I SAB/Wa 416/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Jędrzejewska-Jaroszewicz Sędziowie: WSA Elżbieta Lenart WSA Tomasz Szmydt (spr.) Protokolant specjalista Joanna Pleszczyńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 listopada 2013 r. sprawy ze skargi T. J. na bezczynność Prezydenta W. w przedmiocie ustalenia odszkodowania za nieruchomość 1. zobowiązuje Prezydenta W. do rozpatrzenia wniosku o odszkodowanie za nieruchomość położoną w W. przy ul. [...], ozn. hip. "[...]" dz. [...], w terminie dwóch miesięcy od daty doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; 2. stwierdza, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3. zasądza od Prezydenta W. na rzecz skarżącego T. J. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. T. J. pismem z dnia 2 lipca 2013r. (data wpływu do Urzędu W.) złożył skargę na bezczynność Prezydenta W. w sprawie dotyczącej odszkodowania za nieruchomość położoną w W. przy ul. [...] ozn. hip. "[...]" dz. [...]. Odpowiadając na skargę Prezydent W. wniósł o jej oddalenie. Przedmiotowa nieruchomość została objęta działaniem dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.st. Warszawy (Dz. U. Nr 50, poz. 279). Na mocy art. 1 tego dekretu ww. grunt przeszedł na własność gminy m.st. Warszawy, a następnie na podstawie art. 32 ust. 2 ustawy z dnia 20 marca 1950 r. o terenowych organach jednolitej władzy Państwowej (Dz. U. z 1950 r. Nr 14, poz. 130), stał się własnością Skarbu Państwa. Przed Prezydentem W. prowadzone jest - z wniosku spadkobierców dawnych wspóółwłaścicieli - postępowanie administracyjne o przyznanie odszkodowania za grunt nieruchomości położonej przy ul. [...] ozn. hip. "[...]" dz. [...] zgodnie art. 215 ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2010r. Nr 102, poz. 651 ze zm.).. Pismem z dnia 5 listopada 2012 r. złożono za pośrednictwem Urzędu W. zażalenie na niezałatwienie w terminie lub przewlekłe prowadzenie postępowania w trybie 37 § k.p.a. przez Prezydenta W. sprawy ustalenia odszkodowania za przedmiotową nieruchomość. Postanowieniem z dnia [...] lutego 2013 r. nr [...] r. (znak sprawy: [...]) Wojewoda [...] uznał powyższe zażalenie za uzasadnione i stosownie do treści art. 37 k.p.a. wyznaczył dodatkowy termin na załatwienie sprawy, wynoszący 4 miesiące od daty doręczenia niniejszego postanowienia. Do Kancelarii Urzędu W. ww. postanowienie wpłynęło w dniu 8 lutego 2013 roku. T.J. pismem z dnia 2 lipca 2013r. (data wpływu do Urzędu W.) złożył skargę na bezczynność Prezydenta W. w sprawie. Zgodnie z przepisem art. 215 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 201 Or. Nr 102, poz. 651 ze zm.) przesłankami badanymi w postępowaniu odszkodowawczym w sprawie ww. nieruchomości są określenie dokładnej daty pozbawienia poprzedniego właściciela lub jego następcy prawnego faktycznej możliwości władania działką oraz jakie było przeznaczenie ww. terenu w Ogólnym Planie Zagospodarowania Przestrzennego W. z dnia 11 sierpnia 1931 roku. W celu ustalenia powyższego pismami z dnia 12 lipca 2013r. organ wystąpił do do Wydziału Architektury i Budownictwa w [...] oraz do Archiwum Państwowego W. Pismem z dnia 1 sierpnia 2013r. organ poinformował strony prowadzonego postępowania o konieczności dołączenia do akt sprawy oryginałów lub poświadczonych notarialnie kserokopii dokumentów potwierdzających następstwo prawne po dawnych współwłaścicielach przedmiotowej nieruchomości w terminie 7 dni od daty doręczenia pisma pod rygorem zawieszenia postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga jest uzasadniona. Na wstępie podnieść należy, iż bezczynność organu zachodzi, gdy w prawnie określonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie - ale mimo ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem stosownego aktu. Dla stwierdzenia bezczynności organu nie ma przy tym znaczenia fakt z jakich powodów dany akt administracyjny nie został podjęty, a w szczególności, czy bezczynność ta została spowodowana zawinioną lub