I SAB/Wa 401/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Lenart Sędziowie: Sędzia WSA Dariusz Chaciński Sędzia WSA Elżbieta Sobielarska (spr.) Protokolant starszy sekretarz sądowy Katarzyna Krynicka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 lutego 2012 r. sprawy ze skargi M. M. na przewlekłość postępowania prowadzonego przez Prezydenta W. w przedmiocie nierozpoznania wniosku o przyznanie odszkodowania 1. zobowiązuje Prezydenta W. do rozpoznania wniosku J. K. z dnia [...] marca 2008 r. o przyznanie odszkodowania za nieruchomość [...] położoną przy ul. [...] - w terminie dwóch miesięcy od daty zwrotu akt administracyjnych wraz z prawomocnym wyrokiem; 2. stwierdza, że przewlekłość postępowania prowadzonego przez Prezydenta W. miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; 3. zasądza od Prezydenta W. na rzecz skarżącego M. M. kwotę [...] ([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. M. M. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na przewlekłość postępowania Prezydenta W. w sprawie z wniosku z dnia [...] marca 2008 r. o odszkodowanie za nieruchomość dekretową położoną w W. przy ul. [...] o powierzchni [...] m2 zapisaną pod nr [...] w tabeli likwidacyjnej wsi R. Skarżący podniósł, iż w wyniku złożenia przez niego zażalenia Wojewoda [...] postanowieniem z dnia [...] lipca 2011 r. nr [...] wyznaczył Prezydentowi W. dodatkowy termin do załatwienia sprawy, do dnia 30 września 2011 r., którego organ nie dotrzymał i do dnia złożenia skargi nie załatwił sprawy merytorycznie. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podnosząc, iż podjął szereg czynności zmierzających do zebrania pełnego materiału dowodowego i poinformował skarżącego o nowym terminie zakończenia sprawy tj. do dnia 31 grudnia 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Skarżący wyczerpał środki zaskarżenia wnosząc przed złożeniem skargi do sądu, zażalenie do Wojewody [...] na opieszałe działanie Prezydenta W. na podstawie art. 37 § 1 KPA, co wynika z akt sprawy. Odnosząc się do zasadności skargi wskazać należy, że z ugruntowanego orzecznictwa sądów administracyjnych wynika, iż z bezczynnością organu administracji publicznej i przewlekłością postępowania mamy do czynienia w każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w przepisie art. 35 kodeksu postępowania administracyjnego, jeżeli nie dopełnił on czynności określonych w art. 36 KPA lub nie podjął innych działań wynikających z przepisów procesowych mających na celu usunięcie przeszkody w wydaniu decyzji. Przy czym podkreślenia wymaga, że bez znaczenia pozostaje okoliczność z jakich przyczyn określony akt (decyzja, postanowienie, inny akt) nie został podjęty lub czynność nie została dokonana, a w szczególności czy bezczynność organu lub przewlekłość postępowania organu spowodowana została zawinioną lub niezawinioną opieszałością organu w ich podjęciu lub dokonaniu, czy też wiąże się z przeświadczeniem organu, że stosowny akt lub czynność w ogóle nie powinna zostać dokonana. Prezydent W. nie może się zatem skutecznie bronić twierdzeniem, że podejmuje działania w sprawie. Z materiału dokumentacyjnego znajdującego się w aktach przedmiotowej sprawy wynika, iż organ do którego wpłynął wniosek skarżącego o odszkodowanie za nieruchomość położoną w W. przy ul. [...], nie załatwił sprawy w dodatkowym terminie wyznaczonym mu przez Wojewodę [...] tj. do dnia 30 września 2011 r., ani też w następnym terminie, który sam wyznaczył tj. do dnia 31 grudnia 2011 r. Orzeczenie w sprawie nie zostało wydane do dnia rozprawy tj. 10 lutego 2012 r. Powyższa sytuacja jednoznacznie wskazuje, że postępowanie prowadzone było w sposób przewlekły, a organ pozostaje w bezczynności. Rozpoznając sprawę Sąd uznał, że bezczynność organu i przewlekłość postępowania miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, ponieważ organ nie tylko nie dochował terminów do załatwienia sprawy określonych w KPA, ale także tych, które sam wyznaczył, nie zgromadził też w tym wydłużonym czasie dowodów i dokumentów niezbędnych jego zdaniem do załatwienia przedmiotowej sprawy. Mając na uwadze powyższe Sąd na podstawie art. 149 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji.