I SAB/Wa 33/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Daniela Kozłowska (spr.) Sędziowie WSA Elżbieta Lenart WSA Emilia Lewandowska Protokolant Iwona Kosińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 kwietnia 2005 r. sprawy ze skargi J. S. i R. S. na bezczynność Prezydenta Miasta W. w przedmiocie odszkodowania postanawia umorzyć postępowanie sądowe. I SAB/Wa 33/04 U z a s a d n i e n i e W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie J. S. i R. S. wnieśli aby Sąd orzekł, że W. ma niezwłocznie przywrócić stan poprzedni, tj. przywrócić skarżącym władanie działką nr [...], kw [...] o powierzchni [...] m², położoną pod ulicą [...] oraz działką nr [...] kw [...] o powierzchni [...] m², położoną pod ulicą [...] ewentualnie, że W. ma niezwłocznie przywrócić skarżącym władanie działką nr [...] oraz przyznać działkę zamienną za działkę nr [...] albo nakazać wypłacenie odszkodowania za grunty zajęte pod drogi publiczne wraz z ustawowymi odsetkami. W piśmie z dnia 8 kwietnia 2004 r. skarżący sprecyzowali skargę i wnieśli, aby Sąd orzekł o wysokości, formie i terminie wypłaty przez W. odszkodowania za grunty zajęte przez miasto pod drogi publiczne. Takie żądanie skargi zostało ponowione w piśmie z dnia 22 maja 2004 r. i równoczesnym wnioskiem o "usunięcie przewlekłości w załatwieniu sprawy". Odpowiadając na skargę Prezydent W. podał, że J. S. i R. S. wystąpili w dniu 6 stycznia 2001 r. o wypłatę odszkodowania za grunt zajęty pod drogę publiczną – ul. [...] i [...]. W dniu 21 maja 2001 r. skarżący złożyli do Wojewody [...] zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie. Wojewoda [...] wyznaczył dodatkowy, miesięczny termin (liczony od dnia zgromadzenia całości materiału) na podjęcie rozstrzygnięcia. Pismami z 22 czerwca 2001 r., 24 lipca 2001 r., 13 marca 2003 r., 30 lipca 2003 r., 25 września 2003 r. i 15 grudnia 2003 r. strony były powiadomione o konieczności uzupełnienia materiału dowodowego o odpis z księgi wieczystej. Dokument ten nie został dostarczony. Postanowieniem z dnia [...] maja 2003 r., nr [...], Prezydent W. zawiesił postępowanie w sprawie ustalenia odszkodowania za grunt zajęty pod drogę publiczną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie mogła być uwzględniona. Stosownie do art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) kontrola działalności administracyjnej obejmuje także bezczynność organów w przypadku niewydania decyzji administracyjnej, postanowień na które służy zażalenie albo kończących postępowanie w sprawie, postanowień rozstrzygających sprawę co do istoty, postanowień wydanych w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie oraz innych niż wymienione wyżej aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Ponieważ skarżący domagają się zobowiązania Prezydenta W. do wydania decyzji w sprawie odszkodowania za nieruchomości zajęte pod drogi publiczne, które ustala się na podstawie art. 73 ustawy z dnia 13 października 1998 r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. Nr 133, poz. 872 ze zm.) i według zasad i trybu określonych w przepisach o odszkodowaniu za wywłaszczone nieruchomości, skarga do sądu administracyjnego była dopuszczalna. W niniejszej sprawie spełniony został także wymóg wyczerpania środków przewidzianych w art. 37 k.p.a. Jak wynika z akt sprawy Prezydent W. postanowieniem z dnia [...] maja 2003 r., nr [...], zawiesił postępowanie w sprawie ustalenia odszkodowania za grunt położony w W. przy ul. [...] i [...] uznając, że rozstrzygnięcie sprawy odszkodowania i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia przez inny organ, w tym przypadku przez Wojewodę [...] o przejściu prawa własności nieruchomości na rzecz Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego i wpisanie tego prawa w księdze wieczystej. W związku z tym nie można przyjąć, że w dniu orzekania przez Sąd Prezydent W. pozostawał w bezczynności. Zawieszenie postępowania powoduje bowiem stan sprawy, który uniemożliwia podejmowanie czynności procesowych z uwagi na przeszkody określone w postanowieniu o zawieszeniu. Stan zawieszenia postępowania nie jest stanem bezczynności organu w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 8 w związku z art. 149 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, a zatem postępowanie sądowe stało się bezprzedmiotowe. Stosownie do art. 103 k.p.a. zawieszenie postępowania wstrzymuje bieg terminów przewidzianych w kodeksie. Wstrzymanie biegu terminu następuje z dniem wejścia do obrotu prawnego postanowienia o zawieszeniu postępowania i dotyczy wyłącznie terminów procesowych do dokonania czynności procesowej przez strony oraz czynności organu administracji prowadzącego postępowanie. W trybie skargi na bezczynność organu nie można zwalczać postanowienia o zawieszeniu postępowania. W tym celu należy wykorzystać środki przewidziane w k.p.a., tj. wnieść zażalenie na to postanowienie w przypadku, gdy nie jest ono ostateczne lub złożyć wniosek o podjęcie zawieszonego postępowanie, jeżeli stało się ostateczne. Wobec powyższego Sąd postanowił, jak w sentencji na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.