I SAB/Wa 36/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Marta Kołtun-Kulik (spr.) Sędziowie: sędzia WSA Dorota Apostolidis sędzia WSA Elżbieta Lenart Protokolant referent stażysta Tomasz Noske po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 czerwca 2013 r. sprawy ze skargi E. G. na bezczynność Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi w przedmiocie rozpoznania wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy 1. umarza postępowanie sądowe; 2. stwierdza, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3. zasądza od Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi na rzecz skarżącej E. G. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. E. G. pismem z dnia 31 grudnia 2012 r. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi w przedmiocie rozpatrzenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] maja 2012 r., nr [...] odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w K z dnia [...] lipca 1964 r., nr [...] i utrzymanej nią w mocy decyzji Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w C. z dnia [...] kwietnia 1964 r., nr [...]. Wymienionymi decyzjami orzeczono o przejęciu na własność Państwa opuszczonego gospodarstwa rolnego o powierzchni [...] położonego we wsi K., zapisanego w księdze wieczystej pod nazwą: część dóbr K., stanowiącego byłą własność W. R. Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi decyzją z dnia [...] maja 2012 r., nr [...] po rozpatrzeniu wniosku E. G. o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] maja 2012 r. – utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 1 i art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej poprzez rozpoznawanie skarg na bezczynność organów. W orzecznictwie podkreśla się, że z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia w każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a., jeżeli nie dopełnił on czynności określonych w art. 36 k.p.a. lub nie podjął innych działań wynikających z przepisów procesowych mających na celu usunięcie przeszkody w wydaniu decyzji. Zgodnie z art. 149 powołanej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd uwzględniając skargę na bezczynność organów w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1 - 4 zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Instytucja skargi na bezczynność ma więc na celu doprowadzenie do wydania rozstrzygnięcia w sprawie. Sąd oceniając czy organ pozostaje w bezczynności bierze zaś pod uwagę sytuację istniejącą w dacie orzekania. Podkreślić należy, że w trybie wskazanego art. 149 sąd może tylko orzec o obowiązku wydania decyzji w określonym terminie, nie może natomiast nakazywać organowi sposobu tego rozstrzygnięcia, ani też bezpośrednio orzekać o prawach lub obowiązkach skarżącego. Z powyższego przepisu wynika, że wydanie przez organ decyzji lub innego aktu wyłącza możliwość uwzględnienia skargi na bezczynność, nawet wówczas, gdy decyzja podjęta została z naruszeniem terminu przewidzianego do jej wydania. Tym samym, jeżeli w toku postępowania sądowoadministracyjnego, przed dniem orzekania w sprawie ze skargi na bezczynność, organ administracji publicznej wyda akt lub podejmie czynność, których domagała się strona, to przestaje on być w bezczynności. Oznacza to, że postępowanie sądowoadministracyjne w sprawie jego bezczynności staje się bezprzedmiotowe. Ze zgromadzonego w rozpoznawanej sprawie materiału dowodowego wynika, że Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi decyzją z dnia [...] stycznia 2013 r., nr [...] po rozpatrzeniu wniosku E. G. z dnia [...] czerwca 2012 r. o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] maja 2012 r., nr [...] – utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W dniu składania skargi na bezczynność do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, tj. w dniu 31 grudnia 2012 r. – strona skarżąca miała zatem podstawy do żądania usunięcia stanu bezczynności. Jednakże w dacie orzekania przez Sąd stan bezczynności już nie istniał, wobec wydania ww. decyzji z dnia [...] stycznia 2013 r. Rozstrzyganie o bezczynności organu stało się więc bezprzedmiotowe. Mając zaś na uwadze charakter i stopień skomplikowania przedmiotowej sprawy, a także fakt wydania przez organ decyzji rozstrzygającej niniejszą sprawę, Sąd uznał, że mimo przekroczenia ustawowych terminów załatwienia sprawy określonych w kodeksie postępowania administracyjnego, bezczynność organu, nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. W świetle powyższego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 149 § 1 w zw. z art. 161 § 1 pkt 3, w zw. z art. 132 orzekł jak w sentencji wyroku (pkt 1 i 2 wyroku). O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 205 § 1 w zw. z art. 201 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (pkt 3 wyroku).