I SAB/Wa 330/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogdan Wolski (spr.) Sędziowie: WSA Małgorzata Boniecka-Płaczkowska WSA Jolanta Dargas Protokolant Ewa Szymańska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 marca 2010 r. sprawy ze skargi E. Z., S. Z., A. M., B. M., E. L., K. M., H. M. na bezczynność Ministra Infrastruktury w przedmiocie rozpatrzenia wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji postanawia: umorzyć postępowanie sądowe. E. Z., S. Z., A. M., B. M., E. L., K. M. i H. M. wnieśli skargę na bezczynność Ministra Infrastruktury w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji Ministerstwa Gospodarki Komunalnej z dnia [...] sierpnia 1961 r., Nr [...], w której utrzymano w mocy orzeczenie Prezydium Rady Narodowej W. z dnia [...] marca 1961 r., nr [...], wydane w sprawie odmowy przyznania prawa własności czasowej do gruntu położonego w W. przy ul. [...]. Skarżący wskazali, iż Minister Infrastruktury nie załatwił sprawy w terminie przez siebie nakreślonym - do dnia 30 listopada 2009 r. W związku z powyższym skarżący wnieśli o zobowiązanie organu do wydania decyzji w terminie 14 dni od daty doręczenia akt organowi i zasądzenie kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę Minister Infrastruktury wniósł o jej oddalenie lub umorzenie postępowania. Uzasadniając powyższe stanowisko organ wyjaśnił, że w postanowieniu z dnia [...] listopada 2009 r. zawieszono postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Ministerstwa Gospodarki Komunalnej z dnia [...] sierpnia 1961 r. i utrzymanego nią w mocy orzeczenia Prezydium Rady Narodowej W. z dnia [...] marca 1961 r. Zawieszono postępowanie do czasu przedłożenia do akt sprawy prawomocnych postanowień sądu powszechnego stwierdzających, że orzeczenie Sądu Rejonowego [...] z dnia [...] marca 1988 r. stwierdzające nabycie spadku po L. Z. i orzeczenie Sądu Rejonowego [...] z dnia [...] czerwca 1978 r. stwierdzające nabycie spadku po K. Z., są skuteczne na terytorium Polski. W związku z powyższym, w ocenie Ministra Infrastruktury, brak jest bezczynności organu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: Skarga, do której odnosi się art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. ), dalej: "p.p.s.a.", jest środkiem mającym na celu wyeliminowanie stanu bezczynności organu i doprowadzenie do wydania rozstrzygnięcia w sprawie administracyjnej. Zgodnie z art. 149 p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na bezczynność organów w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Powyższe oznacza, że uwzględnienie skargi skutkuje wyznaczeniem właściwemu organowi terminu wydania aktu lub podjęcia innej wymaganej prawem czynności. W konsekwencji merytoryczne rozpoznanie skargi staje się uzasadnione, jeżeli w chwili wydania wyroku spóźniona czynność nie została jeszcze podjęta oraz nie istnieją formalne przeszkody uniemożliwiające zakończenie postępowania administracyjnego. Odnosząc przedstawione wyjaśnienia do przedmiotowej sprawy administracyjnej, Sąd stwierdza, iż postępowanie w tej sprawie zostało zawieszone przez Ministra Infrastruktury w postanowieniu z dnia [...] listopada 2009 r. Stan zawieszenia postępowania administracyjnego stanowi ujemną przesłankę procesową stanowiącą przeszkodę do merytorycznego rozpoznania skargi na bezczynność organu. Przeszkoda ta zostanie usuniętą z chwilą wzruszenia we właściwym trybie postanowienia o zawieszeniu postępowania. Należy przy tym wyjaśnić, że wydanie postanowienia o zawieszeniu postępowania w jakikolwiek sposób nie usuwa skutków ewentualnego uchybienia terminu do rozpoznania sprawy administracyjnej, a jedynie skutkuje tymczasową niemożliwością merytorycznego rozpoznania skargi i zobowiązania organu do podjęcia czynności. Stąd w opisanym układzie procesowym nie byłoby właściwe oddalenie skargi, gdyż takie rozstrzygnięcie wskazywałoby na niezasadność skargi, lecz odpowiednie jest umorzenie postępowanie, a więc formalne zakończenie postępowania sądowego. Mając na uwadze przedstawione okoliczności Sąd, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji orzeczenia.