I SAB/Wa 415/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Apostolidis (spr.) po rozpoznaniu w dniu 2 lutego 2012 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi A. Z. na bezczynność Prezydenta W. w przedmiocie rozpoznania wniosku w sprawie odszkodowania za nieruchomość 1. zobowiązuje Prezydenta W. do rozpoznania wniosku A. de B. z dnia [...] grudnia 2008 r. o przyznanie odszkodowania za nieruchomość [...] położoną w W. przy ul. [...] oznaczoną dawniej numerem hipotecznym [...] - w terminie dwóch miesięcy od daty zwrotu akt administracyjnych wraz z prawomocnym wyrokiem; 2. stwierdza, że bezczynność Prezydenta W. miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3. zasądza od Prezydenta W. na rzecz skarżącego A. Z. kwotę 340 (trzysta czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. A. Z. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Prezydenta W. polegającą na niewydaniu przez organ decyzji w sprawie ustalenia odszkodowania na podstawie art. 215 ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. nr 115, poz. 741 ze zm.) za grunt nieruchomości położonej w W. przy ul. [...], regulowanej niegdyś w księdze wieczystej hip. [...]. Skarżący zaznaczył, że postępowanie w sprawie ustalenia odszkodowania toczy się przed Prezydentem W. od blisko 3 lat. Dodał również, że Wojewoda [...] postanowieniem z 14 marca 2011 r. uznał wniesione przez strony zażalenie za uzasadnione i wyznaczył termin załatwienia sprawy na 30 września 2011 r., termin ten jednak nie został dotrzymany. Ponadto skarżący wniósł o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym. Z nadesłanych do Sądu akt sprawy wynika, że wnioskiem z dnia 2 grudnia 2008 r., M. K. pełnomocnik A. B. zwrócił się o przyznanie jego mocodawcy – dawnemu właścicielowi gruntu położonego przy ul. [...] w W. odszkodowania na podstawie art. 215 ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. nr 115, poz. 741 ze zm.). We wniosku zaznaczył, że odnośnie nieruchomości położonej przy ul. [...], ozn. nr hip. [...] przed Prezydentem W. prowadzone jest również postępowanie administracyjne z wniosku M. S. pełnomocnika A. B. z dnia 13 marca 2008 r., o rozpoznanie wniosku złożonego w dniu 22 grudnia 1947 r., w trybie dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m. st. Warszawy (Dz. U. nr 50, poz. 279) o ustanowienie użytkowania wieczystego. Wyjaśnił, że wniosek ten został rozpoznany odmownie decyzją z dnia [...] grudnia 1997 r. , nr [...] co do części nieruchomości stanowiącej działkę ewidencyjną nr [...] w obrębie [...], utrzymaną następnie w mocy decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] sierpnia 1998 r., w pozostałej części sprawę przekazano do właściwości kierownika Urzędu Rejonowego Jednocześnie pełnomocnik A. B. zwrócił się o zawieszenie postępowania na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 kpa w związku z dotychczasowym nierozpoznaniem wniosku co do pozostałej części nieruchomości, to jest co do działki stanowiącej obecnie części działki ewidencyjnej nr [...] z obrębu [...]. Wspomnieć należy, że co do części nieruchomości stanowiącej działkę ewidencyjną nr [...] wniosek w sprawie ustanowienia prawa użytkowania wieczystego został rozpoznany decyzja Prezydenta W. nr [...]. W toku postępowania pismem z dnia 27 września 2010 r., M. K. cofnął wniosek o przyznanie odszkodowania na podstawie art. 215 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami w zakresie w jakim dotyczy on obecnie części działki ewidencyjnej nr [...] w obrębie [...] Następnie w dniu 12 stycznia 2011 r., M. K. – pełnomocnik A. B. skierował do Wojewody [...] zażalenie na niezałatwienie przez Prezydenta W. sprawy dotyczącej rozpatrzenia wniosku w przedmiocie odszkodowania, a organ postanowieniem z [...] marca 2011 r., nr [...] uznał wniesione zażalenie za uzasadnione i wyznaczył dodatkowy termin załatwienia sprawy do dnia 30 września 2011 r. W uzasadnieniu Wojewoda [...] stwierdził, że w jego ocenie organ pierwszej instancji nie podjął żadnych czynności procesowych mających na celu wydanie rozstrzygnięcia merytorycznego w sprawie odszkodowania na podstawie art. 215 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami, a po cofnięciu wniosku również co do działki ewidencyjnej nr [...] z obrębu [...], jak również nie zastosował się do dyspozycji art. 36 kpa nie podając przyczyn zwłoki w załatwieniu sprawy i dodatkowego terminu zakończenia postępowania. Wskazać również należy, że wnioskiem z dnia 9 września 2011 r., M. K. cofnął wniosek o przyznanie odszkodowania co do obszaru wykraczającego poza powierzchnię działki [...] z obrębu [...], w stosunku do której odmówiono ustanowienia użytkowania wieczystego decyzją Prezydenta W. z dnia [...] grudnia 1997 r., nr [...]. W piśmie z dnia 4 grudnia 2011 r., Kierownik Działu Nieruchomości Dekretowych Skarbu Państwa Wydziału Spraw Dekretowych i i Związków Wyznaniowych Biura Gospodarki Nieruchomościami Urzędu [...] wniósł o oddalenie skargi. Jednocześnie zaznaczył, że pismem z dnia 4 listopada 2011 r., pełnomocnik strony został poinformowany o tym, że trwa analiza zgromadzonej dokumentacji oraz o wyznaczeniu dodatkowego terminu zakończenia postępowania do dnia 28 lutego 2012 r. Zaznaczyć również należy, że przy piśmie z dnia 2 lutego 2011 r., M. K. przedłożył do Urzędu [...] akt notarialny na mocy, którego w miejsce A. B. wszedł A. Z., jak również dołączył pełnomocnictwa do działania w imieniu A. Z. