I SAB/Wa 34/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący asesor WSA Kamil Kowalewski (spr.) po rozpoznaniu w dniu 21 marca 2025 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P. T. na bezczynność Komendanta Głównego Policji w sprawie nieprawidłowości związanych z czynnościami podjętymi w przedmiocie zatrzymania postanawia: odrzucić skargę. P. T. w piśmie z dnia 15 stycznia 2025 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Komendanta Głównego Policji w sprawie nieprawidłowości związanych z czynnościami podjętymi w przedmiocie zatrzymania. W ocenie skarżącego, zarzucana organowi bezczynność przejawiała się nieuzasadnionym przekazaniem przez Komendanta Głównego Policji skargi na czynności podjęte w trakcie zatrzymania skarżącego sierpniu 2014 r. do rozpoznania przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w Gorzowie Wielkopolskim. Skarżący stanął na stanowisku, że organ – Komendant Główny Policji powinien poczynić własne ustalenia w tej sprawie, a nie przekazywać skargę na czynności podjęte w związku z zatrzymaniem właściwemu wojewódzkiemu organowi policji. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie argumentując, że problematyka poruszana w skardze nie należy do właściwości wojewódzkich sądów administracyjnych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Sąd przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania sprawy zobligowany jest w pierwszej kolejności do zbadania przesłanek dopuszczalności skargi. Zgodnie z art. 3 § 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 z późn. zm. – dalej też jako P.p.s.a.), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 oraz z 2019 r. poz. 60, 730, 1133 i 2196), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2019 r. poz. 900, z późn. zm.), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2019 r. poz. 768, 730, 1520, 1556 i 2200), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Stosownie do art. 3 § 2a P.p.s.a., sądy administracyjne orzekają także w sprawach sprzeciwów od decyzji wydanych na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego, a także, na mocy art. 3 § 3 tej ustawy, w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach. Jednocześnie na podstawie art 4 omawianej ustawy sądy administracyjne rozstrzygają spory o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego i między samorządowymi kolegiami odwoławczymi, o ile odrębna ustawa nie stanowi inaczej, oraz spory kompetencyjne między organami tych jednostek a organami administracji rządowej. W niniejszej sprawie skarżący przedmiotem zaskarżenia uczynił bezczynność Komendanta Głównego Policji, która jego zdaniem polegała na nieuzasadnionym przekazaniu do rozpoznania zgodnie z właściwością skargi na czynności podjęte w związku z zatrzymaniem skarżącego. Rzeczona skarga została przez Komendanta Głównego Policji przesłana Komendantowi Wojewódzkiemu Policji w Gorzowie Wielkopolskim, natomiast w ocenie skarżącego powinna być rozpatrzona przez organ, do którego ją skierowano. Sąd stanął na stanowisku, że skarga P. T., która odnosi się do reakcji Komendanta Głównego Policji na nieprawidłowości jakie miały powstać podczas zatrzymania skarżącego w dniu 25 sierpnia 2014 r. oraz przekroczenia uprawnień przez funkcjonariuszy Policji nie może podlegać rozpoznaniu w postepowaniu sądowoadministracyjnym. Kwestie te nie należą bowiem do właściwości organów administracji publicznej, a – jak słusznie wywodził organ w odpowiedzi na skargę – do zakresu działania organów ścigania oraz właściwych sądów karnych. Z katalogu spraw podlegających kognicji wojewódzkich sądów administracyjnych wynika, że właściwością sądów administracyjnych objęte są wyłącznie indywidualne sprawy z zakresu administracji publicznej. W doktrynie oraz orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego za sprawę z zakresu administracji publicznej uznaje się wszystkie akty, czynności, działania i sprawy, które nie mają charakteru cywilnoprawnego, załatwiane w sposób władczy przez organ administracji publicznej (por. orzeczenie NSA z 10 marca 2010 r., sygn. akt I OSK 333/10). W przedmiotowej sprawie nie została wydana decyzja, ani żaden inny akt administracyjny przez organ administracji publicznej, nie toczy się też w sprawie skarżącego żadne postępowanie, w którym bezczynność organu może stać się przedmiotem skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego. Wniesiona przez skarżącego skarga nie wyczerpuje zatem żadnego z kryteriów określonych w art. 3 i art. 4 P.p.s.a. oraz nie dotyczy spraw poddanych kontroli sądu administracyjnego na podstawie przepisów szczególnych. Mając na uwadze powyższe stwierdzić należy, że wniesiona w niniejszej sprawie skarga nie podlega właściwości sądu administracyjnego, co obligowało Sąd do jej odrzucenia na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 w związku z art. 58 § 3 P.p.s.a., o czym orzeczono w sentencji postanowienia.