I SAB/Wa 41/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Magdalena Durzyńska, Sędziowie sędzia WSA Dorota Apostolidis, sędzia WSA Anna Wesołowska (spr.), , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 27 marca 2018 r. sprawy ze skargi I. N., M. P., A. B., U. K., P. G., M. G. i A. K. na bezczynność Prezydenta [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku o ustanowienie prawa użytkowania wieczystego 1. zobowiązuje Prezydenta [...] do rozpoznania wniosku z dnia 15 października 1948 r. o przyznanie prawa użytkowania wieczystego nieruchomości położonej w W. przy ul. [...], ozn. hip. [...], w części dotyczącej działek o nr ew. [...] i [...] z obrębu [...] – w terminie trzech miesięcy od daty doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; 2. stwierdza, że bezczynność Prezydenta [...] nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3. zasądza od Prezydenta [...] na rzecz skarżących, I. N., M. P., A. B., U. K., P. G., M. G. i A. K. solidarnie kwotę 580 (pięćset osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. I. N., M. P., A. B., U. K., P. G., M. G. i A. K. (Skarżący), reprezentowani przez adwokata K. W. pismem z 28 listopada 2017 r. (data wpływu do Sądu 24 stycznia 2018 r.) złożyli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Prezydenta [...] (Prezydent) w przedmiocie rozpoznania wniosku z 15 października 1948 r. o przyznanie prawa użytkowania wieczystego nieruchomości położonej w W. przy ul. [...], ozn. hip. [...], w części dotyczącej działek o nr ew. [...] i [...] z obrębu [...], wnosząc o: 1. zobowiązanie Prezydenta do rozpoznania sprawy w terminie jednego miesiąca od dnia doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; 2. stwierdzenie, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; 3. zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu wskazali, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z [...] maja 2015 r. nr [...] stwierdziło nieważność orzeczenia Prezydium Rady Narodowej w [...] z [...] maja 1951 r. nr [...] w części dotyczącej obecnych działek ew. o nr [...] i nr [...] z obrębu [...]. Powyższa decyzja stała się ostateczna, co oznacza, że aktualnie do rozpoznania przez Prezydenta pozostaje wniosek z 15 października 1948 r. o przyznanie prawa własności czasowej do nieruchomości położonej przy ul. [...], ozn. hip. [...]. Wskazali również, że pismem z 4 lipca 2017 r. wystąpili do Prezydenta o niezwłoczne rozpoznanie ww. wniosku dekretowego, a 27 października 2017 r. wnieśli ponaglenie do Wojewody. Do dnia wniesienia skargi decyzja nie została wydana. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 149 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.). powoływanej dalej jako "P.p.s.a." sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1–4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Zgodnie z §1a powołanego przepisu, Sąd jednocześnie stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Aby zatem wydać orzeczenie na podstawie powołanego przepisu, sąd administracyjny, opierając się o zgromadzony w sprawie materiał dokumentacyjny, winien ocenić czy organ administracji załatwiając sprawę podjął wszelkie niezbędne czynności w celu wnikliwego i szybkiego jej rozstrzygnięcia, co wynika z ogólnych zasad postępowania administracyjnego w tym art. 7, art. 12 § 1 i art. 77 § 1 K.p.a. Obowiązkiem Sądu jest więc zbadanie, czy organ administracji powziął środki przewidziane prawem do załatwienia sprawy w terminie. Jak podkreśla się w orzecznictwie sądów administracyjnych, bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w danej sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, czy innego aktu. Dla stwierdzenia bezczynności organu nie ma przy tym znaczenia fakt, z jakich powodów dany akt administracyjny nie został podjęty, a w szczególności, czy bezczynność ta została spowodowana zawinioną lub też niezawinioną opieszałością organu w jego podjęciu, ani stopień przekroczenia terminu załatwienia sprawy. Te okoliczności będą miały jedynie znaczenie przy ocenie charakteru stanu zwłoki, a więc czy przybrała ona postać rażącego naruszenia prawa. Rozpoznając sprawę w ramach wskazanych wyżej kryteriów Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie. W obecnym stanie prawnym wobec wydania decyzji przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze z [...] maja 2015 r. nr [...] do rozpoznania pozostaje wniosek poprzedników prawnych skarżących z 15 października 1948 r. o przyznanie prawa użytkowania wieczystego nieruchomości położonej w W. przy ul. [...], ozn. hip. [...], w części dotyczącej obecnych działek ew. o nr [...] i nr [...] z obrębu [...]. Do dnia wydania wyroku powyższy wniosek nie został rozstrzygnięty, co skutkowało koniecznością zobowiązania organu do jego rozpoznania. W ocenie Sądu, uwzględniając charakter sprawy, uznać należało, że odpowiednim terminem do załatwienia sprawy będzie termin trzech miesięcy od dnia doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy. Jednocześnie, Sąd uznał, iż zaistniała w sprawie bezczynność organu nie miała cechy rażącego naruszenia prawa. Orzekając o powyższym Sąd wziął pod uwagę znaną Sądowi z urzędu ilość spraw dotyczących nieruchomości warszawskich objętych dekretem z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze, m. st. Warszawy (Dz. U. Nr 50, poz. 279) oraz fakt, że jednocześnie prowadzone było postępowanie administracyjne przez Ministra Infrastruktury i Budownictwa, dotyczące tego samego orzeczenia Prezydium Rady Narodowej w [...] z [...] maja 1951 r. nr [...], jednakże w części dotyczącej obecnej działki o nr ew. [...] z obrębu [...]. Decyzja w sprawie dotyczącej obecnej działki ewidencyjnej [...] wydana została dopiero w dniu [...] maja 2017 r. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 i § 1a w związku z art. 119 pkt 4 P.p.s.a. orzekł jak pkt 1 i 2 sentencji wyroku. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 P.p.s.a. i 205 § 2 p.p.s.a. zasądzając solidarnie na rzecz Skarżących kwotę 100 złotych tytułem uiszczonego wpisu i 480 złotych tytułem wynagrodzenia pełnomocnika.