I SAB/Wa 39/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Gabriela Nowak (spr.) po rozpoznaniu w dniu 29 marca 2010 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi A. H., Z. B. i E. K. na bezczynność Prezydenta W. w przedmiocie rozpoznania wniosku w sprawie przyznania odszkodowania za nieruchomość 1. zobowiązuje Prezydenta W. do rozpoznania wniosku A. H., Z. B. i E. K. z dnia [...] stycznia 2009 r. w przedmiocie odszkodowania za grunt położony w W. przy ul. [...], ul. [...] i ul. [...], nr hip. [...], [...] i [...], w terminie jednego miesiąca od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; 2. zasądza od Prezydenta W. solidarnie na rzecz skarżących A. H., Z. B. i E. K. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. W skardze z dnia 17 stycznia 2011 r. złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie A.H., Z.B. i E. K. (następcy prawni Z. R. i M. K.) zarzucili Prezydentowi W. bezczynność w sprawie o przyznanie odszkodowania na podstawie art. 215 ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2010 r. nr 102 poz. 651 z późn. zm.) za nieruchomość położoną w W. przy ul. [...], ul. [...] i ul. [...] ozn. hip. [...]. W skardze wskazano, iż w dniu 4 listopada 2009 roku skarżący (reprezentowani w postępowaniu przed organami administracji przez pełnomocnika dr hab. M.K.) złożyli zażalenie do Wojewody [...], wyczerpując tym samym tryb postępowania przewidziany przepisami art. 37 § 1 kodeksu postępowania administracyjnego. W odpowiedzi na skargę Prezydent W. wniósł o oddalenie skargi wskazując, że Wojewoda [...] postanowieniem z dnia [...] grudnia 2009 r., Nr [...] uznał zażalenie strony na niezałatwienie w terminie sprawy o odszkodowanie za nieuzasadnione. Organ wskazał ponadto, że z uwagi na brak możliwości ustalenia daty pozbawienia poprzednich właścicieli bądź ich następców prawnych faktycznej możliwości władania przedmiotowej nieruchomości, nie był w stanie zakończyć postępowania we wskazanym wcześniej terminie. Zakreślił jednocześnie kolejny termin załatwienia sprawy wyznaczając go na dzień 30 kwietnia 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skargę należało uznać za uzasadnioną, co skutkowało wydaniem przez Sąd wyroku zobowiązującego organ do rozpoznania wniosku skarżących w określonym terminie. Zgodnie z przepisem art. 119 pkt 2 w zw. z art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym jeżeli strona zgłosi taki wniosek, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. W sprawie niniejszej wniosek o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym zawarty został w skardze. Odpowiadając na skargę organ nie odniósł się do niniejszego wniosku, nie żądając jednocześnie przeprowadzenia rozprawy. Zgodnie z art. 35 § 1 k.p.a. organy administracji publicznej obowiązane są do załatwienia sprawy bez zbędnej zwłoki. Stosownie zaś do § 3 tego artykułu załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej – nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania. Przepis art. 36 § 1 k.p.a. nakłada natomiast na organy administracji publicznej obowiązek zawiadomienia strony o każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35, z podaniem przyczyny zwłoki oraz wskazania nowego terminu jej załatwienia. Wskazać tu należy, iż bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy w przewidzianym przepisami kodeksu postępowania administracyjnego terminie organ nie podjął żadnych czynności w danej sprawie lub w sytuacji gdy organ wprawdzie prowadził postępowanie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem decyzji w terminie. Dla stwierdzenia bezczynności organu nie ma przy tym znaczenia okoliczność, z jakich powodów organ nie wydał decyzji (bądź innego aktu), a w szczególności, czy bezczynność ta spowodowana została zawinioną lub też niezawinioną opieszałością organu w jego podjęciu. Sytuacja powyższa ma miejsce w niniejszej sprawie. Jak wynika z akt sprawy pełnomocnik następców prawnych Z.R. i M. K. – dr M.K. złożył wniosek o przyznanie odszkodowania za nieruchomość [...] w dniu 12 stycznia 2009 r. (data wpływu do organu 20 stycznia 2009 r.). W dniu 11 lutego 2009 r. Prezydent W. zwrócił się do Biura Gospodarki Nieruchomościami Urzędu W. z prośbą o przesłanie odbitki mapy sytuacyjnej przedmiotowej nieruchomości. Następnie pismem z dnia 31 marca 2009 r. organ zwrócił się do Wydziału Architektury i Budownictwa w Dzielnicy [...] Urzędu W. o udzielenie informacji na temat wejścia na teren przedmiotowej nieruchomości pierwszego powojennego inwestora. Pismem z 15 kwietnia 2009 r. Prezydent W. poinformował pełnomocnika skarżących, iż ze względu na konieczność zgromadzenia i rozpatrzenia materiału dowodowego, przewidywany termin zakończenia sprawy to 31 października 2009 r. Z akt sprawy wynika, że w okresie tym – od kwietnia 2009 r. do października 2009 r. – organ podejmował czynności zmierzające do wyjaśnienia okoliczności utraty możliwości faktycznego władania nieruchomością [...] położoną przy ul. [...], [...] i [...], ostatecznie zakreślając kolejny termin załatwienia sprawy na dzień 31 marca 2010 r. O fakcie niniejszym powiadomiono pełnomocnika skarżących. W dniu 4 listopada 2009 r. pełnomocnik skarżących złożył zażalenie do Wojewody [...] na niezałatwienie przez Prezydenta W. sprawy w terminie przewidzianym przepisami kodeksu postępowania administracyjnego. Wojewoda [...] postanowieniem z dnia [...] grudnia 2009 r., Nr [...] uznał zażalenie za nieuzasadnione. Wskazać w tym miejscu należy, że jak wynika z ogólnych zasad postępowania administracyjnego organy administracji publicznej mają obowiązek działać wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do załatwienia sprawy, zgodnie z art. 12 § 1 k.p.a., jak również mają obowiązek podejmowania wszelkich kroków niezbędnych do jej wyjaśnienia i załatwienia stosownie do art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. W sprawie niniejszej organ administracji publicznej podejmował co prawda kroki zmierzające do zakończenia postępowania wszczętego na skutek wniosku skarżących z dnia 12 stycznia 2009 r., działania te jednak zdaniem Sądu prowadzone były z naruszeniem zasady szybkości postępowania administracyjnego. Organ mógł bowiem zwrócić się do wszystkich instytucji, będących w posiadaniu informacji niezbędnych do zakończenia postępowania, niezwłocznie po wniesieniu wniosku o odszkodowanie, zamiast zwracać się do każdego z osobna na przestrzeni ponad roku. Jednocześnie wymaga podkreślenia fakt, że wyznaczając terminy załatwienia sprawy, Prezydent MW. w sposób niedopuszczalny określał je z przekroczeniem maksymalnego - wskazanego w art. 35 § 3 k.p.a. - terminu w jakim organ, powinien zakończyć postępowanie. Przy tym wskazać należy, iż do dnia wydania wyroku w sprawie bezczynności organu, pomimo upływu ponad dwóch lat od złożenia wniosku o odszkodowanie, Prezydent W. nie rozpoznał przedmiotowego wniosku, a sprawa nie została zakończona. Przy tym nie ma uzasadnionych podstaw, by można było uznać, że wystąpiła przyczyna niezależna od organu administracji uniemożliwiająca terminowe załatwienie sprawy, o której mowa w przepisie w art. 35 § 5 k.p.a. Z uwagi na fakt , że przedmiotowe postępowanie nie zostało zakończone w terminie, Sąd uznał skargę na bezczynność Prezydenta W. za uzasadnioną i z mocy przepisu art. 149 w związku z art. 120 ppsa - orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 200 powołanej ustawy.