I SAB/Wa 338/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dariusz Pirogowicz Sędziowie WSA Agnieszka Jędrzejewska-Jaroszewicz (spr.) WSA Emilia Lewandowska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 19 lutego 2016 r. sprawy ze skargi P. S. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. w przedmiocie rozpatrzenia odwołania oddala skargę P.S. pismem z 14 kwietnia 2015 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] w przedmiocie rozpoznania odwołania od decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] kwietnia 2014 r., nr [...], którą przyznano ww. osobie specjalny zasiłek celowy na wynajem pokoju w miesiącu kwietniu 2014 r. w kwocie [...] zł. Skarga została wniesiona w następującym stanie faktycznym. W dniu 14 grudnia 2014 r. P. S. złożył odwołanie od wskazanej uprzednio decyzji Prezydenta [...], zaś w dniu 16 marca 2015 r. (data prezentaty) wniósł o przywrócenie terminu do wniesienia ww. odwołania. Odwołanie zostało przekazane przez organ I do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] w dniu 6 marca 2015 r. Pismem z dnia 16 marca 2015 r. odwołujący wystąpił o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji z dnia [...] kwietnia 2014 r. Następnie pismem z dnia 13 kwietnia 2015 r. P. S. zwrócił się do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z wezwaniem do zaprzestania naruszeń prawa, w związku ze złożonym odwołaniem od ww. decyzji. We wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skardze na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] P. S. wskazał, że Kolegium nie rozstrzygnęło sprawy oraz wniósł o wymierzenie organowi grzywny w związku z przekroczeniem ustawowego terminu przewidzianego na załatwienie wniosku. Postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2015 r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] odmówiło przywrócenia terminu do złożenia odwołania od ww. decyzji z dnia [...] kwietnia 2014 r. Odpowiadając na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wniosło o oddalenie skargi, w związku z odmownym załatwieniem przez Kolegium wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2015 r., nr [...]. W dniu 3 lutego 2016 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] poinformowało Sąd, że postanowienie z dnia [...] kwietnia 2015 r. jest ostateczne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. W pierwszej kolejności wyjaśnić należy, że zgodnie z treścią art. 119 pkt 4 w zw. z art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) powoływana dalej jako: "p.p.s.a.", sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania – taka sytuacja ma miejsce w niniejszej sprawie. Stosownie do treści art. 149 § 1 sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1–4a p.p.s.a., zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Z akt sprawy wynika, że wniesienie skargi na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego poprzedziło złożenie przez skarżącego wezwania do załatwienia sprawy w terminie. Tym samym został spełniony wymóg skuteczności złożenia skargi na bezczynność organu. Oceniając merytorycznie zasadność skargi należy podkreślić, że zarówno w doktrynie jak i w orzecznictwie utrwalił się pogląd, że z bezczynnością organu mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie określonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale - mimo ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem stosownego aktu. W rozpoznawanej sprawie odwołanie od decyzji organu I instancji wpłynęło do tego organu w dniu 14 grudnia 2014 r. i następnie zostało przekazane do organu II instancji w dniu 6 marca 2015 r. (data prezentaty Kolegium). Zgodnie z art. 35 § 3 k.p.a. załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu odwoławczym - w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania. W niniejszej sprawie już po wniesieniu ww. odwołania, skarżący w dniu 13 kwietnia 2015 r. wystąpił z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia ww. odwołania. Wystąpiła zatem szczególna sytuacja, w której organ II instancji, mimo ustawowego obowiązku, nie mógł rozpoznać sprawy. Wniesienie o przywrócenie terminu tuż przed upływem miesięcznego terminu do wniesienia odwołania uniemożliwiło organowi załatwienie niniejszej sprawy, bowiem w pierwszej kolejności zobowiązany on był rozstrzygnąć wniosek o przywrócenie terminu do złożenia tego środka odwoławczego, jako jednej z przesłanek jego dopuszczalności. Z tej też przyczyny skargę należało oddalić, bowiem dopiero z podjęciem rozstrzygnięcia w przedmiocie przywrócenia, bądź odmowy przywrócenia uchybionego terminu, organ mógł rozstrzygnąć wniesione odwołanie. W sprawie nie zaistniała zatem bezczynność organu. Wskazać także należy, że Sąd oddalając skargę wziął także pod rozwagę znaczną ilość korespondencji i bardzo liczne wnioski, które skarżący kieruje do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...], występując z różnego rodzaju żądaniami, które często nie mają żadnego związku z realizacją jego praw podmiotowych, lecz jak się wydaje z chęcią paraliżowania prac organu. Fakty te znane są Sądowi z urzędu, z uwagi na liczne skargi które skarżący skierował w 2015 r. do Sądu na akty Kolegium oraz bezczynność tego organu. W okolicznościach niniejszej sprawy Sąd nie znalazł też podstaw do uwzględnienia wniosku skarżącego o wymierzenie organowi grzywny. Wymierzenie grzywny na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a. jest bowiem dodatkowym środkiem stosowanym w sytuacjach rażącego naruszenia prawa, jednakże zmierzającym, poprzez dolegliwość finansową, do zmobilizowania organu do wydania decyzji. W niniejszej sprawie takie działanie organu nie miało miejsca. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak sentencji wyroku.