I SAB/Wa 366/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Lenart po rozpoznaniu w dniu 3 stycznia 2019 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi H. Z. na bezczynność Prezydenta [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku o przyznanie prawa użytkowania wieczystego postanawia: 1. odrzucić skargę; 2. zwrócić H. Z.kwotę 100 (sto) złotych tytułem uiszczonego wpisu sądowego. Do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wpłynęła w dniu 27 listopada 2018 r. (data prezentaty) skarga H. Z. na bezczynność Prezydenta [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku o przyznanie prawa użytkowania wieczystego do nieruchomości [...] położonej przy ul. [...], nr hip. [...]. Skarżący zawarł w niej m.in. wniosek o połączenie jej ze sprawą ze skargi A. L., M. L., B. L., L. S. i A. J., zarejestrowanej pod sygn. akt I SAB/Wa 50/18. Uprzednio wyrokiem z 7 czerwca 2018 r., sygn. akt I SAB/Wa 50/18 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, rozpoznając skargę A. L., M. L., B. L., L. S. i A. J. zobowiązał Prezydenta [...] do rozpoznania wniosku o przyznanie prawa własności czasowej do nieruchomości położonej w [...] przy ul. [...] nr hip. [...] – w terminie dwóch miesięcy od daty doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy oraz stwierdził, że Prezydent [...] dopuścił się bezczynności, która miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Orzeczenie to jest prawomocne od dnia 8 listopada 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do art. 58 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), powoływanej dalej w skrócie jako "p.p.s.a.", sąd odrzuca skargę jeżeli sprawa objęta skargą pomiędzy tymi samymi stronami jest w toku lub została już prawomocnie osądzona. Sytuacja, o której mowa w powołanym przepisie, zachodzi wówczas, gdy wcześniej złożona skarga, w tym samym przedmiocie i między tymi samymi stronami, jest rozpoznawana merytorycznie lub nastąpiło już wcześniejsze merytoryczne prawomocne rozpoznanie skargi (res iudicata), w zakresie tego samego przedmiotu i między tymi samymi podmiotami. Przy ustalaniu tożsamości sprawy należy brać pod uwagę element podmiotowy i przedmiotowy, przy czym tożsamość podmiotowa, to tożsamość podmiotu będącego adresatem praw lub obowiązków, a tożsamość przedmiotowa to tożsamość treści tych praw i obowiązków oraz ich podstawy prawnej i faktycznej. Stąd badając, czy wskazana zasada została naruszona, sąd administracyjny analizuje: co jest przedmiotem sprawy i jakie występują strony. Jeżeli dojdzie do przekonania, że sprawa "o to samo" między tymi samymi stronami została już rozstrzygnięta, zobowiązany jest do odrzucenia skargi (por. postanowienie NSA z 3 czerwca 2011 r., sygn. akt I OSK 387/11 oraz postanowienie NSA z 28 lipca 2017 r. sygn. akt I OZ 1133/17; dostępne w bazie orzeczeń sądów administracyjnych http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Kierując się powyższym Sąd zauważa, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 7 czerwca 2018 r., sygn. akt I SAB/Wa 50/18 po rozpoznaniu skargi A. L., M. L., B. L., L. S. i A. J. zobowiązał Prezydenta [...] do rozpoznania wniosku o przyznanie prawa własności czasowej do nieruchomości położonej w [...] przy ul. [...] nr hip. [...] – w terminie dwóch miesięcy od daty doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy oraz stwierdził, że Prezydent [...] dopuścił się bezczynności, która miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Wyrok ten stał się prawomocny z dniem 8 listopada 2018 r. Z treści powołanego wyroku wynika, że przedmiotem kontroli Sądu była bezczynność Prezydenta [...] w rozpoznaniu wniosku o przyznanie prawa użytkowania wieczystego do opisanej uprzednio nieruchomości. Natomiast przedmiotem skargi H. Z. jest bezczynność tego samego organu w rozpoznaniu tego właśnie wniosku. Przedmiot obu spraw jest więc tożsamy. Ponadto zauważyć należy, że zarówno w sprawie I SAB/Wa 50/18, jak i w sprawie z obecnie rozpoznawanej skargi zachodzi tożsamość podmiotowa. Wynika to z faktu, że przez określenie zawarte w art. 58 § 1 pkt 4 p.p.s.a. "pomiędzy tymi samymi stronami", należy rozumieć w ten sposób, że występuje ona nie tylko w odniesieniu do skarżącego i strony przeciwnej (art. 32 p.p.s.a.), ale także w stosunku do innych uczestników postępowania. Powyższe dowodzi, że wniesiona w niniejszej sprawie skarga na bezczynność jest tożsama zarówno pod względem podmiotów jak i przedmiotu ze skargą rozpoznaną powyższym prawomocnym wyrokiem. Sprawa taka została już więc prawomocnie osądzona. Zaznaczyć należy, że w razie niewykonania przez organ wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania, strona może wnieść skargę żądając wymierzenia temu organowi grzywny (art. 154 § 1 p.p.s.a.). Sąd uwzględniając skargę w tym przedmiocie ocenia czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ po wydaniu wyroku miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. To właśnie w tym postępowaniu Sąd jest władny ocenić czy po wydaniu wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania organ załatwił sprawę, czy też wciąż pozostaje bezczynny lub w dalszym ciągu przewlekle prowadzi sprawę. Podniesienia wymaga, że skarżący może wnieść do sądu administracyjnego skargę na niewykonanie zapadłego uprzednio wyroku, po dokonaniu wezwania Prezydenta do jego wykonania. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 58 § 1 pkt 4 p.p.s.a. orzekł jak w punkcie 1 sentencji postanowienia. Rozstrzygnięcie zawarte w punkcie 2 sentencji postanowienia znalazło swoje oparcie w art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a., zgodnie z którym Sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego.