I SAB/Wa 33/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Emilia Lewandowska po rozpoznaniu w dniu 12 marca 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. S., T. W., B. S., A. S. na bezczynność Ministra Infrastruktury w przedmiocie rozpatrzenia wniosku o zapłatę odszkodowania za szkodę wyrządzoną wskutek wydania orzeczenia administracyjnego z rażącym naruszeniem prawa postanawia 1. umorzyć postępowanie sądowe; 2. zwrócić solidarnie skarżącym A. S., T. W., B. S., A. S. wpis w kwocie 100 (sto) złotych z kasy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie W dniu 17 lutego 2009 r. wpłynęła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie za pośrednictwem organu skarga A. S., T. W., B. S. i A. S. na bezczynność Ministra Infrastruktury w sprawie rozpatrzenia wniosku o zapłatę odszkodowania za szkodę wyrządzoną wskutek wydania z rażącym naruszeniem prawa orzeczenia administracyjnego Prezydium Rady Narodowej w W. z dnia [...] maja 1955 r., nr [...] odmawiającego przyznania prawa własności czasowej do gruntu położonego przy ul [...] w W. oraz utrzymującej to orzeczenie w mocy decyzji Ministerstwa Gospodarki Komunalnej z dnia [...] lipca 1955 r., nr [...]. Pismem z dnia 3 marca 2009 r. pełnomocnik skarżących - adwokat W. s. cofnął skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z treścią art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) skarżący może rozporządzać skargą. Oznacza to, że może zrezygnować z kontynuowania postępowania sądowego cofając skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd, chyba że zmierzałoby do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętej wadą nieważności. Po zbadaniu niniejszej sprawy Sąd uznał, że cofnięcie skargi jest dopuszczalne. Stosownie do treści art. 161 § 1 pkt 1 Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 i art. 232 § 1 pkt 1 lit. a powołanej wyżej ustawy orzekł jak w sentencji.