I SAB/Wa 397/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Skiba po rozpoznaniu w dniu 30 listopada 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi E. J. na bezczynność Prezydenta O. w przedmiocie rozpoznania skarg na nieprawidłowe działanie pracowników [...] Ośrodka Pomocy [...] w O. postanawia odrzucić skargę. W dniu 27 października 2011 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wpłynęła skarga E. J. na bezczynność Prezydenta O. w przedmiocie rozpoznania jej skarg na nieprawidłowe działanie pracowników [...] Ośrodka Pomocy [...] w O. W skardze E. J. zarzuciła Prezydentowi O. brak odpowiedzi na jej pismo z dnia 6 kwietnia 2011 r. dotyczące "braku odpowiedzi na skargę z dnia 23 lutego 2011 r. do Dyrekcji [...] Ośrodka Pomocy [...] w O". Z treści skargi wynika, że pismo z dnia 23 lutego 2011 r. zawierało zarzuty dotyczące nieprawidłowości w działaniu [...] Ośrodka Pomocy [...] w O. oraz zatrudnionych w nich urzędników. Ponadto skarżąca zarzuciła, Prezydentowi O. nakazanie podległym mu pracownikom [...] jej zastraszanie i represjonowanie. W odpowiedzi na skargę Prezydent O. wniósł o oddalenie skargi E.J. (poprzednio W.). W uzasadnieniu odpowiedzi Prezydent wskazał, że pismem z dnia 2 marca 2011 r. udzielono skarżącej odpowiedzi na jej skargę z dnia 23 lutego 2011 r. Ponadto Prezydent podniósł, że skarżąca wielokrotnie pisemnie formułowała zarzuty dotyczące działalności pracowników [...], a także samego Prezydenta. Wszystkie pisma były przedmiotem dokładnej analizy i w oparciu o konkretne wyjaśnienia udzielano skarżącej terminowych odpowiedzi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zauważył, co następuje: zgodnie z treścią art. 3 § 2 pkt. 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm) sądy administracyjne sprawują kontrolę administracji publicznej w sprawach skarg na bezczynność w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt. 1- 4a tej ustawy tzn. takich, które mogą zakończyć się decyzją administracyjną, postanowieniem wydanym w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończącym postępowanie, oraz na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty, postanowienie wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie albo inny akt lub czynność z zakresu administracji publicznej dotyczącą uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, a także pisemnych interpretacji przepisów prawa podatkowego wydawanych w indywidualnych sprawach. Jak wynika z treści skargi z dnia 26 września 2011 r., jest to skarga złożona w trybie art. 227 działu VIII ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego, gdyż zarzuca zaniedbania i nienależyte wykonywanie zadań przez organy i ich pracowników, naruszenie praworządności i interesów skarżącego, a także przewlekłe lub biurokratyczne załatwianie spraw. Sprawy ze skarg na działanie administracji publicznej określone w art. 227 Kpa, nie podlegają jednak kontroli sprawowanej przez sądy administracyjne, albowiem tego typu sprawy nie są rozstrzygane w formach przewidzianych w art 3 § 2 pkt 1- 4a ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (poruszone m. in. w postanowieniu NSA z 9 grudnia 1999 r. III SAB 7/99). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, nie może zatem oceniać prawidłowości prowadzenia postępowania skargowego w trybie przepisów działu VIII Kpa, gdyż nie podlega to jego kognicji. Wobec czego formułowanie zarzutu bezczynności w niniejszej sprawy należy uznać za niedopuszczalne. Podobnie kognicji sądu administracyjnego nie podlegają zarzuty skarżącej dotyczące zastraszania i represjonowania jej osoby przez urzędników, gdyż rozpoznawać je powinny właściwe organy ścigania. Biorąc powyższe pod uwagę, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji postanowienia.