I SAB/Wa 393/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Sobielarska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Gabriela Nowak Sędzia WSA Dariusz Pirogowicz po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 26 listopada 2015 r. sprawy ze skargi T. G. na bezczynność Prezydenta [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia 3 stycznia 2014 r. oddala skargę. T. G. pismem z dnia 17 kwietnia 2015 r. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na bezczynność Prezydenta [...] w przedmiocie rozpoznania jej wniosku z dnia [...] stycznia 2014 r. dotyczącego wydania zaświadczenia o bezdomności. Odpowiadając na skargę Prezydent [...] wniósł o jej oddalenie i wyjaśnił, że ww. wniosek skarżącej został rozstrzygnięty postanowieniem z dnia [...] stycznia 2014 r. nr [...], które skarżąca odebrała osobiście w dniu 13 stycznia 2014 r. Organ wyjaśnił przy tym, że w kwestii bezdomności i sprostowania kierowanych do skarżącej pism z grudnia 2013 r. i stycznia 2014 r. Centrum Pomocy Społecznej [...] działające z upoważnienia Prezydenta [...] udzieliło jej wyjaśnień w pismach z dnia 3 lutego 2014. Organ wskazał ponadto, że skarżąca od dnia 7 maja 2013 r. zastrzega dla Centrum Pomocy Społecznej adres do korespondencji, nie wskazuje innego adresu. Dla innych instytucji natomiast podaje adres: ul. [...]. Na podstawie przeprowadzonego w dniu [...] stycznia 2014 r. wywiadu środowiskowego w miejscu zamieszkania skarżącej tj. przy ul. [...] ustalono, że adresem korespondencji jest adres miejsca zamieszkania. T. G. nie odbiera korespondencji kierowanej na adres miejsca zamieszkania. Korespondencja awizowana dwukrotnie zwracana jest do Centrum i gromadzona w aktach sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z treścią art. 1 i art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) powoływana dalej jako "ppsa", sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej poprzez rozpoznawanie skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Stosownie natomiast do treści art. 149 § 1 ww. ustawy sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1–4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Aby zatem wydać orzeczenie na podstawie powołanego przepisu, sąd administracyjny, opierając się o zgromadzony w sprawie materiał dokumentacyjny, winien ocenić czy organ administracji załatwiając sprawę podjął wszelkie niezbędne czynności w celu wnikliwego i szybkiego jej rozstrzygnięcia, co wynika z ogólnych zasad postępowania administracyjnego (art. 7, 12 § 1 i 77 § 1 kodeksu postępowania administracyjnego). Obowiązkiem sądu jest więc zbadanie, czy organ administracji powziął środki przewidziane prawem do załatwienia sprawy w terminie. Rozpoznając sprawę w ramach wskazanych wyżej kryteriów Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przede wszystkim podkreślić należy, że zarówno w doktrynie jak i w orzecznictwie utrwalił się pogląd, iż z bezczynnością organu mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie określonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale – mimo ustanowionego obowiązku – nie zakończył go wydaniem stosownego aktu. Dla stwierdzenia bezczynności organu nie ma przy tym znaczenia fakt z jakich powodów dany akt administracyjny nie został wydany, a w szczególności, czy bezczynność została spowodowana zawinioną lub też niezawinioną opieszałością organu w jego podjęciu. Okoliczności, jakie spowodowały zwłokę organu oraz jego działania w toku rozpoznania sprawy (jak też zaniechanie) oraz stopień przekroczenie terminów mają natomiast znaczenie przy ocenie przez Sąd, czy stwierdzona bezczynność miała charakter kwalifikowany, tj. czy była ona rażąca w rozumieniu art. 149 § 1 zd. drugie ppsa, czy też nie. Jak wynika z akt niniejszej sprawy, postępowanie administracyjne przed organem zainicjowane zostało na skutek wniosku T. G. z dnia [...] stycznia 2014 r., który wpłynął do organu w dniu 9 stycznia 2014 r. Wniosek ten został natomiast rozpoznany postanowieniem z dnia [...] stycznia 2014 r. nr [...]. Biorąc pod uwagę, że organ wydał rozstrzygnięcie w dzień po wpływie wniosku, nie sposób dostrzec w sprawie jakiejkolwiek bezczynności organu oraz naruszeniu przepisów kodeksu postępowania administracyjnego. Z powyższych względów Sąd, na podstawie art. 151 oraz art. 120 w zw. z art. 119 pkt 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku