I SAB/Wa 330/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Skiba po rozpoznaniu w dniu 13 lipca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. Z. na bezczynność Burmistrza Miasta i Gminy [...] w przedmiocie pozostawienia wniosku o przyznanie świadczenia wychowawczego bez rozpoznania postanawia: odrzucić skargę. M. Z. wniosła w dniu 26 kwietnia 2017 r. (data prezentaty organu) do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Burmistrza Miasta i Gminy [...], w przedmiocie pozostawienia wniosku o przyznanie świadczenia wychowawczego bez rozpoznania. Zarządzeniem z dnia 24 maja 2017 r. Sąd wezwał skarżącą do udzielenia informacji, w terminie 7 dni, czy występowała do organu wyższego stopnia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z zażaleniem na niezałatwienie sprawy w terminie przez Burmistrza Miasta i Gminy [...] jej wniosku (stosownie do art. 37 kpa), pod rygorem odrzucenia skargi (art. 58 § 1 pkt 3 ppsa). W odpowiedzi na powyższe wezwanie (k. 13 akt sądowych) skarżąca stwierdziła, że nie występowała do organu wyższego stopnia z zażaleniem na niezałatwienie sprawy w terminie przez Burmistrza Miasta i Gminy [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w postanowieniu z dnia 24 maja 2004 r., sygn. akt II SAB 267/03 wskazał, iż na pozostawienie podania bez rozpoznania jest nierozpoznaniem sprawy w terminie. Na takie zawiadomienie przysługuje skarga. W przypadku gdy organ "pozostawia podanie bez rozpoznania", osobie, która zarzuca organowi administracji publicznej naruszenie prawa polegające na bezczynności przysługuje - na zasadach ogólnych - skarga do sądu, która powinna być wniesiona z zachowaniem trybu określonego w art. 54 p.p.s.a. Podobnie wypowiedział się Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale składu 7 sędziów NSA z dnia 3 września 2013 r. (I OPS 2/13), wskazując, że na pozostawienie podania bez rozpoznania (art. 64 § 2 K.p.a.) przysługuje skarga na bezczynność organu, stosownie do art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – publikator obowiązujący w chwili wydawania przedmiotowej uchwały). Jeśli organ administracji pozostawi podanie obywatela bez rozpoznania, ten ma prawo złożyć skargę do sądu na bezczynność tego organu. Taka sytuacja ma miejsce w niniejszej sprawie. Zgodnie z treścią art. 52 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej p.p.s.a.), obowiązującym do dnia 1 czerwca 2017 r., na podstawie których rozstrzygane są sprawy wniesione do sądu przed ww. datą, skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Art. 37 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego (w brzmieniu do dnia 1 czerwca 2017 r.) – dalej "kpa." przewidywał możliwość wniesienia przez stronę postępowania zażalenia na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35, w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 lub na przewlekłe prowadzenie postępowania. Zażalenie to służy do organu administracyjnego wyższego stopnia nad organem pozostającym w bezczynności. Stanowi ono zatem środek zaskarżenia przewidziany w art. 52 § 2 p.p.s.a., który skarżąca musiała wyczerpać, aby móc skutecznie wnieść skargę do sądu administracyjnego, przed dniem 1 czerwca 2017 r. Jak wynika z akt sprawy skarżąca, wszczynając postępowanie sądowe przed wskazaną powyżej datą nie złożyła zażalenia na niezałatwienie sprawy w terminie do organu wyższego stopnia, a dopiero po spełnieniu tego warunku dopuszczalne było złożenie skargi do sądu administracyjnego. Stosownie zatem do art. 58 § 1 pkt 6 ppsa., Sąd odrzuca skargę, jeżeli wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Niezłożenie zażalenia w powyżej przedstawionym trybie przed wniesieniem skargi do sądu sprawia, że jest ona niedopuszczalna. Dlatego też, na podstawie powyższego przepisu, należało orzec jak w sentencji.