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: w myśl art. 119 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm., dalej: "P.p.s.a.") Sąd rozpoznaje sprawę w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym jeżeli jedna ze stron złoży taki wniosek, a pozostałe strony nie wniosą sprzeciwu w terminie 14 dni – taka zaś sytuacja ma miejsce w niniejszej sprawie, bowiem Prezent W. nie sprzeciwił się rozpoznaniu sprawy w trybie uproszczonym. Skarga jest uzasadniona, co skutkowało wydaniem przez Sąd wyroku zobowiązującego organ do wydania orzeczenia w określonym terminie. Przedmiotem skargi A. Z. jest bezczynność Prezydenta W. polegająca na nierozpoznaniu przez organ wniosku z dnia 2 grudnia 2008 r., o przyznanie odszkodowania za opisaną w nim nieruchomość. W pierwszej kolejności należy zauważyć, że z zasad ogólnych postępowania administracyjnego wynika, że organy administracji publicznej mają obowiązek działać wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do załatwienia sprawy (art. 12 § 1 Kpa). Ponadto z przepisu art. 35 § 1 Kpa wynika obowiązek załatwienia sprawy bez zbędnej zwłoki, nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej – nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania (art. 35 § 3 Kpa). O każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie organ administracji publicznej obowiązany jest zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki i wskazując nowy termin załatwienia sprawy (art. 36 § 1 Kpa). Ten sam obowiązek ciąży na organie również w przypadku zwłoki w załatwieniu sprawy z przyczyn niezależnych od organu (art. 36 § 2 Kpa). Powyższe przepisy wyznaczają zatem organowi administracji publicznej standardy obowiązujące przy załatwianiu spraw. Jeżeli organ nie stosuje się do owych standardów mamy doczynienia z niezałatwieniem sprawy w terminie, co jest równoznaczne z pozostawaniem przez organ w stanie bezczynności i to zarówno w przypadku nie załatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 Kpa, jak również w terminie dodatkowym, o którym mowa w art. 36 § 1 Kpa. Podkreślić przy tym należy, że bezczynność organu administracji publicznej występuje nie tylko wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie, ale również wtedy, gdy je podjął, lecz mimo ustawowego obowiązku, nie zakończył go wydaniem decyzji lub innego aktu administracyjnego. Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, że w sprawie niniejszej zaistniały przesłanki uzasadniające stwierdzenie bezczynności Prezydenta m. st. Warszawy, a tym samym wydanie orzeczenia o którym mowa w art. 149 § 1 p.p.s.a., a więc zobowiązania organu do wydania aktu w określonym terminie. Poza sporem jest bowiem to, że Prezydent W. nie rozpoznał sprawy i nadal pozostaje w zwłoce. Wspomnieć należy, że wniosek o przyznanie odszkodowania za nieruchomość wpłynął do organu w dniu 4 grudnia 2008 r. co wynika z umieszczonej na nim prezentaty. Od tej chwili rozpoczął swój bieg dwumiesięczny termin z art. 35 § 3 kpa do załatwienia sprawy nim objętej. Tymczasem mimo upływu prawie trzech lat Prezydent W. nie zakończył postępowania administracyjnego, również po cofnięciu wniosku odszkodowawczego co do działki ewidencyjnej nr [...]. Jedyną czynnością jaką wykonał było poinformowanie pełnomocnika skarżącego w piśmie z dnia 4 listopada 2011 r., o podejmowaniu czynności mających na celu analizę zgromadzonej dokumentacji jak również o wyznaczeniu terminu na wydanie decyzji w sprawie do dnia 28 lutego 2011 r. Podkreślić również należy, że organ nie zastosował się do terminu wyznaczonego przez Wojewodę [...] w postanowieniu z dnia [...] marca 2011 r., w którym organ odwoławczy uznał zażalenie na bezczynność wniesione przez stronę za uzasadnione. W ocenie Sądu postępowanie Prezydent W. niewątpliwie pozostaje w sprzeczności z zasadą szybkości postępowania wyrażoną w art. 12 kpa. Takie postępowanie podważa także wyrażoną w art. 8 kpa zasadę prowadzenia postępowania w sposób pogłębiający zaufanie obywateli do organów Państwa. W związku z powyższym zarzut bezczynności organu przy rozpoznawaniu wniosku z dnia 2 grudnia 2008 r. należało uznać za uzasadniony, co skutkuje wyznaczeniem organowi dwumiesięcznego terminu do załatwienia sprawy. Zaznaczyć również należy, że zwłoka organu z uwagi na brak podejmowania przez okres jej trwania jakichkolwiek czynności informacyjnych lub czynności, które wskazywałby na zamiar zakończenia postępowania ma, w ocenie Sądu charakter rażący w rozumieniu art. 149 § 1 p.p.s.a. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, stwierdził, że bezczynność Prezydenta W. miała miejsce z rażącym naruszeniem podstawowych zasad postępowania, zwłaszcza wynikających z art. 8, art. 9, art. 12, jak również z rażącym naruszeniem art. 35 i art. 36 Kpa. W związku z powyższym Sąd, na podstawie art. 149 § 1 w zw. z art. 119 pkt 2 P.p.s.a., orzekł jak w punkcie 1 i 2 sentencji wyroku. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 P.p.s.a.