I SAB/Wa 4/07

PostanowienieWSA w Warszawie2007-01-24

Skład orzekający: Sędzia NSA Joanna Banasiewicz

Analiza orzeczenia

Sekcja wygenerowana przez AI na podstawie treści orzeczenia — nie stanowi cytatu.

Zagadnienie prawne
Czy skarga na bezczynność organu w przedmiocie ustanowienia prawa użytkowania wieczystego na podstawie przepisów o gospodarce gruntami, które przewidują roszczenia cywilnoprawne, mieści się w kognicji sądu administracyjnego?
Ratio decidendi
Skarga na bezczynność organu w przedmiocie ustanowienia prawa użytkowania wieczystego, opartego na przepisach przewidujących roszczenia cywilnoprawne, nie mieści się w katalogu spraw podlegających kognicji sądu administracyjnego określonym w art. 3 § 2 PPSA. Roszczenia te powinny być dochodzone na drodze postępowania cywilnego przed sądem powszechnym, gdyż oddanie nieruchomości w użytkowanie wieczyste następuje w drodze umowy cywilnoprawnej.
Stan faktyczny
Spółdzielnia złożyła wniosek o ustanowienie prawa użytkowania wieczystego nieruchomości w 1994 r. Po wielu latach bezskutecznych starań, w 2006 r. wniosła skargę na bezczynność Prezydenta W. Organ poinformował spółdzielnię, że może ona dochodzić swoich praw w drodze cywilnoprawnej. Sąd administracyjny rozpatrywał skargę na bezczynność organu.
Rozstrzygnięcie
Odrzucono skargę.

Pełny tekst orzeczenia

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Banasiewicz po rozpoznaniu w dniu 24 stycznia 2007 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Spółdzielni [...] z siedzibą w W. na bezczynność Prezydenta W. w przedmiocie rozpatrzenia wniosku dotyczącego ustanowienia prawa użytkowania wieczystego nieruchomości postanawia odrzucić skargę. Pismem z dnia 11 grudnia 2006 r., Spółdzielnia [...] z siedzibą w W. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Prezydenta W. W uzasadnieniu strona wskazała, że w dniu 17 października 1994 r. złożyła w Urzędzie W. – Delegaturze w Dzielnicy W. wniosek o ustanowienie użytkowania wieczystego do gruntu położonego w W. przy ul. [...] oraz przeniesienie własności budynków. Do dnia wniesienia skargi organ nie wydał w sprawie decyzji administracyjnej mimo wykazania praw Spółdzielni do gruntu. Do wniesionej do Sądu skargi strona załączyła szereg pism świadczących o przebiegu działań organu we wskazanej wyżej sprawie, w tym kopię wniosku z dnia 17 października 1994 r. z treści którego wynika, że Spółdzielnia domaga się ustanowienia prawa użytkowania wieczystego na podstawie art. 2c ust. 1 ustawy z dnia 7 października 1992 r. zmieniającej ustawę o zmianie ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości (Dz. U. z 1992 r. nr 91, poz. 455). W piśmie z dnia 9 stycznia 2007 r. przekazującym do Sądu przedmiotową skargę Dyrektora Biura Gospodarki Nieruchomościami Urzędu Miasta W. potwierdził, iż pierwotny wniosek o ustanowienie prawa użytkowania wieczystego został złożony na podstawie wskazanego wyżej przepisu, który odpowiada obecnie treści art. 204 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2004 r., nr 261, poz. 2603 ze zm.). W konkluzji stwierdzone zostało, że pismem z dnia 17 listopada 2006 r. Spółdzielnia została poinformowana, że może w drodze cywilnoprawnej wystąpić z roszczeniem o oddanie gruntu w użytkowanie wieczyste oraz przeniesienie własności znajdujących się na nim budynków, innych urządzeń i lokali. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: zgodnie z art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1. decyzje administracyjne, 2. postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty, 3. postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, 4. inne niż wymienione w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, 5. akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej, 6. akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej, 7. akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego, bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1 – 4. Z treści skargi i dokumentacji przesłanej do Sądu wynika, że przedmiotem skargi nie jest żaden z aktów czy też czynności z zakresu administracji publicznej wymienionych powyżej, jak również bezczynność organu w przypadkach wymienionych w powołanym przepisie. Materialnoprawną podstawą wniosku Spółdzielni [...] z siedzibą w W. zgłoszonego w dniu 17 października 1994 r., który do chwili obecnej nie został rozpatrzony, jest wskazany wyżej 2c ust. 1 ustawy z dnia 7 października 1992 r. zmieniającej ustawę o zmianie ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczeniu nieruchomości. Do roszczenia skarżącej spółdzielni, opartego na przepisie art. 2c ust. 1 wyżej powołanego aktu prawnego, ma obecnie zastosowanie przepis art. 204 ust. 1, 2 i 5 i art. 208 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. Nr 115, poz. 741). W obu przypadkach opisanych w wymienionych przepisach spółdzielni przysługuje roszczenie o ustanowienie użytkowania wieczystego gruntu oraz przeniesienie własności znajdujących się na nim budynków, innych urządzeń i lokali. Zawarcie umowy o oddanie gruntu w użytkowanie wieczyste następuje bez przetargu. Jeżeli ustawa mówi o roszczeniach, oznacza to roszczenia cywilnoprawne dochodzone na drodze postępowania cywilnego przed sądem powszechnym, gdyż w stanie prawnym obecnie obowiązującym oddanie nieruchomości w użytkowanie wieczyste następuje tylko w drodze umowy, która jest aktem cywilnoprawnym. Skoro kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje jedynie orzekanie w sprawach wymienionych w powołanym wcześniej art. 3 § 2 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, do których nie należy sprawa objętą wnioskiem z dnia 17 października 1994 r., skargę na bezczynność uznać należało za niedopuszczalna i na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 powołanej ustawy postanowić jak w sentencji.

Źródło: Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych (orzeczenia.nsa.gov.pl), pozyskano 25.07.2026. · Źródło