I SAB/Wa 38/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym Przewodniczący sędzia WSA Daniela Kozłowska po rozpoznaniu w dniu 19 kwietnia 2006 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B.N. na bezczynność Starosty Powiatu M. w przedmiocie wywłaszczenia nieruchomości i wypłaty odszkodowania postanawia odrzucić skargę. Pismem z dnia 28 września 2006 r. B.N. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę "na celowe opóźnianie i niekompetencję Starostwa Powiatowego w M." w przedmiocie wywłaszczenia nieruchomości zajętej pod drogę publiczną i wypłaty odszkodowania. Wezwaniem z dnia 6 grudnia 2005 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny Warszawie zobowiązał skarżącą do wskazania numeru i daty zaskarżonej decyzji, postanowienia, innego aktu lub czynności będącej przedmiotem skargi oraz oznaczenia organu, którego działalności lub bezczynności skarga dotyczy. W wykonaniu powyższego wezwania, pismem z dnia 15 grudnia 2005 r. Skarżąca wyjaśniła, że skarga jej "dotyczy pisma Wójta Gminy w S. z 2005.04.[...] i 2005.07.[...] - bez nagłówka" oraz, że jej pismo jest "skargą na bezczynność wręcz lekceważenie jej problemu przez Wójta Gminy w S. - Starostwo M.". W tym stanie sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wezwaniem z dnia 16 stycznia 2006 r. zobowiązał skarżącą do udzielenia w terminie siedmiu dni informacji, czy przedmiotem skargi jest tylko bezczynność Wójta Gminy S. i Starosty M., czy także postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...] sierpnia 2005 r. nr [...] . W odpowiedzi na wezwanie, pismem z dnia 23 stycznia 2006 r. B.N. w sposób jednoznaczny wyjaśniła, iż przedmiotem skargi jest bezczynność Wójta Gminy S. i Starosty Powiatowego w M.. W tym stanie sprawy zrządzeniem przewodniczącego z dnia 3 lutego 2006 r. rozdzielono do odrębnego rozpatrzenia skargi na bezczynność Wójta Gminy S. i na bezczynność Starosty M.. Wezwaniem z dnia 27 marca 2006 r. Sąd zobowiązał B.N. do udzielenia w terminie 7 dni informacji, czy w związku z bezczynnością Starosty M. w sprawie o odszkodowanie za nieruchomość zajętą pod drogę publiczną wnosiła ona w trybie art. 37 kodeksu postępowania administracyjnego zażalenia do organu drugiej instancji. W odpowiedzi na powyższe wezwanie Skarżąca poinformowała, że zażalenia do organu drugiej instancji nie wnosiła. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Skarga B.N. jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu. Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 135, poz. 1270 ze zm.) skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia, w myśl art. 52 § 2 przywołanej ustawy, należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. W przypadku skarg na bezczynność organu, polegającą na niezajęciu przez organ administracji stanowiska w sprawie w przypisanej prawem formie, np. decyzji czy postanowienia, wyczerpanie środków zaskarżenia następuje poprzez wniesienie środka przewidzianego w art. 37 § 1 kpa. Zgodnie z tym przepisem na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 kpa lub ustalonym w myśl art. 36 kpa stronie służy zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia. Zażalenie, o którym mowa w tym przepisie, jest równoznaczne ze środkiem odwoławczym w rozumieniu art. 52 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W rozpoznawanej sprawie Skarżąca przed wniesieniem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na bezczynność Starosty Powiatu M. w przedmiocie wywłaszczenia nieruchomości i wypłaty odszkodowania - nie wyczerpała trybu przewidzianego w art. 37 § 1 kpa - tj. nie wniosła stosownego zażalenia do organu administracji publicznej wyższego stopnia, co potwierdziła w piśmie z dnia 3 kwietnia 2006 r. Tym samym złożenie skargi przed wniesieniem ww. środka zaskarżenia skutkować musi stwierdzeniem jej niedopuszczalności. Stosownie zaś do treści art. 58 § 1 pkt 6 ww. ustawy sąd odrzuca skargę jeżeli wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Mając na uwadze powyższe, wobec niedopuszczalności skargi przed wyczerpaniem przez Skarżącą trybu odwoławczego, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w związku z art. 52 § 1 powołanej ustawy, orzeczono jak w postanowieniu.