I SAB/Wa 34/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Dargas Sędziowie WSA Agnieszka Miernik (spr.) WSA Mirosław Gdesz Protokolant Anna Traczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 maja 2010 r. sprawy ze skargi R. W. F., E. U. M. i M. S. K. na bezczynność Prezydenta [...] W. w przedmiocie rozpoznania wniosku o ustalenie odszkodowania za nieruchomość postanawia: 1. umorzyć postępowanie sądowe; 2. zasądzić od Prezydenta [...] W. na rzecz skarżących R. W. F., E. U. M. i M. S. K. solidarnie kwotę 357 (trzysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. R. F., M. S. K. i E. U. M. w dniu 4 stycznia 2010 r. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Prezydenta [..] W. w przedmiocie rozpoznania wniosku o ustalenie odszkodowania za nieruchomość położoną w W. ozn. jako [...] dawny [..] pierwotny [...] część zwana [...] oraz część [...]. W uzasadnieniu skargi skarżący podali, że pismem z dnia [...] października 2009 r. skierowanym do Wojewody [...] wnieśli zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie przez Prezydenta [...] W. w przedmiocie rozpoznania wniosku o ustalenie odszkodowania za nieruchomość położoną w W. ozn. jako "[...] dawny [...] pierwotny [...] część zwana [...] oraz część [...]. Z akt sprawy wynika, że postanowieniem z dnia [...] października 2009 r. nr [...] Wojewoda [...] zobowiązał Prezydenta [...] W. do załatwienia przedmiotowej sprawy do dnia 31 grudnia 2009 r. Prezydent [...] W. w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i wyjaśnił, że w przedmiotowej sprawie Prezydent [...] W. wydał postanowienie z dnia [..] lutego 2010 r. nr [...] zawieszające postępowanie w sprawie ustalenie odszkodowania za nieruchomość położoną w W. w [...] oznaczoną jako [...] dawny [...] pierwotny [....] w części zwanej [...] oraz w części zwanej [....] z uwagi na konieczność wyjaśnienia, czy w teren będący w faktycznym posiadaniu M. F. o powierzchni [...] m2, została wliczona część stanowiąca własność M. D. Wojewódzki Sąd Administracyjny W Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z przepisem art. 1 i 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej poprzez rozpoznawanie skarg na bezczynność organów. Z bezczynnością organu administracji publicznej mamy zaś do czynienia w każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a., jeżeli nie dopełnił on czynności określonych w art. 36 k.p.a. lub nie podjął innych działań wynikających z przepisów procesowych mających na celu usunięcie przeszkody w wydaniu decyzji ( wyrok NSA z 20 lipca 1999 r., I SAB 60/99, OSP 2000, nr 6, poz.87). Zgodnie z art. 149 powołanej ustawy, Sąd uwzględniając skargę na bezczynność organu, zobowiązuje go do wydania w określonym terminie aktu lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Zgodnie z art. 149 powołanej ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r., Sąd uwzględniając skargę na bezczynność organu, zobowiązuje go do wydania w określonym terminie aktu lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. W trybie wskazanego art. 149 Sąd może tylko orzec o obowiązku wydania decyzji w określonym terminie, nie może natomiast nakazywać organowi sposobu tego rozstrzygnięcia, ani też bezpośrednio orzekać o prawach lub obowiązkach skarżącego. Z cytowanego przepisu wynika, że wydanie przez organ decyzji lub innego aktu wyłącza możliwość uwzględnienia skargi na bezczynność, nawet wówczas gdy decyzja podjęta została z naruszeniem terminu przewidzianego do jej wydania (por. wyrok NSA z 16 marca 2000 r., sygn. akt I SAB 201/99). Wskazać więc należy, że jeżeli w toku postępowania sądowoadministracyjnego, przed dniem orzekania w sprawie ze skargi na bezczynność, organ administracji publicznej wyda akt lub podejmie czynność, których domagała się strona, to przestaje on tkwić w bezczynności, a co się z tym wiąże postępowanie sądowoadministracyjne staje się bezprzedmiotowe, chociaż w dacie wniesienia skargi była ona zasadna. Sąd stwierdził, że taka sytuacja ma miejsce w przedmiotowej sprawie. Po wniesieniu skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie – Prezydent [...] W. postanowieniem z dnia [...] lutego 2010 r. nr [..] zawiesił postępowanie w przedmiotowej sprawie. Zauważyć należy, że zawieszenie postępowania wstrzymuje bieg terminów przewidzianych w kodeksie postępowania administracyjnego. Zawieszenie postępowania wywiera taki skutek, że postępowanie przestaje się toczyć. Powyższe powoduje, że skarga na bezczynność Prezydent [...] W. stała się bezprzedmiotowa i postępowanie należało umorzyć. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi postanowił, jak w sentencji.