I SAB/Wa 33/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Asesor WSA Anna Milicka-Stojek (spr.) po rozpoznaniu w dniu 9 czerwca 2025 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. J. na bezczynność Ministra Rozwoju i Technologii w przedmiocie stwierdzenia nieważności orzeczenia postanawia: 1. odrzucić skargę; 2. zwrócić skarżącej A. J. kwotę 100 (sto) złotych tytułem wpisu od skargi. A. J. (dalej jako "skarżąca") w dniu 13 stycznia 2025 r. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Ministra Rozwoju i Technologii (dalej jako "organ" lub "Minister") w sprawie rozpoznania jej wniosku o stwierdzenie nieważności orzeczenia Ministra Budownictwa i Przemysłu Materiałów Budowlanych z 12 listopada 1970 r. nr /OR3-0075-Ki-50/ stwierdzającego przejście na własność Skarbu Państwa przedsiębiorstwa [...] w [...]. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie, ewentualnie oddalenie. W uzasadnieniu wniosku o odrzucenie skargi wyjaśnił, że decyzją z 3 stycznia 2025 r. nr DO-IV.7613.24.2021.AD umorzył postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności ww. orzeczenia z 12 listopada 1970 r. Decyzja ta doręczona została Staroście Szydłowieckiemu w dniu 3 stycznia 2025 r., A. M. w dniu 20 stycznia 2025 r., jak też została przesłana do A. J. i A. S., jednak dotychczas nie uzyskano dowodu jej doręczenia. Skoro zatem decyzja ta wydana została przed wniesieniem skargi na bezczynność, skarga ta jest niedopuszczalna. Niezależnie od tego organ zauważył, że nie był w sprawie bezczynny bowiem zainicjowane wnioskiem z 5 lipca 2021 r. postępowanie było zawieszone od 13 lipca 2022 r. do 28 listopada 2024 r. Skarżąca w piśmie procesowym z 14 kwietnia 2025 r. podtrzymała wniesioną skargę i wyjaśniła, że do dnia wniesienia skargi, jak też niniejszego pisma decyzja Ministra z 3 stycznia 2025 r. nie została jej doręczona. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.), powoływanej dalej jako "p.p.s.a.", kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 tego przepisu lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a ww. przepisu. Stosownie natomiast do art. 149 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa oraz stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania (§ 1 pkt 1-3). Jednocześnie sąd stwierdza czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (§ 1a). W literaturze przyjmuje się, że bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy w prawnie określonym terminie wymieniony organ nie podejmie żadnych czynności w sprawie lub gdy wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, jednakże mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie zakończył go wydaniem stosownego aktu lub nie podjął czynności (T. Woś (w:) T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Postępowanie sądowoadministracyjne, Warszawa 2004, s. 84). W rozpoznawanej sprawie skarżąca w dniu 13 stycznia 2025 r. wniosła skargę na bezczynność Ministra w przedmiocie rozpoznania jej wniosku o stwierdzenie nieważności orzeczenia Ministra Budownictwa i Przemysłu Materiałów Budowlanych z 12 listopada 1970 r. Z akt sprawy wynika jednak, że organ w dniu 3 stycznia 2025 r. wydał decyzję nr DO-IV.7613.24.2021.AD, którą umorzył postępowanie zainicjowane powyższym wnioskiem (decyzję tę doręczono Staroście Szydłowieckiemu w dniu 3 stycznia 2025 r., A. M. w dniu 20 stycznia 2025 r., zaś przesyłki z 7 stycznia 2025 r. skierowane do A. J. i A. S. zostały przez Pocztę Polską uznane za utracone, wobec czego decyzję tę ww. osobom przesłano ponownie w dniu 15 kwietnia 2025 r.). Opisany stan faktyczny wskazuje, że skarga na bezczynność została wniesiona po zakończeniu postępowania nadzorczego decyzją Ministra z 3 stycznia 2025 r., która to decyzja niewątpliwie weszła do obrotu prawnego. Należy podkreślić, że zgodnie z uchwałą Naczelnego Sądu Administracyjnego z 22 czerwca 2020 r. sygn. akt II OPS 5/19 (https://cbois.nsa.gov.pl), wniesienie skargi na bezczynność po zakończeniu przez organ administracji publicznej prowadzonego postępowania przez wydanie decyzji ostatecznej stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. W uzasadnieniu ww. uchwały wskazano, że za niedopuszczalną należy uznać skargę na bezczynność wniesioną po zakończeniu postępowania administracyjnego. Odmienne rozumowanie oznaczałoby, że środek ten zamiast w swoim celu zmierzać do likwidacji stanu bezczynności, powiązany byłby zasadniczo z celem wykraczającym poza zakres postępowania administracyjnego, a więc z dążeniem do uzyskania prejudykatu. Sąd w pełni aprobuje powyższy pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażony w ww. uchwale. Mając powyższe na względzie, skoro skarżąca wniosła skargę na bezczynność organu po wydaniu decyzji z 3 stycznia 2025 r., a zatem po zakończeniu postępowania w przedmiotowej sprawie, należało uznać, że stanowi to przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu skargi na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Wobec tego Sąd stwierdził, że skarga jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu. Odnosząc się natomiast do pisma procesowego skarżącej z 14 kwietnia 2025 r. i informacji o niedoręczeniu jej decyzji przed wniesieniem skargi zauważyć trzeba, że zasadniczo to wydanie aktu kończy postępowanie, nie zaś jego doręczenie. Datę zakończenia postępowania odnosić należy zatem do wydania spornej decyzji, tj. do 3 stycznia 2025 r. W tej bowiem dacie (sporządzenia i podpisania, ale też doręczenia jej odpisu jednej ze stron postępowania) decyzja ta rozpoczęła swój byt prawny. Prawidłowe doręczenie decyzji ma natomiast na celu zakomunikowanie zawartego w niej rozstrzygnięcia, które następuje w chwili złożenia na tym akcie podpisu osoby uprawnionej. Czynność doręczenia nie stanowi o załatwieniu sprawy administracyjnej, tzn. nie przyznaje, nie stwierdza, ani nie uznaje żadnych uprawnień i obowiązków. Doręczenie, jako czynność materialno-techniczna, wywołuje natomiast co do zasady skutek w postaci związania organu wydanym rozstrzygnięciem, jak też ten skutek, że od daty doręczenia biegnie dla strony termin do wniesienia określonych środków zaskarżenia. Doręczenie aktu już po wniesieniu skargi na bezczynność nie zmienia zatem faktu, że podstawą żądania tej skargi jest wydanie stosownego rozstrzygnięcia przez organ administracji publicznej (por. np. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z 4 marca 2021 r. sygn. akt II OSK 332/21, LEX nr 3200090; z 2 sierpnia 2023 r. sygn. akt I GSK 468/23, LEX nr 3631066). Z tego względu Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia. O zwrocie wpisu od skargi Sąd orzekł na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.