I SAB/Wa 4/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Jędrzejewska-Jaroszewicz (spr.) po rozpoznaniu w dniu 19 marca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z.L. na przewlekłość Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi w przedmiocie rozpoznania wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji postanawia: odrzucić skargę. Pismem z dnia 21 grudnia 2012 r. Z.L. wniosła za pośrednictwem organu skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na przewlekłość Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi w przedmiocie rozpoznania wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z treścią art. 52 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270) skargę do wojewódzkiego sądu administracyjnego można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia rozumieć należy sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia: taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Wskazać należy, że wyczerpanie środków zaskarżenia jest podstawową przesłanką dopuszczalności skargi do sądu administracyjnego. W przypadku skargi na bezczynność lub przewlekłość organu, wyczerpanie to następuje poprzez wniesienie zażalenia do organu administracji publicznej wyższego stopnia a jeśli nie ma takiego organu – wezwanie do usunięcia naruszenia prawa na podstawie art. 37 § 1 kodeksu postępowania administracyjnego. W niniejszej sprawie z uwagi na okoliczność, że stawiany przez stronę przewlekłości postępowania dotyczył Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi, to należało właśnie te organ wezwać do usunięcia naruszenia prawa. Ze zgromadzonego w rozpoznawanej sprawie materiału dowodowego, w tym pisma skarżącej z dnia 7 lutego 2013 r. wynika, że skarżąca nie wyczerpała trybu przewidzianego w art. 37 § 1 kpa, gdyż nie wniosła stosownego wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Z powyższych względów, w oparciu o art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.