I SAB/Wa 42/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Miernik Sędziowie WSA Gabriela Nowak WSA Monika Nowicka (spr.) Protokolant Anna Jurak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 maja 2009 r. sprawy ze skargi L. T. i P. T. na bezczynność Prezydenta W. w przedmiocie rozpatrzenia wniosku o przyznanie prawa użytkowania wieczystego do gruntu nieruchomości [...] postanawia: odrzucić skargę. I SAB/Wa 42/09 UZASADNIENIE W skardze z dnia 6 lutego 2009 r. skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie L. T. i P. T. zarzucili Prezydentowi W. bezczynność w rozpoznaniu wniosku z dnia 17 lipca 2008 r. o przyznanie prawa użytkowanie wieczystego ( d. prawa własności czasowej ) do nieruchomości [...] położonych przy: ul. [...]. Jak wynikało z akt sprawy wniosek o przyznanie prawa własności czasowej do nieruchomości położonej przy ul.[...] został złożony w dniu 16 lutego 1949 r. przez poprzedniczki prawne skarżących (S. W. i C. W.). Orzeczeniem administracyjnym z dnia [...] kwietnia 1950 r. nr [...] Prezydent W. odmówił uwzględnienia powyższego wniosku a następnie decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] marca 2001 r. nr [...] została stwierdzona nieważność wspomnianego wyżej orzeczenia administracyjnego. Z kolei orzeczeniem administracyjnym Prezydium Rady Narodowej w W. z dnia [...] października 1952 r. nr [...] odmówiono dotychczasowym właścicielkom przyznania prawa własności czasowej do nieruchomości położonej przy ul. [...], wobec niezłożenia w stosunku do niej tzw. wniosku dekretowego. W dniu zaś 19 czerwca 2001 r. C. W., H. T., W. T. i L. T. wystąpili z wnioskiem o przyznanie im cyt. "praw własności wieczystych" do gruntów i zabudowań nieruchomości przy [...] oraz przy ul. [...], hip. Nr [...]. W dniu [...] lutego 2008 r. Prezydent W. decyzją nr [...] umorzył postępowanie w sprawie z wniosku z dnia 16 lutego 1949 r. o przyznania prawa własności czasowej do nieruchomości położonej przy ul. [...] oraz z wniosku z dnia 19 czerwca 2001 r. o ustanowienie prawa użytkowania wieczystego do gruntu położonego przy ul. [...] i przy ul. [...], nr hip. [...]. Rozpatrując zaś sprawę w trybie odwoławczym Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. postanowieniem z dnia [...] lipca 2008 r. nn [...] stwierdziło uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Odnośnie zaś nieruchomości położonej przy ul. [...] - jak wynikało to z pisma Wydziału Spraw Dekretowych i Związków Wyznaniowych Biura Gospodarki Nieruchomościami Urzędu [...] W. z dnia [...] marca 2008 r. nr [...] – postępowanie, mające na celu rozpatrzenie roszczeń następców prawnych byłych właścicieli, pozostaje nadal w toku. Wyjaśnić też wypada, że skarżący, w toku postępowania administracyjnego, składali też inne wnioski dotyczące przyznania prawa użytkowania wieczystego do spornego gruntu i tak np. pismem z dnia 22 lutego 2008 r. skierowanym do Prezydenta W. L. T. wystąpił o przyznanie prawa własności czasowej do nieruchomości położonych w W. przy ul. [...], a wnioskiem z dnia 17 lipca 2008 r. L. T., P. T. i H. T. wnieśli po raz kolejny o przyznanie prawa użytkowania wieczystego do w/w nieruchomości, kierując tym razem wniosek do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. Organ ten zaś postanowieniem z dnia [...] lipca 2008 r. nr [...] uznał swoją niewłaściwość i przekazał sprawę do rozpoznania Prezydentowi [...] W. Nadmienić uzupełniająco wypada, iż pismem z dnia 21 listopada 2008 r. L. T., P. T. i H. T. domagali się od Prezydenta W. pisemnej informacji w przedmiocie przewidywanego terminu zakończenia przez organ postępowania o przyznanie prawa własności czasowej do nieruchomości położonych w W. przy ulicach: [...]. W odpowiedzi na powyższe pismo Prezydent W. powiadomił w dniu [...] grudnia 2008 r. strony, że odnośnie nieruchomości położonych przy ul. [...] postępowanie administracyjne zostało zakończone, natomiast w stosunku do nieruchomości położonej przy ul [...], postępowanie to zakończy się do dnia 1 marca 2009 r. W rezultacie, jak wspomniano wyżej, skargą z dnia 6 lutego 2009 r. L. T. i P. T. zarzucili Prezydentowi W. bezczynność w rozpoznaniu ich wniosku z dnia 17 lipca 2008 r. o przyznanie prawa użytkowania wieczystego do opisanego wyżej gruntu. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie z uwagi na niewyczerpanie środków zaskarżenia, które przysługiwały stronom w postępowaniu administracyjnym. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skargę należało uznać za niedopuszczalną, co skutkowało jej odrzuceniem na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. ). Jak słusznie podniósł organ w odpowiedzi na skargę, zgodnie z art. 52 § 1 i 2 cytowanej wyżej ustawy procesowej, skargę do Sądu można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. W przypadku zaś bezczynności organu takim środkiem jest zażalenie uregulowane w przepisie art. 37 k.p.a. które wnosi się do organu wyższego stopnia nad organem prowadzącym postępowanie. W niniejszym zatem przypadku takim organem było Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. Ponieważ tego rodzaju zażalenie nie było w tej sprawie wnoszone, skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego była niedopuszczalna. Wyjaśnić wypada, że pismo skarżących z dnia 21 listopada 2008 r. kierowane do Prezydenta W. z zapytaniem dotyczącym terminu zakończenia postępowania, nie spełniało funkcji zażalenia uregulowanego w art. 37 k.p.a. i w związku z tym nie mogło być z tym środkiem zaskarżenia utożsamiane. Zgodnie bowiem z tym przepisem organ wyższego stopnia ma szczególne uprawnienia, których nie posiada organ mu podległy. Uznając zażalenie za uzasadnione, organ wyższego stopnia wyznacza dodatkowy termin załatwienia sprawy oraz zarządza wyjaśnienie przyczyn i ustalenie osób winnych niezałatwienia sprawy w terminie o którym mowa w art. 35 i 36 k.p.a. a w razie potrzeby ma również prawo podjęcia środków zapobiegających naruszaniu terminów załatwiania spraw w przyszłości. Biorąc powyższe zatem pod uwagę Sąd - z mocy powołanych wyżej przepisów – orzekł jak w sentencji.