też niezawinioną opieszałością organu w jego podjęciu. Okoliczności jakie spowodowały zwłokę organu oraz jego działania w toku rozpoznawania sprawy (jak też zaniechania) oraz stopień przekroczenia terminów będą miały natomiast znaczenie przy ocenie Sądu, czy stwierdzona bezczynność miała charakter kwalifikowany, tj. czy była ona rażąca, w rozumieniu art. 149 § 1 zdanie drugie ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) powoływana dalej jako: "p.p.s.a.", czy też nie. Zgodnie z ustanowioną w art. 12 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013 r., poz. 267), zasadą szybkości postępowania organy administracji publicznej powinny działać w sprawie wnikliwie i szybko posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia (§ 1). Sprawy, które nie wymagają zbierania dowodów, informacji lub wyjaśnień, powinny być załatwione bezzwłocznie (§ 2). W myśl art. 35 § 1 k.p.a. organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Załatwienie zaś sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania (art. 35 § 3 k.p.a.). Artykuł 36 § 1 k.p.a. nakłada natomiast na organy administracji publicznej obowiązek zawiadomienia strony o każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a., a także o każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w przepisie szczególnym, z podaniem przyczyny zwłoki oraz wskazania nowego terminu jej załatwienia. Należy przyznać rację skarżącemu, że pomimo wyznaczenia przez Wojewodę [...] dodatkowego terminu na załatwienie sprawy, do dnia wniesienia niniejszej skargi, decyzja merytoryczna nie została wydana. Ponadto, organ prowadzący postępowanie w przedmiocie odszkodowania w trybie art. 215 u.g.n. nie wskazał jakiejkolwiek przyczyny przekroczenia terminu wyznaczonego przez siebie ani tym bardziej wskazanego przez Wojewodę [...] w postanowieniu z dnia [...] lutego 2013 r. Do Kancelarii Urzędu W. postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2013r. wpłynęło w dniu 8 lutego 2013 roku. Po wpłynięciu ww. postanowienia organ nie podjął żadnych czynności w sprawie. Dopiero po złożeniu skargi na bezczynność pismami z dnia 12 lipca 2013r. organ wystąpił do do Wydziału Architektury i Budownictwa w [...] oraz do Archiwum Państwowego W. Następnie pismem z dnia 1 sierpnia 2013r. organ poinformował strony prowadzonego postępowania o konieczności dołączenia do akt sprawy oryginałów lub poświadczonych notarialnie kserokopii dokumentów potwierdzających następstwo prawne po dawnych współwłaścicielach przedmiotowej nieruchomości w terminie 7 dni od daty doręczenia pisma pod rygorem zawieszenia postępowania. W tym stanie rzeczy zarzut bezczynności organu uznać należało za w pełni uzasadniony, co skutkować musiało wyznaczeniem organowi dwumiesięcznego terminu do załatwienia sprawy. Wyznaczając ten termin, Sąd miał na względzie zarówno określone w przepisach procedury administracyjnej terminy obligujące organ administracji publicznej do rozstrzygnięcia sprawy, jak też realną możliwość jej załatwienia przez organ w wyznaczonym wyrokiem terminie. W ocenie Sądu nie ma natomiast wystarczająco usprawiedliwionych podstaw do stwierdzenia, że bezczynność ta miała charakter rażący. Przy ocenie stanu zwłoki organu w załatwieniu konkretnej sprawy administracyjnej nie można, bowiem abstrahować od charakteru sprawy, w której organ jest w przewlekłości. Postępowania odszkodowawcze prowadzone w trybie art. 215 ustawy o gospodarce nieruchomościami są postępowaniami niewątpliwie skomplikowanymi, ze względu na swój historyczny charakter, co z kolei związane jest często z czasochłonnym poszukiwaniem archiwalnych dokumentów. Mając, zatem na względzie wspomniany historyczny i skomplikowany charakter sprawy, nie można uznać, że bezczynność ta przybrała postać rażącą, w rozumieniu art. 149 § 1 p.p.s.a. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 149 § 1 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku. O zwrocie kosztów postępowania postanowiono na podstawie art. 200 p.p.s.a.