I SAB/Wa 426/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Dargas Sędziowie: WSA Dariusz Chaciński (spr.) WSA Tadeusz Nowak Protokolant starszy sekretarz sądowy Artur Dobrowolski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 maja 2014 r. sprawy ze skargi M. C. na bezczynność Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej w przedmiocie rozpatrzenia odwołania 1. stwierdza, że bezczynność Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej w rozpoznaniu odwołania M. C. od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] maja 2013 r. nr [...] nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 2. w pozostałym zakresie umarza postepowanie; 3. zasądza od Ministra Infrastruktury i Rozwoju na rzecz skarżącego M. C. kwotę [...] złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Wojewoda [...] decyzją z dnia [..] maja 2013 r., nr [...], orzekł w pkt 1 o nabyciu przez Skarb Państwa prawa własności nieruchomości przeznaczonej pod budowę drogi ekspresowej w korytarzu zarezerwowanym pod autostradę [...] – wraz z przebudową infrastruktury technicznej, położonej w W. , obręb [...], oznaczonej jako działka nr [...], w pkt 2 o ustaleniu odszkodowania w łącznej wysokości [...] zł, w tym na rzecz F. D. ([...] zł), T. C. ([...] zł), M. C. ([...] zł) i M. C. ([...] zł), w pkt 3 o zobowiązaniu Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad do wypłaty ustalonego odszkodowania w terminie 14 dni od dnia, w którym decyzja podlegać będzie wykonaniu oraz w pkt 4 o nadaniu decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności. Odwołania od powyższej decyzji Wojewody wnieśli M. C. i T. C.. W dniu 7 czerwca 2013 r. ww. odwołania, przekazane przez Wojewodę [...], wpłynęły do Ministerstwa Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej. Pismem z dnia 3 lipca 2013 r. M. C. wystąpił do Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa, wnosząc o niezwłoczne wydanie rozstrzygnięcia w sprawie. Pismem z dnia 15 lipca 2013 r. M. C., reprezentowany przez radcę prawnego T. K., wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej w rozpoznaniu odwołania skarżącego od decyzji Wojewody [...]z dnia [...] maja 2013 r. nr [...]. W uzasadnieniu skargi podniósł, że pomimo wezwania do usunięcia naruszenia prawa organ nie wydał rozstrzygnięcia w sprawie. W odpowiedzi na skargę Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej wniósł o jej oddalenie. Ponadto wskazał, iż decyzją z dnia [...] sierpnia 2013 r., nr [...], uchylił decyzję Wojewody [...] z dnia [...] maja 2013 r., nr [...], w pkt 1 i w tym zakresie orzekł o wywłaszczeniu na rzecz Skarbu Państwa prawa własności nieruchomości położonej w W., obręb [...], oznaczonej jako działka nr [ ...] ha, uchylił decyzję w pkt 4 i w tym zakresie umorzył postępowanie, utrzymał w mocy ww. decyzję w pozostałym zakresie. M. C. pismem z dnia 6 września 2013 r. podtrzymał skargę na bezczynność organu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. W przedmiotowej sprawie organ w dniu wniesienia skargi pozostawał w bezczynności. Stosownie do treści art. 35 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2013 r. poz. 267, dalej jako Kpa) organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od daty wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu odwoławczym – w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania (art. 35 § 3 Kpa). W myśl art. 36 § 1 Kpa o każdym przypadku niezałatwienia sprawy w ustawowym terminie określonym w art. 35 Kpa organ administracji publicznej obowiązany jest zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki i wskazując nowy termin załatwienia sprawy. Ten sam obowiązek ciąży na organie administracji publicznej również w przypadku zwłoki w załatwieniu sprawy z przyczyn niezależnych od organu (art. 36 § 2 Kpa). Z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie wydał decyzji lub postanowienia, względnie aktu lub czynności wskazanych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) [vide wyrok NSA z dnia 23 października 2013 r., sygn. akt I OSK 1181/13]. Instytucja skargi na bezczynność organu ma na celu ochronę strony poprzez doprowadzenie do wydania rozstrzygnięcia w sprawie. Jednocześnie w przypadku skargi na bezczynność, dokonując badania jej zasadności sąd czyni to według stanu prawnego i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania orzeczenia sądowego. Zgodnie z treścią art. 149 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. W niniejszej sprawie Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej rozpoznał odwołanie Marka C. od decyzji Wojewody [...] z dnia [...]maja 2013 r. nr [...] i wydał decyzję z dnia [...] sierpnia 2013 r. nr [...]. Wydanie przez organ powyższego orzeczenia wyłącza możliwość wydania wyroku zobowiązującego organ do rozpoznania odwołania M. C. od ww. decyzji Wojewody [...]. Organ załatwił bowiem sprawę, zaś postępowanie sądowe stało się bezprzedmiotowe w tym zakresie. Organ wydał akt, czego domagała się strona w skardze wniesionej do sądu administracyjnego. W tym miejscu wskazać jednak należy, że przepis art. 149 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zawiera normę, według której uwzględnienie skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego polega nie tylko na zobowiązaniu organu do wydania aktu w określonym terminie, ale także na rozstrzygnięciu o tym, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa albo nie miały takiego charakteru. Rozpoznając niniejszą sprawę Sąd stwierdził, że zaistniała bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. O rażącym naruszeniu prawa można mówić, gdy zwłoka w załatwieniu sprawy jest znaczna - co w przedmiotowej sprawie nie miało miejsca. Organ rozpoznał bowiem opisane odwołanie z przekroczeniem ustawowego terminu o niewiele ponad miesiąc. Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 149 § 1 i art. 161 § 1 pkt 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w punkcie 1 i 2 wyroku. O kosztach w punkcie 3 wyroku Sąd orzekł na podstawie art. 200 oraz art. 205 § 2 powołanej ustawy.