I SAB/Wa 378/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marta Kołtun-Kulik (spr.) Sędziowie: WSA Małgorzata Miron WSA Tomasz Szmydt Protokolant starszy sekretarz sądowy Artur Dobrowolski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 stycznia 2014 r. sprawy ze skargi M. M. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. w przedmiocie rozpoznania zażalenia 1. umarza postępowanie sądowe w zakresie zobowiązania Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. o rozpoznania zażalenia na postanowienie Prezydenta W. dnia [...] lutego 2013 r., nr [...]; 2. stwierdza, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszaniem prawa. M. M., pismem z dnia 9 lipca 2013 r., wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. w przedmiocie rozpoznania zażalenia na postanowienie Prezydenta W. z dnia [...] lutego 2013 r., nr [...] zawieszające z urzędu postępowanie w sprawie rozpatrzenia wniosku z dnia 12 lutego 1949 r. o ustanowienie prawa własności czasowej do gruntu nieruchomości położonej w W., przy ul. [...], do czasu ustalenia przez sąd powszechny granic nieruchomości objętej aktem notarialnym, zeznanym w dniu [...] maja 1937 r. za nr [...]. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wniosło o umorzenie przedmiotowego postępowania wskazując, że postanowieniem z dnia [...] lipca 2013 r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. rozpoznało ww. zażalenie M. M. w ten sposób, że utrzymało w mocy postanowienie Prezydenta W. z dnia [.,..] lutego 2013 r., nr [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Stosownie do treści art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) – dalej "P.p.s.a." sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej poprzez rozpoznawanie skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Zgodnie natomiast z art. 149 § 1 P.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekle prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1–4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym podkreśla się, że podejmując rozstrzygnięcie w sprawie ze skargi na bezczynność lub przewlekłość organu, Sąd uwzględnia stan sprawy istniejący w dniu orzekania. W sytuacji natomiast wydania przez organ stosownego aktu, w toku postępowania sądowoadministracyjnego, przed dniem orzekania w sprawie przez sąd, postępowanie sądowoadministracyjne w sprawie bezczynności, czy przewlekłości organu administracji publicznej, staje się bezprzedmiotowe. Stąd, skoro organ w bezczynności już nie pozostaje, sąd nie może zastosować trybu przewidzianego w art. 149 § 1 zd. pierwsze P.p.s.a., tj. w przypadku uznania zasadności skargi - zobowiązać organ do wydania w zakreślonym terminie stosownego rozstrzygnięcia w sprawie. Jak wynika z akt sprawy Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. postanowieniem z dnia [...] lipca 2013 r., nr [...] rozpoznało zażalenie M. M. na postanowienie Prezydenta [...] z dnia [...] lutego 2013 r., nr [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania w sprawie rozpatrzenia wniosku z dnia 12 lutego 1949 r. o ustanowienie prawa własności czasowej do gruntu nieruchomości położonej w W. przy ul. [...], do czasu ustalenia przez sąd powszechny granic nieruchomości objętej aktem notarialnym, zeznanym w dniu [...] maja 1937 r. za Nr [...] księgi nieruchomości ozn. Jako [...]. Zdaniem Sądu, wydanie przez Kolegium ww. postanowienia z dnia [...] lipca 2013 r., wyłącza możliwość uwzględnienia skargi na bezczynność organu w przedmiocie rozpoznania zażalenia na postanowienie organu pierwszej instancji z dnia [...] lutego 2013 r. Oczywiste jest bowiem, że organ załatwił sprawę i nie pozostaje już w bezczynności. Niniejsze postępowanie sądowoadministracyjne stało się zatem bezprzedmiotowe, dlatego w tym zakresie zostało umorzone (pkt 1 sentencji wyroku). Podkreślenia wymaga jednak, że chociaż wydanie przez organ rozstrzygnięcia w toku postępowania sądowego, po wniesieniu skargi, czyni z natury rzeczy niemożliwym zobowiązanie organu do działania, o tyle nie zwalnia to wojewódzkiego sądu administracyjnego z obowiązku rozpoznania skargi wniesionej na podstawie art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a., w zakresie orzekania w przedmiocie stwierdzenia, czy bezczynność, bądź przewlekłe prowadzenie postępowania miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa oraz w zakresie wymierzenia organowi grzywny z tego tytułu (zob. postanowienia NSA: z dnia 26 lipca 2012 r., sygn. akt II OSK 1360/12; z dnia 18 września 2012 r., sygn. akt II OSK 1953/12, z dnia 17 października 2012 r., sygn. akt I OSK 2443/12 - https://cbois.nsa.gov.pl). Oceniając więc działanie organu, Sąd doszedł do przekonania, że pomimo przekroczenia terminów załatwienia sprawy określonych w Kodeksie postępowania administracyjnego, bezczynność w rozpoznaniu zażalenia skarżącego, choć naganna, nie nosi cechy rażącego naruszenia prawa. Za rażące naruszenie przepisów art. 35 k.p.a. można bowiem uznać ich oczywiste niezastosowanie lub zastosowanie nieprawidłowe, jak również długotrwałość prowadzenia postępowania, czy też brak jakiejkolwiek aktywności organu (zob. wyrok WSA w Warszawie z dnia 20 października 2011 r., sygn. akt I SA/Wa 353/11 - https://cbois.nsa.gov.pl). Tymczasem, w przedmiotowej sprawie, biorąc pod uwagę datę wpływu zażalenia do organu drugiej instancji (12 marzec 2013 r.) oraz datę wydania postanowienia przez organ odwoławczy ([...] lipiec 2013 r.) a także terminy ustawowe dotyczące załatwiania sprawz - nie można uznać, że bezczynność organu miała charakter rażący (pkt 2 sentencji wyroku). W świetle powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 oraz art. 149 § 1 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.