I SAB/Wa 424/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Emilia Lewandowska (spr.) Sędziowie: WSA Jolanta Dargas WSA Piotr Przybysz Protokolant specjalista Ewelina Dębna po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 grudnia 2014 r. sprawy ze skargi B. B. na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Ministra Infrastruktury i Rozwoju w przedmiocie rozpoznania wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji 1. stwierdza, że przewlekłe prowadzenie postępowania przez Ministra Infrastruktury i Rozwoju nie miało miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 2. w pozostałym zakresie umarza postępowanie sądowe; 3. zasądza od Ministra Infrastruktury i Rozwoju na rzecz B. B. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Pismem z dnia [...] lipca 2014 r. (data wpływu do organu) B.B. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej w przedmiocie rozpoznania wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w K. z dnia [...] października 1972 r., nr [...] dotyczącej nieruchomości położonej w K. przy ul. [...]. W uzasadnieniu skargi wskazała, że mimo zażalenia na przedmiotowe postępowanie (pismo z 1 kwietnia 2014 r.) Minister nie rozpoznał niniejszej sprawy. Odpowiadając na skargę Minister Infrastruktury i Rozwoju wniósł o jej oddalenie i wyjaśnił, że decyzją z dnia [...] marca 2013 r. uchylił decyzję Wojewody [...] odmawiającą stwierdzenia nieważności orzeczenia Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w K. z dnia [...] października 1972 r. i umorzył postępowanie przed organem pierwszej instancji. Następnie pismem z dnia [...] maja 2013 r. powiadomił strony o prowadzonym postępowaniu z wniosku o stwierdzenie nieważności ww. decyzji Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w K. W związku ze złożoną przez B. B. skargą na decyzję z dnia [...] marca 2013 r., postanowieniem z dnia [...] czerwca 2013 r. Minister zawiesił przedmiotowe postępowanie do czasu rozpoznania tej skargi przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie. Następnie, po otrzymaniu prawomocnego postanowienia Sądu odrzucającego skargę B. B. oraz akt administracyjnych sprawy, organ podjął zawieszone postępowanie i podjął czynności zmierzające do merytorycznego zakończenia niniejszej sprawy. Organ wyjaśnił ponadto, że w sprawie niniejszej występuje skomplikowany stan geodezyjno prawny wymagający wnikliwej analizy. Pismem z dnia 19 września 2014 r. Minister Infrastruktury i Rozwoju wniósł o umorzenie postępowania wskazując, że w dniu [...] września 2014 r. wydał decyzję w sprawie, rozpoznając tym samym wniosek skarżącej o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w K. z dnia [...] października 1972 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 1 i art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) dalej p.p.s.a., sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej poprzez rozpoznawanie skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Przede wszystkim wyjaśnić należy, że zarówno w orzecznictwie sądów administracyjnych, jak i w doktrynie podkreśla się, że przez pojęcie "przewlekłego prowadzenia postępowania" należy rozumieć sytuację prowadzenia postępowania w sposób nieefektywny poprzez wykonywanie czynności w dużym odstępie czasu bądź wykonywaniu czynności pozornych, powodujących że formalnie organ nie jest bezczynny (por. wyrok NSA z dnia 5 maja 2012 r., sygn. akt II OSK 1031/12), ewentualnie mnożenie przez organ czynności dowodowych ponad potrzebę wynikającą z istoty sprawy (J. Borkowski (w): B. Adamiak, J. Borkowski: Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, Warszawa 2011, str. 238). Pojęcie przewlekłości postępowania obejmować będzie zatem opieszałe i nieskuteczne działanie organu w sytuacji, gdy sprawa mogła być załatwiona w terminie krótszym, jak również nieuzasadnione przedłużanie terminu załatwienia sprawy. Wskazania przy tym wymaga jednocześnie, że przewlekłość postępowania jest stanem sprawy, którego zaistnienie Sąd ocenia bez względu na to, czy organ podjął, czy też nie dalsze czynności w sprawie, uwzględniając stan sprawy istniejący w dniu orzekania. Zgodnie z art. 149 p.p.s.a., Sąd uwzględniając skargę na przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy administracji publicznej, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie Sąd stwierdza, czy przewlekłe prowadzenie postępowania miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Zatem, o ile wydanie przez organ administracyjny na dzień orzekania przez Sąd żądanego rozstrzygnięcia sprawy czyni z natury rzeczy niemożliwym zobowiązanie organu do działania, o tyle nie zwalnia to Sądu z obowiązku zbadania, czy w sprawie doszło do przewlekłego prowadzenia postępowania administracyjnego, a następnie oceny, czy miało ono miejsce z rażącym naruszeniem prawa oraz rozważenia, czy zachodzą podstawy do wymierzenia organowi grzywny (art. 149 § 1 i 2 p.p.s.a.). W sprawie niniejszej sytuacja taka ma miejsce. Jak wynika z akt sprawy Minister Infrastruktury i Rozwoju rozpoznał wniosek skarżącej i w dniu [...] września 2014 r. wydał decyzję nr [...], kończąc tym samym postępowanie w sprawie. W zakresie zatem zobowiązania organu do rozpoznania wniosku skarżącej postępowanie sądowe podlegało umorzeniu jako bezprzedmiotowe. Analizując natomiast zgromadzony w aktach administracyjnych sprawy materiał dowodowy Sąd uznał, że przewlekłe prowadzenie postępowania przez Ministra Infrastruktury i Rozwoju nie miało miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Ocena taka wynika przede wszystkim z faktu, że od dnia złożenia wniosku o stwierdzenie nieważności orzeczenia Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w K., do dnia jego merytorycznego rozpoznania tj. [...] września 2014 r. w sprawie niniejszej zapadały orzeczenia administracyjne. Przede wszystkim na uwagę zasługuje postanowienie Ministra Infrastruktury przekazujące powyższy wniosek według właściwości Wojewodzie Świętokrzyskiemu, a także wydaną przez ten organ decyzję pierwszoinstancyjną. Na skutek odwołania skarżącej decyzja ta jednak została następnie w dniu [...] marca 2013 r. uchylona przez Ministra Infrastruktury i Rozwoju, który powołując się na aktualne orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego, umorzył jednocześnie postępowanie przed organem pierwszej instancji uznając, iż był on niewłaściwy do orzekania w sprawie. Na uwagę zasługuje również postanowienie Ministra Infrastruktury i Rozwoju o zawieszeniu postępowania do czasu rozpoznania skargi B. B. na powyższą decyzję z dnia [...] marca 2013 r. przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie. Postanowienie to bowiem przerwało niejako bieg terminów określonych w przepisach kodeksu postępowania administracyjnego, na rozpoznanie wniosku skarżącej. Jak wynika natomiast z akt niniejszej sprawy, po podjęciu postępowania przez organ w listopadzie 2013 r. Minister zwrócił się w dniu 26 listopada 2013 r. do Archiwum Państwowego w K. o wypożyczenie akt archiwalnych związanych z wywłaszczeniem nieruchomości objętej kwestionowanym przez stronę orzeczeniem Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej. Jak wynika z akt sprawy odpowiedź z Archiwum organ otrzymał dopiero w styczniu 2014 r. W dniu 25 sierpnia 2014 r. organ powiadomił zaś strony o zebranym w sprawie materiale dowodowy oraz możliwością składania dodatkowych wyjaśnień i dokumentów przez strony postępowania. Oceniając zaistniałą w sprawie przewlekłość Sąd wziął również pod uwagę charakter niniejszej sprawy oraz jej skomplikowany stan geodezyjny, na co wskazywał organ w odpowiedzi na skargę. Mając powyższe na względzie Sąd na podstawie art. 149 § 1, art. 161 § 1 pkt 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w pkt 1 i 2 sentencji wyroku. Umorzenie postępowania w części dotyczyło zobowiązania organu, które to w niniejszej sprawie było bezprzedmiotowe. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 ppsa.