I SAB/Wa 395/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Sobielarska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Gabriela Nowak Sędzia WSA Dariusz Pirogowicz po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 26 listopada 2015 r. sprawy ze skargi T. G. na bezczynność Prezydenta [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia 15 stycznia 2014 r. oddala skargę. T. G. pismem z dnia 17 kwietnia 2015 r. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na bezczynność Prezydenta [...] w przedmiocie rozpoznania jej wniosku z dnia 15 stycznia 2014 r. o przyznanie pomocy w miesiącu lutym 2014 r. Odpowiadając na skargę Prezydent [...] wniósł o jej oddalenie i wyjaśnił, że w dniu 15 stycznia 2015 r. skarżąca złożyła dwa wniosku. Na obydwa Centrum Pomocy Społecznej udzieliło odpowiedzi w pismach z dnia 27 stycznia 2014 r. i 14 lutego 2014 r. Ponadto w dniu [...] stycznia 2014 r. organ wydał decyzję nr [...] przyznającą jej pomoc w formie posiłku na okres od 1 do 28 lutego 2014 r. Organ wskazał ponadto, że skarżąca od dnia 7 maja 2013 r. zastrzega dla Centrum Pomocy Społecznej adres do korespondencji, nie wskazuje innego adresu. Dla innych instytucji natomiast podaje adres: ul. [...]. Na podstawie przeprowadzonego w dniu [...] stycznia 2014 r. wywiadu środowiskowego w miejscu zamieszkania skarżącej tj. przy ul. [...] ustalono, że adresem korespondencji jest adres miejsca zamieszkania. T. G. nie odbiera korespondencji kierowanej na adres miejsca zamieszkania. Korespondencja awizowana dwukrotnie zwracana jest do Centrum i gromadzona w aktach sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z treścią art. 1 i art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) powoływana dalej jako "ppsa", sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej poprzez rozpoznawanie skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Stosownie natomiast do treści art. 149 § 1 ww. ustawy sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1–4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Aby zatem wydać orzeczenie na podstawie powołanego przepisu, sąd administracyjny, opierając się o zgromadzony w sprawie materiał dokumentacyjny, winien ocenić czy organ administracji załatwiając sprawę podjął wszelkie niezbędne czynności w celu wnikliwego i szybkiego jej rozstrzygnięcia, co wynika z ogólnych zasad postępowania administracyjnego (art. 7, 12 § 1 i 77 § 1 kodeksu postępowania administracyjnego). Obowiązkiem sądu jest więc zbadanie, czy organ administracji powziął środki przewidziane prawem do załatwienia sprawy w terminie. Rozpoznając sprawę w ramach wskazanych wyżej kryteriów Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przede wszystkim podkreślić należy, że zarówno w doktrynie jak i w orzecznictwie utrwalił się pogląd, iż z bezczynnością organu mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie określonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale – mimo ustanowionego obowiązku – nie zakończył go wydaniem stosownego aktu. Dla stwierdzenia bezczynności organu nie ma przy tym znaczenia fakt z jakich powodów dany akt administracyjny nie został wydany, a w szczególności, czy bezczynność została spowodowana zawinioną lub też niezawinioną opieszałością organu w jego podjęciu. Okoliczności, jakie spowodowały zwłokę organu oraz jego działania w toku rozpoznania sprawy (jak też zaniechanie) oraz stopień przekroczenie terminów mają natomiast znaczenie przy ocenie przez Sąd, czy stwierdzona bezczynność miała charakter kwalifikowany, tj. czy była ona rażąca w rozumieniu art. 149 § 1 zd. drugie ppsa, czy też nie. Jak wynika z akt niniejszej sprawy, T. G. wnioskiem z dnia 15 stycznia 2014 r. zwróciła się do Centrum Pomocy Społecznej [...] o udzielenie pomocy w formie posiłku na luty 2014 r. Wniosek ten został rozpoznany postanowieniem Prezydenta [...] z dnia [...] stycznia 2014 nr [...], którym organ przyznał skarżącej pomoc w formie posiłku od dnia [...] lutego 2014 r. do dnia [...] lutego 2014 r. przez 7 dni w tygodniu, wydawanych przez "[...]" w W. przy ul. [...]. Z powyższego wprost wynika, że organ rozpoznał wniosek skarżącej w ciągu dwóch tygodni, a zatem z zachowaniem terminu o jakim mowa w art 35 kodeksu postępowania administracyjnego. Biorąc powyższe pod uwagę nie sposób uznać aby w sprawie niniejszej Prezydent [...] dopuścił się bezczynności. Sprawa została rozstrzygnięta a termin na jej załatwienie zachowany. Z powyższych względów Sąd, na podstawie art. 151 oraz art. 120 w zw. z art. 119 pkt 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku