I SAB/Wa 420/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Boniecka-Płaczkowska po rozpoznaniu w dniu 22 lutego 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. S. na przewlekłość Starosty O. w przedmiocie rozpatrzenia wniosku w sprawie wywłaszczenia nieruchomości postanawia: odrzucić skargę. B. S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Starostę O. w przedmiocie rozpatrzenia wniosku w sprawie wywłaszczenia nieruchomości położonej w [...] przy ul. P., oznaczonej jako działka ewid. nr [...] z obr. [...]. Zarządzeniem z [...] stycznia 2012 r. zwrócono się do skarżącego z prośbą o udzielenie informacji, czy złożył zażalenie w trybie art. 37 Kpa do organu administracji publicznej wyższego stopnia na niezałatwienie sprawy w terminie przez Starostę O. Z jednakowym zapytaniem wystąpiono również do Wojewody [...]. Odpowiadając na powyższe wezwanie zarówno organ wojewódzki jak i sam B. S. oświadczyli, że zażalenie, o jakim mowa w art. 37 Kpa, nie zostało złożone. W odpowiedzi na skargę Starosta O. wyjaśnił, że w dniu [...] października 2011 r. wydał decyzję nr [...] orzekającą o wywłaszczeniu działki ewid. nr [...] z obr. [...] w O. i ustalającą odszkodowanie na rzecz użytkowników wieczystych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje. Stosownie do art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm. zwanej dalej: p.p.s.a.), który to przepis wprowadza zasadę pierwszeństwa postępowania administracyjnego w stosunku do postępowania sądowego, skargę do sądu administracyjnego można wnieść dopiero po wyczerpaniu środków zaskarżenia, o ile służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Z powołanych regulacji wynika zatem, że wyczerpanie stosownych środków zaskarżenia jest podstawową przesłanką dopuszczalności skargi do sądu administracyjnego. W przypadku skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania, przed jej wniesieniem do Sądu, strona winna wyczerpać środek prawny określony w art. 37 Kpa, zgodnie z którym na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 Kpa, w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 Kpa lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronom przysługuje zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu – wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Zażalenie to służy kwestionowaniu przekroczenia maksymalnego ustawowego terminu załatwienia sprawy przez organ administracyjny. Organ wyższego stopnia uznając zażalenie za uzasadnione, wyznacza dodatkowy termin załatwienia sprawy oraz zarządza wyjaśnienie przyczyn i ustalenie osób winnych niezałatwienia sprawy w terminie, a w razie potrzeby także podjęcie środków zapobiegających naruszaniu terminów załatwiania spraw w przyszłości. Dopiero stanowisko tego organu upoważnia stronę postępowania do wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Jak wynika z akt sprawy B. S. zażalenia takiego do właściwego organu, tj. do Wojewody [...], nie skierował. Sam skarżący w piśmie z [...] stycznia 2012 r. stwierdził, że przed wniesieniem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na bezczynność Starosty O., nie wyczerpał trybu przewidzianego w art. 37 § 1 Kpa. Wniesienie skargi do sądu administracyjnego przed wcześniejszym wykorzystaniem przez skarżącego przysługującego mu środka odwoławczego na drodze administracyjnej w postaci zażalenia na przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ I instancji, czyni przedmiotową skargę niedopuszczalną. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 52 § 1 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.