I SAB/Wa 430/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Bożena Marciniak (spr.) po rozpoznaniu w dniu 31 marca 2022 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. B., M. G. i P. F. na bezczynność Prezydenta [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku o odszkodowanie postanawia 1) odrzucić skargę, 2) zwrócić W. B., M. G. i P. F. solidarnie kwotę 100 (sto) złotych tytułem uiszczonego wpisu sądowego. Skarżący W. B., M. G. i P. F. (dalej: skarżący), reprezentowani przez radcę prawnego K. K., pismem z dnia 20 września 2021 r. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Prezydenta [...] w sprawie [...], w przedmiocie rozpoznania wniosku o odszkodowanie za przejętą na mocy dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze miasta stołecznego Warszawy, nieruchomość [...], położoną przy ul. [...] ozn. hip. jako "[...]" nr rej. hip [...]. Zarządzeniem z dnia 4 listopada 2021 r. Sąd wezwał skarżących do usunięcia braków formalnych skargi poprzez wskazanie, czy przed wniesieniem do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargi z dnia 20 września 2021r. występowali oni do organu wyższego stopnia z ponagleniem, o którym mowa z art. 37 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. 2021 poz. 735) (dalej: k.p.a.). W przypadku wystąpienia z ponagleniem, zwrócono się o nadesłanie jego odpisu wraz z dowodem nadania do organu. W odpowiedzi na wezwanie pełnomocnik skarżących radca prawny K. K. potwierdził, że przed wniesieniem skargi strony wystąpiły z ponagleniem o którym mowa w art. 37 k.p.a. Na dowód czego przedłożył fotokopię zażalenia M. G. z dnia [...] lutego 2016 r. oraz postanowienia Wojewody [...] z dnia [...] maja 2016 r., nr [...] uwzględniającego ww zażalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu. Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r. poz. 329 - dalej p.p.s.a), skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia, w myśl art. 52 § 2 p.p.s.a., należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie W przypadku, gdy stronie przysługuje prawo wniesienia jednego z tych środków, wniesienie skargi do sądu administracyjnego jest niedopuszczalne. W związku z powyższym, aby skarga na bezczynność lub przewlekłość organu mogła być skutecznie wniesiona do sądu administracyjnego wymagane jest złożenie ponaglenia, o którym mowa w art. 37 § 1 k.p.a. Zgodnie z tym przepisem stronie służy prawo do wniesienia ponaglenia, jeżeli nie załatwiono sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 k.p.a. Ponaglenie wnosi się do organu wyższego stopnia za pośrednictwem organu prowadzącego postępowanie albo do organu prowadzącego postępowanie – jeżeli nie ma organu wyższego stopnia (art. 37 § 1 k.p.a). Z akt niniejszej sprawy nie wynika, aby skarżący W. B. i P. F. występowali do Wojewody [...] z ponagleniem, o którym mowa w art. 37 k.p.a. Nie wyczerpali oni zatem środków zaskarżenia, o których mowa w art. 52 § 2 p.p.s.a. Z tego względu, wniesienie do Sądu przez W. B. i P. F. skargi na bezczynność Prezydenta [...], należało uznać za niedopuszczalne. Z treści pisma pełnomocnika skarżących z dnia [...] listopada 2021 r., oraz dołączonych do niego załączników wynika, że M. G. wystąpiła w dniu [...] lutego 2016 r. z zażaleniem (obecnie ponagleniem). W ocenie pełnomocnika oznacza to, że skarżący przed złożeniem skargi wyczerpali ustawowe środki zaskarżenia Powyższe stanowisko należy uznać za niezasadne. Po pierwsze z fotokopii zażalenia z dnia [...] lutego 2016 r. wynika, że M. G. zażalenie wniosła jedynie w imieniu własnym bez wskazywania, iż składa je również w imieniu pozostałych skarżących jako ich pełnomocnik. Po drugie nie można uznać, że zażalenie z dnia [...] lutego 2016 r. dotyczyło rozpatrywanej sprawy. M. G. wyczerpała bowiem powyższy środek zaskarżenia w innym postępowaniu sądowym. Zażalenie z dnia [...] lutego 2016 r., stanowiło środek zaskarżenia w skardze M. G. z dnia [...] października 2016 r. na bezczynność organu w przedmiocie rozpoznania wniosku o przyznanie odszkodowania za nieruchomość położoną w [...] przy ul. [...] oraz [...]. Sprawa została zarejestrowana w WSA w Warszawie pod sygn. akt I SAB/Wa 1676/16 i zakończona postanowieniem z dnia 28 lutego 2017r., odrzucającym skargę. Powyższe oznacza, że również i skargę M. G. należy odrzucić jako niedopuszczalną. Z powyższych względów, w oparciu o art. 58 § 1 pkt 6 oraz art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.