I SAB/Wa 360/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożena Marciniak po rozpoznaniu w dniu 4 września 2019 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. F. na bezczynność Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w przedmiocie rozpoznania wniosku postanawia odrzucić skargę. A. F. pismem z [...] marca 2019 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na bezczynność Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji polegającą na "niewykonaniu wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego Oddziału Zamiejscowego w Krakowie z 21 lipca 1994 r., sygn. akt SA/Kr 1262/93 i niewydaniu decyzji w rozumieniu art. 104 k.p.a. – art. 109 k.p.a. w przedmiocie wskazania czy przedsiębiorstwo państwowe O. H. G., funkcjonujące w latach 1939-1945 na terenie Z. jest podmiotem gospodarczym tożsamym z prywatną spółką O. S.A. lub jego następcą prawnym" W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i wskazał, że korespondencja organu z A. F. trwa od kilku lat. Do Ministra wpływa średnio kilkadziesiąt pism A. F. miesięcznie. Naczelny Sąd Administracyjny Oddział Zamiejscowy w Krakowie wyrokiem z 21 lipca 1994 r., sygn. akt SA/Kr 1262/93, uchylił decyzję Wojewody [...] z [...] marca 1993 r., nr [...] oraz utrzymaną nią w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Powyższe oznacza, że przedmiotowe postępowanie powróciło do organu pierwszej instancji i tam powinna zostać wydana decyzja odnosząca się do stanowiska sądu. Po stronie Ministra nie wynika konieczność wydania jakiejkolwiek decyzji w żądanym przez skarżącego zakresie. Zarzuty podniesione w skardze nie znajdują uzasadnienia faktycznego oraz prawnego i jako takie nie zasługują na uwzględnienie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie postanowieniem z 15 maja 2019 r. sygn. akt II SAB/Kr 77/19 przekazał sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie według właściwości. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu. Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.), powoływanej dalej jako "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Artykuł 3 § 2 p.p.s.a. stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2016 r. poz. 23, 868, 996 i 1579), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r. poz. 613, ze zm.), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. poz. 1947), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Jak wynika z powyższego, skarga na bezczynność może dotyczyć sprawy, w której organ administracji publicznej zobligowany jest wydać decyzję administracyjną, postanowienie w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty, postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, inne akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach. Zaskarżenie bezczynności jest zatem dopuszczalne w takim zakresie, w jakim dopuszczalne jest zaskarżenie decyzji, postanowienia, innych aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej oraz pisemnych interpretacji przepisów prawa podatkowego. Bezczynność organu następuje wówczas, gdy organ zobowiązany do podjęcia określonych czynności, wynikających z przepisów prawa, nie wykonuje ich w terminie przez te przepisy określonym. Inaczej mówiąc, skarga na bezczynność dopuszczalna jest jedynie w odniesieniu do tych aktów lub czynności, na które przysługuje skarga do sądu administracyjnego, nie może zatem dotyczyć innych czynności. Podkreślić należy, że bezczynność organu powiązana być musi z kompetencją do wydania w danej sprawie decyzji, postanowienia, czy też innych aktów bądź czynności z zakresu administracji publicznej, dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Warunkiem dopuszczalności skargi na bezczynność organu jest zatem wystąpienie określonej podstawy prawnej do określonego zachowania się organu wobec żądania strony. Ze akt sprawy wynika, że A. F. żąda stwierdzenia bezczynności Ministra w wykonaniu wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego Oddziału Zamiejscowego w Krakowie sygn. akt SA/Kr 1262/93 z dnia 21 lipca 1994 r. i w przedmiocie niewydania decyzji stwierdzającej czy przedsiębiorstwo państwowe O. H. G., funkcjonujące w latach 1939-1945 na terenie Z. jest podmiotem gospodarczym tożsamym z prywatną spółką O. S.A. lub jego następcą prawnym. W ocenie Sądu, w żaden sposób nie można przyjąć, że Minister był organem właściwym do załatwienia któregokolwiek z wyżej wymienionych wniosków skarżącego w drodze aktu administracyjnego, o którym mowa w powołanym wyżej art. 3 § 2 pkt 1-4a p.p.s.a. Konstatacja ta uzasadnia przyjęcie, że skarga A. F. jest niedopuszczalna z innych przyczyn (zob. M. Jagielska, A. Wiktorowska, P. Wajda [w:] R. Hauser, M. Wierzbowski (red.), Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Wyd. 5, Warszawa, 2017, s. 386). W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie z art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.