I SAB/Wa 336/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Bogdan Wolski po rozpoznaniu w dniu 12 stycznia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. C., B. B., A. L. i E. Z. na bezczynność Ministra Infrastruktury w przedmiocie rozpoznania wniosku o stwierdzenie nieważności orzeczenia administracyjnego postanawia: 1. umorzyć postępowanie sądowe; 2. zasądzić od Ministra Infrastruktury na rzecz skarżących M. C., B. B., A. L. i E. Z. kwotę po 257 (dwieście pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Pismem z dnia 8 listopada 2010 r. M. C., B. B., A. L. i E. Z. wniosły za pośrednictwem organu skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na bezczynność Ministra Infrastruktury w rozpatrzeniu wniosku z dnia 20 marca 2007 r. o stwierdzenie nieważności orzeczenia Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w K. z dnia [...] września 1953 r. nr [...] w części dotyczącej wywłaszczenia nieruchomości położonej w K., ozn. jako [...] o pow. [...] m2, zapisanej KW Nr [...], stanowiącej własność Z. R. W skardze zawarty został wniosek o zasądzenie kosztów postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Z akt przedmiotowej sprawy wynika, że Minister Infrastruktury decyzją z dnia [...] grudnia 2010 r. nr [...] rozstrzygnął sprawę zainicjowaną wymienionym na wstępie wnioskiem. Wydanie przez organ decyzji lub innego aktu wyłącza możliwość uwzględnienia skargi na bezczynność, nawet wówczas gdy decyzja podjęta została z naruszeniem terminu przewidzianego do jej wydania. Skoro decyzja Ministra Infrastruktury została wydana po wpłynięciu skargi do Sądu, uznać należy, że organ załatwił sprawę i nie pozostaje aktualnie w bezczynności, a zatem postępowanie sądowe stało się bezprzedmiotowe. Z powyższych względów Sąd, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 i art. 205 § 2 w zw. z art. 201 § 1 i art. 202 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji postanowienia. Rozstrzygając o kosztach postępowania Sąd nie uwzględnił kwoty uiszczonego wpisu od skargi, gdyż skarżące, pomimo wydania decyzji, nie cofnęły skargi, co stwarzałoby podstawę do zwrotu opłaty na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Niepodjęcie tej czynności oznacza, iż kwota uiszczonego wpisu nie jest kosztem niezbędnym w rozumieniu art. 205 § 2 powołanej ustawy (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 18 listopada 1987 r., sygn. akt IV Cr 309/87, niepubl.).