I SAB/Wa 330/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Jędrzejewska-Jaroszewicz (spr.) po rozpoznaniu w dniu 13 września 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. M. na bezczynność Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej w przedmiocie rozpoznania wniosku o stwierdzenie nieważności orzeczenia postanawia: odrzucić skargę. Pismem z dnia [...] lipca 2012 r. M. M. reprezentowany przez pełnomocnika radcę prawnego B. D. wniósł za pośrednictwem organu skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na bezczynność Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej w przedmiocie rozpatrzenia wniosku o stwierdzenie nieważności orzeczenia Prezydium Rady Narodowej miasta [...] z dnia [...] kwietnia 1952 r., nr [...] w części dotyczącej wywłaszczenia nieruchomości położonej w [...] przy ul. [...], o pow. [...] m2, nr hip. [...], rep. Hip. [...] stanowiącej własność H. B., E. B., J. M. i A. B. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie względnie o umorzenie postępowania. Pismem z dnia 23 sierpnia 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wezwał pełnomocnika strony skarżącej o nadesłanie w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi, informacji czy przed wniesieniem skargi do sądu skarżący wezwał na piśmie organ do usunięcia naruszenia prawa. W odpowiedzi na powyższe wezwanie, pełnomocnik skarżącego w piśmie z dnia [...] września 2012 r. nie wykazał aby strona składała przedmiotowe wezwanie do usunięcia naruszenia prawa i wskazując orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego (w tym m.in. postanowienie z 14 lipca 2011 r., sygn. akt II FSK 1262/11) podniósł, że w sprawie skargi na bezczynność nie ma zastosowania art. 52 § 3 i § 4 ppsa, a stosowanie tych przepisów w sprawie bezczynności organów byłoby dodatkowym przewlekaniem postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 52 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270) – dalej "ppsa", skargę do wojewódzkiego sądu administracyjnego można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia rozumieć należy sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia: taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Wyczerpanie środków zaskarżenia jest natomiast podstawową przesłanką dopuszczalności skargi do sądu administracyjnego. W tym miejscu wskazać należy, że w przypadku skargi na bezczynność organu, wyczerpanie to następuje, zgodnie z przepisem art. 37 § 1 kodeksu postępowania administracyjnego, poprzez wniesienie zażalenia do organu administracji publicznej wyższego stopnia organu, a jeżeli nie ma takiego organu – wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Na marginesie wskazać należy, że wskazane przez pełnomocnika strony skarżącej orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego wydane były na kanwie przepisów kodeksu administracyjnego w brzmieniu obowiązującym przed nowelizacją wprowadzoną ustawą z dnia 3 grudnia 2010 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z dnia 10 stycznia 2011 r.). W świetle powyższego wskazać należy, że ze zgromadzonego w rozpoznawanej sprawie materiału dowodowego wynika, że skarżący nie wyczerpał trybu przewidzianego w art. 37 § 1 kpa, gdyż nie wniósł wezwania do usunięcia na naruszenia prawa do Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej. Z powyższych względów, w oparciu o art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270), Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.