I SAB/Wa 405/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Tarnowska (spr.) Sędziowie: WSA Joanna Skiba WSA Marta Kołtun-Kulik Protokolant referent Monika Bodzan po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 lutego 2012 r. sprawy ze skargi K. K. na bezczynność Prezydenta W. w przedmiocie rozpatrzenia wniosku w sprawie przyznania odszkodowania za nieruchomość oddala skargę. Pismem z dnia 30 września 2011 r. K. K. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Prezydenta W. w przedmiocie rozpoznania wniosku w sprawie przyznania odszkodowania za nieruchomość położoną w W. przy ul. [...] oraz przewlekłość postępowania w tej sprawie. W uzasadnieniu skargi skarżąca podniosła, iż Prezydent W. prowadzi od kilku lat postępowanie w sprawie odszkodowania za nieruchomość położoną w W, przy ul. [...], wchodzącą obecnie w skład działek ewidencyjnych nr [...]. Sprawa nie została załatwiona w terminie, który dodatkowo był kilkakrotnie przedłużany (m. in. do dnia 31 sierpnia 2008 r., do dnia 31 stycznia 2009 r. oraz do dnia 30 grudnia 2009 r. Wobec niezałatwienia sprawy w terminie oraz niezawiadomienia o przyczynach, a także nowym terminie załatwienia sprawy, skarżąca pismem z dnia 16 czerwca 2010 r. wniosła zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie. Zażalenie zostało rozpoznane przez Wojewodę [...], który postanowieniem z dnia [...] lutego 2011 r. uznał je za uzasadnione i wyznaczył dodatkowy termin załatwienia sprawy - postanowienie z dnia [...] lutego 2011 r. nr [...]. Prezydent W. zobowiązany był wydać decyzję w sprawie ustalenia odszkodowania za nieruchomość w dodatkowym terminie wyznaczonym przez Wojewodę [...] na [...] kwietnia 2011 r., jednakże pismem z dnia 25 lutego 2011 r. poinformował, iż decyzja w przedmiotowej sprawie zostanie wydana do dnia 30 czerwca 2011 r. Termin ten także nie został zachowany; Prezydent W. nie zawiadomił strony o niezałatwieniu sprawy w terminie, przyczynach niezałatwienia sprawy w terminie, ani nowym terminie jej załatwienia. W odpowiedzi na skargę Prezydent W. wniósł o jej oddalenie i wskazał, że w dniu [...] października 2011 r. postanowieniem nr [...] zawiesił w/w postępowanie do czasu zakończenia postępowania administracyjnego, toczącego się w Ministerstwie Spraw Wewnętrznych i Administracji o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] marca 1995 r., nr [...] stwierdzającej nabycie z mocy prawa przez Dzielnicę Gminę W. własności nieruchomości położonej przy ul [..], stanowiącej działkę ewidencyjną nr [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna i brak jest podstaw do jej uwzględnienia. Na wstępie wskazać należy, że zgodnie z treścią art. 1 i art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej poprzez rozpoznawanie skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a. W orzecznictwie podkreśla się, że z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia w każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 kpa, jeżeli nie dopełnił on czynności określonych w art. 36 kpa lub nie podjął innych działań wynikających z przepisów procesowych mających na celu usunięcie przeszkody w wydaniu decyzji. Stosownie do art. 149 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekle prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1–4a tej ustawy, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. W myśl zaś art. 149 § 2 tej ustawy, sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 tej ustawy. Instytucja skargi na bezczynność ma więc na celu doprowadzenie do wydania rozstrzygnięcia w sprawie. Kontrola Sądu zmierza zaś do sprawdzenia, czy istotnie organ administracji publicznej pozostaje w zwłoce w załatwieniu sprawy. Przy czym zaznaczyć trzeba, że oceniając czy organ pozostaje w bezczynności, Sąd bierze pod uwagę sytuację faktyczną i prawną istniejącą w dacie orzekania. Podkreślić również należy, że w trybie wskazanego art. 149 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym, Sąd może tylko orzec o obowiązku wydania aktu w określonym terminie, nie może natomiast nakazywać organowi sposobu tego rozstrzygnięcia, ani też bezpośrednio orzekać o prawach lub obowiązkach skarżącego. Jak wynika z analizy zgromadzonego w rozpoznawanej sprawie materiału dowodowego, Prezydent W. postanowieniem z dnia [...] października 2011 r., a więc przed datą orzekania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zawiesił z urzędu postępowanie z wniosku K. K. o przyznanie odszkodowania za nieruchomość położoną w W. przy ul. [...], do czasu zakończenia postępowania administracyjnego, toczącego się w Ministerstwie Spraw Wewnętrznych i Administracji o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] marca 1995 r., nr [...] stwierdzającej nabycie z mocy prawa przez Dzielnicę Gminę W. własności nieruchomości położonej przy ul [...]. Zdaniem Sądu powyższa okoliczność ma istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Zgodnie bowiem z art. 103 kpa, zawieszenie postępowania administracyjnego wstrzymuje bieg terminów przewidzianych w kodeksie. Dotyczy to również terminów załatwienia sprawy określonych w art. 35 – 37 kpa. Wydanie przez Prezydenta W. powyższego postanowienia z dnia [...] października 2011 r. oznacza zatem, że organ nie pozostaje już w stanie bezczynności, nawet jeżeli wcześniej można było mu taką bezczynność zarzucić. Zauważyć należy, że w orzecznictwie sądowoadministracyjnym podkreśla się, iż niezależnie od czasu trwania zwłoki w załatwieniu sprawy, podjęcie rozstrzygnięcia o zawieszeniu postępowania w sprawie oznacza, że bezczynność organu ustaje, a sąd nie może uwzględnić skargi na bezczynność i zobowiązać organ do wydania decyzji w określonym terminie. Okres zawieszenia postępowania nie jest stanem bezczynności organu administracji publicznej. W świetle powyższego stwierdzić trzeba, że wniesiona skarga jest bezzasadna i podlega oddaleniu. Nie ulega bowiem wątpliwości, że w chwili orzekania przez Sąd postępowanie administracyjne było zawieszone, co oznacza, iż organ administracji publicznej nie pozostawał w stanie bezczynności. Wyznaczenie przez Sąd terminu do załatwienia sprawy, na podstawie art. 149 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, nie było zatem możliwe. Niezależnie od powyższego zaznaczyć należy, że rozpoznając skargę na bezczynność, Sąd nie jest uprawniony do oceny zasadności samego zawieszenia postępowania administracyjnego. Rozstrzygnięcie organu zawieszające postępowanie może być przedmiotem ewentualnego odrębnego postępowania sądowoadministracyjnego. Wskazać jednocześnie trzeba, że oddalenie skargi na bezczynność nie pozbawia skarżących możliwości ponownego złożenia skargi w sytuacji pozostawania organu w bezczynności po podjęciu zawieszonego postępowania lub ewentualnie w sytuacji nierozpoznania wniosku o podjęcie zawieszonego postępowania. Mając powyższe na uwadze, Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji. ----------------------- 3