I SAB/Wa 40/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Sobielarska Sędziowie asesor WSA Agnieszka Miernik (spr.) asesor WSA Maria Tarnowska Protokolant Piotr Kabała po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 maja 2006 r. sprawy ze skargi B.B. na bezczynność Prezydenta W. postanawia odrzucić skargę. W niniejszej sprawie B.B. w dniu 27 stycznia 2006 r. wniosła, bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, skargę na bezczynność Prezydenta W., który pomimo upływu kilku miesięcy nie wydał decyzji o ustanowieniu prawa użytkowania wieczystego do gruntu położonego w W. przy ul. [...], ozn. hip. [...]. W uzasadnieniu skargi podała, że w dniu [...] czerwca 2005 r. Minister Infrastruktury wydał decyzję nr [...], którą uchylił w całości decyzję Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z dnia [...] sierpnia 2003 r. o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Ministerstwa Budownictwa z dnia [...] czerwca 1951 r. w przedmiocie przyznania własności czasowej do gruntu nieruchomości [...] położonej przy ul. [...] ozn. Nr hip. [...] i stwierdził nieważność decyzji Ministra Budownictwa nr [...] z dnia [...] czerwca 1950 oraz poprzedzającego ją orzeczenia administracyjnego Prezydenta W. z dnia [...] kwietnia 1949 r. nr [...]. Minister Infrastruktury stwierdził, że badana w trybie nadzoru decyzja z dnia [...] czerwca 1950 r. i utrzymane nią w mocy orzeczenie administracyjne Prezydenta W. z dnia [...] kwietnia 1949 r. o odmowie przyznania prawa własności czasowej do gruntu przedmiotowej nieruchomości – wydane zostały z rażącym naruszeniem art. 44 i 75 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 22 marca 1928 r. o postępowaniu administracyjnym wobec braku przeprowadzenia stosownego postępowania wyjaśniającego na okoliczność przesłanek określonych w art. 7 dekretu z dnia 26 października 1945 r. Jak podnosi dalej skarżąca, na podstawie tej decyzji, Prezydent W. jest obowiązany do wydania decyzji o ustanowieniu prawa użytkowania wieczystego przedmiotowego gruntu. Skarżąca wskazała, że akta administracyjne w tej sprawie zostały przekazane z Ministerstwa Infrastruktury do Prezydenta W. w dniu 15 września 2005 r., a więc termin trzymiesięczny na załatwienie sprawy upłynął w dniu 15 grudnia 2005 r. Nie była też informowana o przyczynach opóźnienia w załatwieniu sparwy. W piśmie z dnia 10 marca 2006 r. skarżąca podtrzymała skargę na bezczynność organu. Prezydent W. w odpowiedzi na skargę wyjaśnił, że w przedmiotowej sprawie Prezydent W. wydał postanowienie z dnia [...] lutego 2006 r. zawieszające postępowanie w sprawie zwrotu przedmiotowej nieruchomości z uwagi na toczące się postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności orzeczenia administracyjnego Prezydenta W. nr [...] z dnia [...] kwietnia 1949 r. o odmowie przywrócenia terminu do złożenia wniosku o przyznanie prawa własności czasowej do gruntu omawianej nieruchomości. Ponadto organ zauważył, że skarżąca nie wyczerpała środków odwoławczych jakie przysługują jej zgodnie z art. 37 kodeksu postępowania administracyjnego, gdyż skarżąca nie wniosła zażalenia do Wojewody [...], który w przypadku spraw o oddanie gruntu w użytkowanie wieczyste na podstawie art. 7 dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m. st. Warszawy, stanowiących własność Skarbu Państwa, jest organem wyższego stopnia. W związku z tym organ wniósł o nieuwzględnienie żądania skarżącej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.) skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 cyt. ustawy). Jeżeli organ administracji zobowiązany do załatwienia sprawy nie wydaje decyzji w sprawie przewidzianym terminie, przy czym zwłoka w rozpatrzeniu sprawy jest nieuzasadniona, wówczas mamy do czynienia z prawną bezczynnością organu. Kodeks postępowania administracyjnego, dalej "kpa", przewiduje w takim wypadku możliwość podjęcia określonych działań dyscyplinujących organ do załatwienia sprawy. Zgodnie bowiem z art. 37 ust. 1 kpa na niezałatwienie sprawy w terminie, określonym przepisami kodeksu, strona może wnieść zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia nad organem pozostającym w bezczynności. Organ, do którego zażalenie takie wpłynęło, jeżeli uzna je za zasadne, wyznacza organowi rozpoznającemu sprawę dodatkowy termin jej załatwienia oraz zarządza wyjaśnienie przyczyn i ustalenie osób winnych niezałatwnienia sprawy w terminie, a w razie potrzeby także podejmuje środki zapobiegające naruszaniu terminów załatwienia spraw w przyszłości, co wynika z § 2 art. 37 kpa. Jeżeli działania zmierzające do usunięcia bezczynności zostały przez stronę podjęte, to znaczy wystąpiła ona z zażaleniem do organu wyższego stopnia w trybie art. 37 kpa, a organ ten ustosunkował się do tego wystąpienia bądź organ zobowiązany do załatwienia sprawy w wyznaczonym terminie nie dochował tego terminu, wówczas stronie przysługuje skarga do wojewódzkiego sądu administracyjnego na bezczynność organu, który zobowiązany był do rozpatrzenia sprawy. Innymi słowy wniesienie skargi do sądu na bezczynność organu jest możliwe wówczas, gdy strona wyczerpała tryb przewidziany w art. 37 kpa, ponieważ zażalenie, o którym mowa w tym przepisie, jest równoznaczne ze środkiem odwoławczym w rozumieniu art. 52 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W niniejszej sprawie nie było dowodu na wyczerpanie postępowania zażaleniowego. W aktach sprawy znajduje się kopia zażalenia wniesionego przez B.B. na postanowienie Prezydenta W. z dnia [...] lutego 2006 r. zawieszające postępowanie z wniosku skarżącej o zwrot nieruchomości położonej w W. przy ul. [...]. Jednakże należy zauważyć, że zażalenie to zostało wniesione w innej sprawie i nie dotyczy bezczynności organu. Zatem uznać należy, że strona nie wyczerpała środków odwoławczych, co jest warunkiem sine qua non wniesienia skargi do sądu. Niespełnienie przez skarżącą warunku określonego w art. 52 § 1 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, powoduje, że skargę jako niedopuszczalną należało odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 tej ustawy. Rozstrzygniecie to nie zamyka skarżącej drogi do ponownej skargi na bezczynność, jeżeli organ właściwy do załatwienia sprawy pozostaje w zwłoce, oczywiście po wyczerpaniu drogi zażaleniowej, o której mowa w art. 37 kpa.