I SAB/Wa 347/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Gabriela Nowak, Sędziowie sędzia WSA Jolanta Dargas (spr.), sędzia WSA Agnieszka Jędrzejewska - Jaroszewicz, , po rozpoznaniu w dniu 19 stycznia 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi [...] Sp.z.o.o [...] w [...] na bezczynność Ministra Rozwoju i Technologii w przedmiocie rozpoznania wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy 1. stwierdza, że bezczynność Ministra Rozwoju i Technologii w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] maja 2021 r. o ponowne rozpoznanie sprawy zakończonej postanowieniem Ministra Rozwoju Pracy i Technologii z dnia [...] kwietnia 2021 r., nr [...], zawieszającego z urzędu postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Ministerstwa Gospodarki Komunalnej z dnia [...] października 1952 r., nr [...] oraz utrzymanego nią w mocy orzeczenia administracyjnego Prezydium Rady Narodowej w [...] nr [...] z dnia [...] czerwca 1952 r., odmawiającego przyznania prawa własności czasowej do gruntu nieruchomości [...] położonej przy ul. [...], ozn. nr hip. [...] – nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 2. umarza postępowanie sądowe w zakresie zobowiązania organu do wydania aktu; 3. oddala skargę w pozostałej części, 4. zasądza od Ministra Rozwoju i Technologii na rzecz skarżącej [...] Sp.z.o.o [...] w [...] kwotę 580 (pięćset osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Pismem z [...] września 2021 r. [...] Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością spółka komandytowo-akcyjna wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Ministra Rozwoju, Pracy i Technologii w przedmiocie rozpatrzenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy rozstrzygniętej postanowieniem Ministra Rozwoju, Pracy i Technologii z dnia [...] kwietnia 2021 r. nr [...], na podstawie którego zawieszono postępowanie o stwierdzenie nieważności decyzji Ministra Gospodarki Komunalnej nr [...] z dnia [...] października 1952 r. oraz utrzymanego nią w mocy orzeczenia administracyjnego Prezydium Rady Narodowej w [...] z dnia [...] czerwca 1952 r. nr [...]. Skarga ta została wniesiona w następującym stanie faktycznym. Postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2021 r. Minister zawiesił z urzędu postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Ministra Gospodarki Komunalnej Nr [...] z dnia [...] października 1952 r., którą utrzymano w mocy orzeczenie administracyjne Prezydium Rady Narodowej w [...] nr [...] z dnia [...] czerwca 1952 r. odmawiające przyznania prawa własności czasowej do gruntu nieruchomości [...] położonej przy ul. [...], ozn. hip [...] do czasu prawomocnego zakończenia postępowania w sprawie zastosowania do nieruchomości położonej w [...] przy ul. [...], ozn. nr hip [...] ustawy z dnia 9 kwietnia 1968 r., o dokonywaniu w księgach wieczystych wpisów na rzecz Skarbu Państwa w oparciu o międzynarodowe umowy o uregulowaniu roszczeń finansowych. Na powyższe postanowienie skarżąca złożyła wniosek z dnia [...] maja 2021 r. o ponowne rozpatrzenie sprawy, który wpłynął do organu w dniu [...] maja 2021 r. W związku z brakiem rozpatrzenia przez Ministra Rozwoju, Pracy i Technologii wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy z dnia [...] maja 2021, dnia [...] sierpnia 2021 r. skarżąca złożyła ponaglenie na bezczynność i przewlekłość prowadzenia przez Ministra postępowania. Postanowieniem z dnia [...] września 2021 r. nr [...] Minister Rozwoju, Pracy i Technologii utrzymał w mocy postanowienie z dnia [...] kwietnia 2021r. W złożonej do Sądu skardze na bezczynność skarżąca wniosła o zobowiązanie Ministra do rozpatrzenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy w terminie jednego miesiąca, przyznanie od organu na rzecz skarżącej sumy pieniężnej w kwocie 2000 złotych i zasądzenie kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę Minister wniósł o oddalenie skargi podnosząc, że podejmował szereg czynności zmierzających do załatwienia sprawy, a reorganizacje ministerstw uniemożliwiały załatwienie sprawy w ustawowym terminie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Zgodnie z art. 119 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.), przywoływanej dalej jako "P.p.s.a." sprawa mogła zostać rozpoznana w trybie uproszczonym. Stosownie do art. 149 § 1 tej ustawy, sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1 – 4: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie, na podstawie art. 149 § 1a P.p.s.a., sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Dodatkowo