I SAB/Wa 324/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Elżbieta Sobielarska (spr.) Sędziowie sędzia WSA Elżbieta Lenart sędzia WSA Anita Wielopolska-Fonfara Protokolant referent stażysta Małgorzata Sieczkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 września 2014 r. sprawy ze skargi S. K. na bezczynność Ministra Infrastruktury i Rozwoju w przedmiocie rozpoznania odwołania od decyzji 1. umarza postępowanie sądowe; 2. stwierdza, że bezczynność Ministra Infrastruktury i Rozwoju nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3. zasądza od Ministra Infrastruktury i Rozwoju na rzecz S. K. kwotę 357 (trzysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. S. K. reprezentowany przez radcę prawnego J. B. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Ministra Infrastruktury i Rozwoju w przedmiocie nierozpoznania odwołania od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] marca 2013 r nr. [...] (złożonego przez pełnomocnika skarżącego w dniu 4 kwietnia 2013 r.) odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji Prezydium Rady Narodowej W. z dnia [...] grudnia 1965 r. wydanej w sprawie ustalającej odszkodowanie za nieruchomość położoną przy ul. [...], o powierzchni [...] m2 oznaczoną nr hipotecznym [...]. Jak wynika z akt administracyjnych organ nie rozpoznał w ustawowym terminie odwołania od powyższej decyzji złożonego w dniu 4 kwietnia 2013 r. W związku z tym pełnomocnik skarżącego pismem z dnia 4 lutego 2014 r wezwał organ do usunięcia naruszenia prawa. Brak reakcji organu spowodował ponowne wezwanie do usunięcia naruszenia prawa (28 marca 2014 r.) oraz złożenie w dniu 19 maja 2014 r. skargi do WSA w Warszawie. Zdaniem skarżącego organ cechuje ewidentna bezczynność w działaniu mająca cechy rażącego naruszenia prawa. W odpowiedzi na skargę Minister Infrastruktury i Rozwoju wniósł o oddalenie skargi podnosząc, że Wojewoda nie przesłał wraz z odwołaniem akt sprawy, informując, że akta te znajdują się w WSA w Warszawie, co zdaniem organu uniemożliwiło mu rozpoznanie sprawy. Organ podkreślił także, że w związku z dużą ilością spraw wpływających nie ma możliwości delegowania pracowników do sporządzania kserokopii akt znajdujących się w innych urzędach i sądach. Skarżący wniósł o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym, na co organ nie wyraził zgody. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Na wstępie wskazać należy, że zgodnie z treścią art. 1 i art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej ppsa), sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej poprzez rozpoznawanie skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 a. W myśl natomiast art.149 § 1 ppsa, sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Zaznaczyć także trzeba, że zgodnie z art. 12 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego (Kpa) organy administracji publicznej mają obowiązek działać w sprawie wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia. Stosownie do treści art. 35 § 1 Kpa organy administracji publicznej obowiązane są załatwić sprawy bez zbędnej zwłoki . Załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy, od dnia wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu odwoławczym – w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania (art. 35 § Kpa). W myśl natomiast art. 36 § 1 kpa o każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art.35 Kpa lub w przepisach szczególnych organ administracji publicznej jest obowiązany zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki i wskazując nowy termin załatwienia sprawy. Ten sam obowiązek ciąży na organie administracji publicznej również w przypadku zwłoki w załatwieniu sprawy z przyczyn niezależnych od organu (art. 36 § 2 kp). Jednocześnie, co ma znaczenie w niniejszej sprawie, należy wskazać, że w orzecznictwie sądowoadministracyjnym podkreśla się, iż podejmując rozstrzygnięcie w sprawie ze skargi na bezczynność lub przewlekłość organu, Sąd uwzględnia stan sprawy istniejący w dniu orzekania. W sytuacji natomiast wydania przez organ stosownego aktu, w toku postępowania sądowoadministracyjnego, przed dniem orzekania w sprawie przez sąd, postępowanie sadowoadministracyjne w sprawie bezczynności czy przewlekłości organu administracji publicznej staje się bezprzedmiotowe . Stąd, skoro organ w bezczynności czy przewlekłości już nie pozostaje , sąd nie może zastosować trybu przewidzianego w art.149 § 1 zd. pierwsze ppsa., tj. w przypadku uznania zasadności skargi – zobowiązać organ do wydania w zakreślonym terminie stosownego rozstrzygnięcia w sprawie. Jak wynika z akt sprawy Minister Infrastruktury i Rozwoju rozpoznał odwołanie i w dniu [...] lipca 2014 r. wydał decyzję nr [...] uchylająca decyzję Wojewody [...] nr [...] z dnia [...] marca 2013 r i umorzył w całości postępowanie przed Wojewodą [...]. Wydanie przez Ministra powyższej decyzji wyłącza możliwość uwzględnienia skargi na bezczynność organu w przedmiocie nierozpoznania odwołania. Oczywiste jest bowiem, że organ załatwił sprawę i nie pozostaje już w bezczynności. Niniejsze postępowanie sądowoadministracyjne stało się zatem bezprzedmiotowe, dlatego w tym zakresie zostało umorzone (pkt 2 sentencji wyroku). Podkreślenia jednak wymaga, że chociaż wydanie przez organ rozstrzygnięcia w toku postępowania sadowego, po wniesieniu skargi, czyni z natury rzeczy niemożliwym zobowiązanie organu do działania, o tyle nie zwalnia to wojewódzkiego sadu administracyjnego z obowiązku rozpoznania skargi wniesionej na podstawie art.3 § 2 pkt 8 ppsa w zakresie orzekania w przedmiocie stwierdzenia, czy bezczynność, bądź przewlekłe prowadzenie postępowania miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Oceniając więc działanie Ministra Infrastruktury i Rozwoju, Sąd doszedł do przekonania, że bezczynność organu nie nosi cechy rażącego naruszenia prawa. Za rażące naruszenie przepisów art.35 Kpa można bowiem uznać ich oczywiste niezastosowanie lub zastosowanie nieprawidłowe, jak również długotrwałość prowadzenia postępowania, czy też brak jakiejkolwiek aktywności organu. Tymczasem powodem zwłoki organu był brak akt sprawy, które były niezbędne do jej rozpoznania. Sąd rozpoznający przedmiotową sprawę nie podziela stanowiska organu, że brak akt jest zawsze usprawiedliwieniem do nierozpoznania sprawy. Jednak w tej konkretnej sprawie, mając na uwadze również to, że organ niezwłocznie po otrzymaniu akt sprawy załatwił sprawę i wydał rozstrzygnięcie Sąd uznał, że działanie organu nie miało cech rażącego naruszenia prawa, i orzekł jak w pkt 2 sentencji wyroku. Mając na uwadze powyższe , Sąd na podstawie art.149 § 1 i art. 161 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r – Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012 r poz.270 ze zm.) orzekł jak w sentencji.