I SAB/Wa 331/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Elżbieta Lenart po rozpoznaniu w dniu 3 grudnia 2021 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. G. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] w przedmiocie rozpatrzenia wniosku o stwierdzenie niedopuszczalności wniosku postanawia: odrzucić skargę. Pismem z 8 września 2021 r. B. G., zastępowany przez radcę prawnego, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] w przedmiocie rozpatrzenia wniosku o stwierdzenie niedopuszczalności wniosku Miasta [...] z [...] maja 2021 r. o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z [...] kwietnia 2921 r., nr [...]. W odpowiedzi na skargę Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] wniosło o oddalenie skargi, podnosząc, że decyzją z [...] września 2021 r., nr [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a., postanowiło umorzyć postępowania zainicjowane wnioskiem Prezydenta [...] z [...] maja 2021 r. o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z [...] kwietnia 2921 r., nr [...]. Zarządzeniem z 6 października 2021 r. Przewodnicząca Wydziału I Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wezwała skarżącego do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 100 zł, w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi. Odpis zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego został doręczony pełnomocnikowi skarżącego w dniu 25 października 2021 r. W piśmie z 29 października 2021 r. pełnomocnik skarżącego oświadczył, że cofa skargę. Po sprawdzeniu w rejestrze opłat sądowych w dniu 26 listopada 2021 r. nie zidentyfikowano wpłaty w kwocie 100 zł. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 230 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), dalej jako: p.p.s.a, od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały (§ 1). Pismami, o których mowa w § 1, są skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania (§ 2). Stosownie do art. 220 § 1 zd. 1 p.p.s.a. sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona opłata, w tym opłata, o której mowa w art. 235a p.p.s.a. W myśl art. 220 § 3 p.p.s.a. skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd. Z akt sprawy wynika, że odpis zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego został doręczony pełnomocnikowi skarżącego w dniu 25 października 2021 r. Siedmiodniowy termin na wykonanie zarządzenia upłynął bezskutecznie w dniu 2 listopada 2021 r. (wtorek). Skarga podlega więc odrzuceniu na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a. Sąd nie uwzględnił oświadczenia pełnomocnika skarżącego o cofnięciu skargi, gdyż merytoryczne rozpatrzenie wniosku o cofnięcie skargi jest dopuszczalne, jeżeli skarga nie zawiera braków uniemożliwiających nadanie jej dalszego biegu. W orzecznictwie przyjmuje się, że badanie dopuszczalności złożonego oświadczenia o cofnięciu skargi, jak i umorzenie postępowania sądowego na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a. może mieć miejsce tylko wówczas, gdy skarga została wniesiona skutecznie, tj. gdy wszczęła postępowanie sądowoadministracyjne. W konsekwencji powyższego należy przyjąć, że cofnięcie skargi jako czynność dyspozycyjna strony (rozumiana jako wyraz przyznanego prawa do rozporządzalności skargą) może mieć miejsce tylko wówczas, gdy skarga jest dopuszczalna i nie zawiera braków uniemożliwiających nadanie jej dalszego biegu (por. postanowienie NSA z 3 stycznia 2008 r., I OSK 1829/07). Z tych względów Sąd, na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.