I SAB/Wa 371/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Małgorzata Boniecka-Płaczkowska Sędziowie: Sędzia WSA Magdalena Durzyńska Sędzia WSA Elżbieta Sobielarska (spr.) Protokolant referent stażysta Beata Lewandowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 czerwca 2016 r. sprawy ze skargi G. R. na bezczynność Prezydenta Miasta W. w przedmiocie rozpoznania wniosku o ustalenie odszkodowania za nieruchomość 1. stwierdza, że bezczynność Prezydenta Miasta W. miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; 2. umarza postępowanie w zakresie zobowiązania organu do wydania aktu. Pismem z 19 listopada 2015 r. (data wpływu do Sądu 11 kwietnia 2016 r.) G. R. złoży skargę na bezczynność Prezydenta miasta W. w rozpoznaniu wniosku o ustalenie odszkodowania za nieruchomość położoną w W. przy ul. [...], ozn. jako "[...]". W skardze zarzucił organowi naruszenie prawa poprzez przekroczenie terminów rozpoznania sprawy określonych przepisami kodeksu postępowania administracyjnego oraz terminu wyznaczonego Prezydentowi miasta W. postanowieniem Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2015 r., nr [...]. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i wskazał, że Prezydent miasta W. postanowieniem z dnia [...] marca 2016 r., nr [...], zawiesił z urzędu postępowanie w sprawie ustalenia odszkodowania za ww. nieruchomość do czasu przedłożenia przez strony dokumentów potwierdzających następstwo prawne po dawnych współwłaścicielach i podania aktualnych adresów wszystkich stron postępowania. Jednocześnie Prezydent wskazał, że przed Ministrem Infrastruktury i Rozwoju toczy się również sprawa dotycząca stwierdzenia nieważności orzeczenia odmawiającego przyznania prawa użytkowania wieczystego do dawnej nieruchomości nr [...] położonej przy ul. [...]. Do czasu zakończenia tego postępowania nie może być rozstrzygnięta sprawa odszkodowania za ww. nieruchomość. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: W sprawie niniejszej, w związku z wydaniem przez Prezydenta miasta W. postanowienia z dnia [...] marca 2016 r., w przedmiocie zawieszenia postępowania w sprawie rozpoznania wniosku o przyznanie odszkodowania za nieruchomość położoną w W. przy ul. [...], ozn. jako "[...]" - orzekanie o zobowiązaniu organu do wydania rozstrzygnięcia stało się bezprzedmiotowe. Zawieszenie postępowania w sprawie rozpoznania ww. wniosku powoduje bowiem, iż brak jest podstaw do zobowiązania przez Sąd organu do załatwienia sprawy na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 - dalej jako "P.p.s.a."), zgodnie z którym sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo dokonania czynności. Jednocześnie, na podstawie art. 149 § 1a, sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Postanowienie Prezydenta miasta W. z dnia [...] marca 2016 r. stanowi bowiem akt administracyjny podlegający odrębnej kontroli sądu administracyjnego, po wyczerpaniu przez stronę administracyjnego toku instancji. Jak wynika z postanowienia organu o zawieszeniu postępowania, strony zostały pouczone o przysługujących środkach zaskarżenia od tego postanowienia i z informacji udzielonych przez Wojewodę [...] wynika, że skarżący z takiego uprawnienia skorzystał. Inaczej mówiąc, Sąd w ramach oceny skargi na bezczynność organu nie jest uprawniony do kontroli postanowienia organu I instancji o zawieszeniu postępowania. Z tych też względów, Sąd orzekł o umorzeniu postępowania sądowego w zakresie dotyczącym zobowiązania organu do wydania aktu w określonym terminie. Wskazać jednak należy, że wydanie przez organ postanowienia po wniesieniu do sądu skargi na bezczynność (jak w niniejszej sprawie) lub przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego nie powoduje, stosownie do art. 149 § 1 P.p.s.a. (aktualnie art. 149 § 1a P.p.s.a.), że w zakresie dotyczącym rozstrzygnięcia o tym, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa, postępowanie sądowe stało się bezprzedmiotowe (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 lipca 2012 r., sygn. akt II OSK 1360/12, dostępne na: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Tym samym, w tym zakresie, Sąd jest zobowiązany się wypowiedzieć. Sąd doszedł do przekonania, że zaistniała w sprawie bezczynność organu do czasu zawieszenia postępowania administracyjnego ma charakter rażącego naruszenia prawa. Za stanowiskiem takim przemawia data złożenia wniosku wszczynającego postępowanie (listopad 2013 r.), a także fakt, że organ pierwsze czynności w sprawie podjął dopiero pismem z dnia 5 lutego 2015 r. - zmotywowany zażaleniem skarżącego, z dnia 6 listopada 2014 r., złożonym po prawie ponad roku od wpływu do organu wniosku odszkodowawczego. Powyższe wskazuje, że organ podejmował czynności w bardzo dużych odstępach czasu. Jednocześnie z akt administracyjnych sprawy wynika, że pomimo ponagleń ze strony skarżącego (pismo z dnia 6 listopada 2014 r. oraz pismo z dnia 20 lipca 2015 r.). organ ani razu nie wypełnił obowiązku wynikającego z art. 36 k.p.a. Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a., orzekł jak w punkcie 2 wyroku. W punkcie 1 wyroku orzeczono na podstawie art. 149 § 1a P.p.s.a.