłanie dokumentów dotyczących budowy ogrodzenia i budynku przy obecnej ul. [...] (dz. nr [...]), ogrodzenia terenu przy ul. [...] (dz. nr [...] i [...]); 3) pełnomocnika skarżącej informując o podjętych w sprawie czynnościach oraz wzywając o wskazanie adresu M. E. i przesłanie aktu małżeństwa E. F. lub innego dokumentu, z którego wynika zmiana nazwiska na R. Jednocześnie organ, na podstawie art. 36 § 1 Kpa, poinformował, że przewiduje wydanie decyzji odszkodowawczej do 30 czerwca 2016 r. Przy ocenie charakteru istniejącej w sprawie bezczynności znaczenie miało także to, że dopiero w dniu 18 sierpnia 2015 r. skarżąca złożyła postanowienia spadkowe po W. J. i E. R., dokumentujące następstwo prawne A. R. i M. E. Nie można pominąć i tego, że sprawy o odszkodowanie za nieruchomości [...] są sprawami skomplikowanymi, ponieważ ich wyjaśnienie opiera się na ustaleniu przesłanek odnoszących się do okoliczności sprzed wielu lat. Sąd uznał za właściwe zobowiązanie Prezydenta W. do rozpoznania wniosku odszkodowawczego w terminie 4 miesięcy, od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy. Wyznaczenie organowi terminu w powyższym wymiarze jest celowe, z uwagi na stan prowadzonego w sprawie postępowania. Jeżeli bowiem okaże się, że przesłanki z art. 215 ust. 2 ugn będą spełnione (czego na obecnym etapie sprawy nie można ocenić), wówczas konieczne będzie zlecenie biegłemu rzeczoznawcy majątkowemu sporządzenia operatu szacunkowego określającego wartość nieruchomości, do którego strony mają prawo wnieść zastrzeżenia i uwagi. Biorąc powyższe pod uwagę Sąd, na podstawie art. 149 § 1 pkt 1, 3 i § 1a Ppsa orzekł, jak w sentencji. W przedmiocie kosztów sądowych Sąd orzekł na podstawie art. 200, art. 205 § 2 Ppsa w zw. z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2013 r. poz. 490 ze zm.).