I SAB/Wa 426/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Emilia Lewandowska (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Marta Kołtun-Kulik Sędzia WSA Iwona Maciejuk Protokolant starszy referent Agnieszka Bieniewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 października 2014 r. sprawy ze skargi M. M. na bezczynność Prezydenta Miasta [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku w sprawie ustalenia odszkodowania za nieruchomość 1. zobowiązuje Prezydenta [...] do rozpoznania wniosku M. M. w przedmiocie ustalenia odszkodowania za nieruchomość położoną w W. przy ulicy [...] ozn. hip. "[...], rej hip. [...]" - w terminie czterech miesięcy od daty doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; 2. stwierdza, że bezczynność Prezydenta [...] nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3. zasądza od Prezydenta [...] na rzecz skarżącego M. M. kwotę 340 (trzysta czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Pismem z dnia 3 kwietnia 2014 r. M. M. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na bezczynność Prezydenta [...] w przedmiocie przyznania odszkodowania za nieruchomość położoną przy ul. [...] oznaczonej hip. jako "[...]". W skardze podniósł, że w dniu [...] czerwca 2013 r. zwrócił się do organu o podjęcie postępowania w trybie art. 215 § 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, o przyznanie odszkodowania za powyższą nieruchomość, która na podstawie dekretu z dnia 26 października 1945 r. przeszła na własność Państwa. W dniu 7 października 2013 r. skarżący wniósł do Wojewody [...] zażalenie na niezałatwienie przez Prezydenta [...] sprawy w terminie. Postanowieniem z dnia [...] grudnia 2013 r., nr [...] Wojewoda [...] uznał wniesione w sprawie zażalenie za uzasadnione oraz wyznaczył dodatkowy termin załatwienia sprawy do dnia 28 lutego 2014 r. Skarżący wskazał, że do dnia składania skargi do Sądu, Prezydent [...] nie podjął rozstrzygnięcia i nie wydał decyzji merytorycznej. Nie powiadomił również o przyczynach milczenia i niuzasadnionej zwłoki w załatwieniu sprawy. Skarżący podniósł ponadto, że w okolicznościach niniejszej sprawy, mając na uwadze dotychczasowy tok prowadzonego postępowania i podjęte przez organ czynności, termin do jej załatwienia (nawet jeśliby przyjąć, że sprawa ma szczególnie skomplikowany charakter) został już, jego zdaniem, znacznie przekroczony. Zarzucił organowi rażące naruszenie prawa poprzez znaczne przekroczenie terminów rozpoznania sprawy i wniósł o zobowiązanie Prezydenta [...] do merytorycznego rozpoznania wniosku o odszkodowanie za ww. nieruchomość, w terminie 1 miesiąca, od daty doręczenia prawomocnego wyroku oraz stwierdzenie na podstawie art. 149 ppsa rażącego naruszenia prawa przy wykonywaniu władzy publicznej polegające na nieuzasadnionym pozostawaniu organu w bezczynności i przewlekłym prowadzeniu postępowania administracyjnego. Odpowiadając na skargę Prezydent [...] wyjaśnił, że przedmiotowa nieruchomość objęta została działaniem dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.st. Warszawy (Dz. U. Nr 50, poz. 279). Organ wskazał, że w toku postepowania zgromadzono szereg materiałów mających na celu określenie, czy nieruchomość spełnia przesłanki wyznaczone art. 215 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Wskazał również, że pismem z dnia 5 sierpnia 2014 r. poinformował stronę postępowania o przyczynach niedotrzymania terminu określonego w art. 35 kodeksu postępowania administracyjnego oraz że postępowania zostanie zakończone w terminie do końca grudnia 2014 r. W związku z powyższy wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Przede wszystkim wskazać należy, że zgodnie z treścią art. 149 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1–4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji bądź dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Aby zatem wydać orzeczenie na podstawie powołanego przepisu, sąd administracyjny, opierając się o zgromadzony w sprawie materiał dokumentacyjny, winien ocenić czy organ administracji załatwiając sprawę podjął wszelkie niezbędne czynności w celu wnikliwego i szybkiego jej rozstrzygnięcia, co wynika z ogólnych zasad postępowania administracyjnego w tym art. 7, 12 § 1 i 77 § 1 kodeksu postępowania administracyjnego (Dz. U z 2013 r. poz. 267). Obowiązkiem sądu jest więc zbadanie, czy organ administracji powziął środki przewidziane prawem do załatwienia sprawy w terminie. Rozpoznając sprawę w ramach wskazanych wyżej kryteriów Sąd uznał, że skarga M.M. zasługuje na uwzględnienie. Przede wszystkim wyjaśnienia wymaga, że jak podkreśla się w orzecznictwie sądowoadministracyjnym z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia w każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 kodeksu postepowania administracyjnego, jeżeli nie dopełnił on czynności określonych w art. 36 kpa lub nie podjął innych działań wynikających z przepisów procesowych mających na celu usunięcie przeszkody w wydaniu decyzji. Jak wynika z akt administracyjnych niniejszej sprawy Prezydent [...] decyzją z dnia [...] lutego 2012 r., nr [...] odmówił oddania w użytkowanie wieczyste gruntu nieruchomości położonej w W. przy ul. [...] ozn. hip. "[...]", wchodzącej w skład działek ewidencyjnych nr [...] z obrębu [...]i nr [...]z obrębu [...]. Pismem z dnia 7 czerwca 2013 r. skarżący złożył do Urzędu Miasta [...] wniosek o odszkodowanie za powyższą nieruchomość. Wniosek niniejszy wpłynął do organu w dniu 11 czerwca 2014 r. i od tej daty rozpoczął bieg termin na załatwienie sprawy. Następnie w dniu 9 października 2013 r. skarżący złożył zażalenie do Wojewody [...] na niezałatwienie sprawy w terminie. Postanowieniem z dnia [...] grudnia 2013 r. Wojewoda [...] uwzględnił ww. zażalenie i wyznaczył Prezydentowi [...] dodatkowy termin na załatwienie niniejszej sprawy do dnia 28 lutego 2014 r. Pomimo upływu tego terminu organ nie wydał jednak rozstrzygnięcia w sprawie. Nie ulega zatem wątpliwości, że organ dopuścił się bezczynności co skutkowało zobowiązaniem go przez Sąd do rozpoznania wniosku skarżącego. Jednocześnie biorąc pod uwagę datę z jakiej pochodzi wniosek wszczynający postępowanie (czerwiec 2013 r.), a także charakter niniejszej sprawy oraz znaną Sądowi z urzędu ilość spraw z zakresu tzw. nieruchomości dekretowych, Sąd doszedł do przekonania, że zaistniała w sprawie bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Jednocześnie Sąd uznał, że termin czterech miesięcy jest okresem wystarczającym aby rozpoznać wniosek skarżącego w przedmiocie odszkodowania za opisana powyżej nieruchomość warszawską. Mając powyższe na względzie Sąd na podstawie art. 149 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 200 powołanej ustawy.