I SAB/Wa 324/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Przemysław Żmich po rozpoznaniu 4 listopada 2022 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. D. na bezczynność Prokuratora Prokuratury Rejonowej w G. w przedmiocie rozpoznania wniosku postanawia odrzucić skargę Pismem z 18 sierpnia 2022 r. W. D. (dalej jako skarżący) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Prokuratora Prokuratury Rejonowej w Grodzisku Mazowieckim (dalej jako prokurator) w przedmiocie rozpatrzenia wniosku o przyznanie rekompensaty pieniężnej za wyrządzoną krzywdę. W odpowiedzi na skargę prokurator wskazał, że nie jest usytuowany w strukturze organów administracji publicznej i jego działania nie podlegają kontroli sądów administracyjnych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu, albowiem sprawa nie podlega kognicji sądów administracyjnych. Zakres kognicji sądów administracyjnych wyznaczony jest przez art. 3, 4 i 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r., poz. 329 ze zm., dalej jako ppsa). W sytuacji wniesienia skargi na bezczynność organu w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 8 i 9 ppsa przedmiotem sądowej kontroli jest brak określonego aktu lub czynności z zakresu administracji publicznej, ale jedynie wówczas, kiedy określony organ miał obowiązek podjąć działanie w jednej z form określonych w art. 3 ppsa i w określonym przez prawo terminie. Z akt sprawy wynika, że skarżący 24 lipca 2022 r. złożył do Prokuratury Rejonowej w Grodzisku Mazowieckim wniosek o przyznanie rekompensaty pieniężnej w kwocie 3 500 000 złotych za krzywdę wyrządzoną mu przez prokuratorów ww. prokuratury, poprzez odmowę wszczęcia dochodzenia w sprawach o sygn. akt 4308-5.Ds.175.2022 i 4308-5.Ds.336.2022. Z treści powyższego wniosku wynika, że roszczenie skarżącego ma charakter cywilnoprawny, jako że problematykę przyznawania zadośćuczynienia za krzywdę regulują przepisy ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny (t.j. Dz.U. z 2022 r. poz. 1360 ze zm.). Realizacja takiego roszczenia nie następuje w formie jakiegokolwiek aktu z zakresu administracji publicznej, należy ono bowiem do sfery prawa prywatnego, a nie publicznego. Do rozpoznania wniosku skarżącego właściwy jest zatem sąd powszechny, a prokurator nie był zobowiązany do podjęcia jakiegokolwiek działania z zakresu administracji publicznej w związku z wnioskiem skarżącego, a tylko w takim zakresie bezczynność organu podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Ponadto, jak trafnie wskazał prokurator, prokuratura w ogóle nie jest organem administracji publicznej w rozumieniu art. w rozumieniu art. 5 § 2 pkt 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2021 r., poz. 735 ze zm.), albowiem w świetle art. 2 ustawy z dnia 28 stycznia 2016 r. – Prawo o prokuraturze (t.j. Dz.U. z 2022 r., poz. 1247) prokuratura jest organem ochrony prawnej, który wykonuje zadania w zakresie ścigania przestępstw oraz stoi na straży praworządności. Wprawdzie przepisy szczególne mogą wyposażać różne organy w dodatkowe kompetencje, ponad te które przysługują im na podstawie przepisów określających ich kompetencje generalne, jednakże żaden przepis prawa materialnego nie przyznaje prokuratorowi kompetencji do wydania aktu z zakresu administracji publicznej w związku z wnioskiem o przyznanie zadośćuczynienia za wyrządzoną krzywdę. Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego i dlatego na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 ppsa orzeczono jak w postanowieniu.