zgodnie z art. 149 § 2 P.p.s.a., sąd w przypadku, o którym mowa w § 1, może orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 P.p.s.a lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6. W niniejszej sprawie wydanie przez Ministra Rozwoju, Pracy i Technologii postanowienia z dnia [...] września 2021 r. nr [...] utrzymującego w mocy postanowienie z dnia [...] kwietnia 2021 r. - powoduje, iż brak jest podstaw do zobowiązania przez Sąd organu do załatwienia sprawy, na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 P.p.s.a. Postępowanie sądowoadministracyjne w zakresie zobowiązania organu do wydania aktu stało się bezprzedmiotowe. Powyższa konstatacja wynika z tego, że w przypadku wydania postanowienia przez organ II instancji - jak ma to miejsce w niniejszej sprawie - brak jest podstaw do zobowiązania organu przez Sąd do wydania rozstrzygnięcia, bowiem postępowanie to zostało zakończone. W tej sytuacji, mając na uwadze wydane w sprawie orzeczenie po ponownym rozpatrzeniu sprawy Sąd orzekł o umorzeniu postępowania sądowego, w zakresie dotyczącym zobowiązania organu do wydania aktu. Oceniając zaś prowadzenie postępowania przez organ stwierdzić należy, że nie wywiązał się on z ustawowych obowiązków, wynikających z przepisów k.p.a. i przekroczył termin załatwienia sprawy. Oceniając przesłanki wynikające z art. 149 § 1a P.p.s.a., Sąd doszedł do przekonania, że bezczynność organu w rozpatrzeniu wniosku skarżącej nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. W dniu [...] kwietnia 2021 r. Minister Rozwoju, Pracy i Technologii wydał postanowienie zawieszające postępowanie, a po upływie ponad trzech miesięcy od daty wpływu wniosku skarżącej o ponowne rozpatrzenie postanowieniem z dnia [...] września 2021 r. utrzymał zaskarżone postanowienie w mocy. Mając jednak na uwadze okres przekroczenia terminu, określonego w k.p.a. (miesiąc od otrzymania wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy- art. 35 § 3 w zw. z art. 144 k.p.a.) Sąd uznał, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym podkreśla się, że o rażącym naruszeniu prawa można mówić, gdy zwłoka w załatwieniu sprawy jest znaczna i jest efektem działań (zaniechań) organów, które można zinterpretować jako celowe unikanie podejmowania rozstrzygnięcia, bądź lekceważenie praw stron domagających się czynności organu, co w rozpoznawanej sprawie - w ocenie Sądu - nie miało miejsca. Dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające samo przekroczenie przez organ ustawowych obowiązków, w tym także terminów do załatwienia sprawy. Nierozpoznanie przez organ wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy w terminie określonym w k.p.a., a także sposób działania organu w sprawie, niewątpliwie godzi w zasadę szybkości postępowania (art. 12 k.p.a.) oraz zasadę zaufania uczestników tego postępowania do organów władzy publicznej (art. 8 k.p.a.). Jednak o rażącym naruszeniu prawa można mówić tylko wtedy, gdy zwłoka w załatwieniu sprawy jest znaczna i jest efektem działań (zaniechań) organów, które można zinterpretować jako celowe unikanie podejmowania rozstrzygnięcia, bądź lekceważenie praw stron domagających się czynności organu, co w niniejszej sprawie nie miało miejsca. Sąd nie znalazł uzasadnionych podstaw do uwzględnienia wniosku skarżącej o przyznanie na jej rzecz od organu sumy pieniężnej i w tym zakresie skargę oddalił. Przyznanie sumy pieniężnej na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a., stanowi bowiem dodatkowy środek o charakterze dyscyplinująco-represyjnym, który powinien być stosowany w szczególnie drastycznych przypadkach zwłoki organu w załatwieniu sprawy, to jest wówczas, gdy brak jest obiektywnie weryfikowalnych okoliczności, które ten stan rzeczy mogłyby tłumaczyć, a przy tym istnieje uzasadniona obawa, że bez nałożenia tej sankcji organ sprawy nadal nie załatwi. W ocenie Sądu, taka sytuacja w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi, w szczególności biorąc pod uwagę okoliczność wydania przez organ postanowienia o utrzymaniu w mocy postanowienia o zawieszeniu postępowania, którego prawidłowości Sąd w przedmiotowym postępowaniu nie bada. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 oraz § 1a i art. 161 § 1 pkt 3 w zw. z art. 119 pkt 4 i art. 120 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w punkcie 1 i 2 sentencji, na podstawie art. 151 w zw. z art. 149 § 2 w zw. z art. 119 pkt 4 i art. 120 jak w pkt 3 sentencji, o kosztach postępowania rozstrzygając na podstawie art. 200 tej ustawy w pkt 4 sentencji.