I SAB/Wa 447/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Agnieszka Miernik (spr.) po rozpoznaniu w dniu 21 lutego 2012 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi E. L., R. L. i M. L. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji o ustanowieniu prawa użytkowania wieczystego do gruntu nieruchomości warszawskiej 1. zobowiązuje Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] do rozpoznania wniosku z dnia [...] lutego 2011 r. o stwierdzenie nieważności decyzji Kierownika Wydziału Geodezji i Gospodarki Gruntami Urzędu Dzielnicowego [...] z dnia [...] marca 1990 r., nr [...] oraz decyzji Burmistrza Dzielnicy – Gminy [...] z dnia [...] listopada 1992 r., nr [...], w terminie dwóch miesięcy od daty zwrotu akt administracyjnych wraz z prawomocnym wyrokiem; 2. stwierdza, że bezczynność nie miała charakteru rażącego naruszenia prawa; 3. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz skarżących solidarnie kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Pismem z dnia [...] października 2011 r. E. L., R. L. i M. L. wniosły do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji Kierownika Wydziału Geodezji i Gospodarki Gruntami Urzędu Dzielnicowego [...] z dnia [...] marca 1990 r. nr [...] oraz decyzji Burmistrza Dzielnicy – Gminy [...] z dnia [...] listopada 1992 r. nr [...]. Jak wynika z akt administracyjnych sprawy decyzją z dnia [...] marca 1990 r. Kierownik Wydziału Geodezji i Gospodarki Gruntami Urzędu Dzielnicowego [...] oddał na rzecz S. Klubu Sportowego "[...]." w W. w użytkowanie wieczyste na 99 lat grunt państwowy, położony w W. przy ul. [...]-[...]-[...]. Następnie decyzją z dnia [...] listopada 1992 r. Burmistrz Dzielnicy – Gminy [...], na podstawie art. 155 kpa, zmienił za zgodą stron powyższą decyzję i orzekł o oddaniu na rzecz ww. podmiotu w użytkowanie wieczyste na 99 lat gruntu niezabudowanego położonego w W. przy ul. [...] i [...] o pow. [...] m2, ozn. w ewidencji gruntów jako dz. nr [...] oraz gruntu o pow. [...] m2, przeznaczonych na cele rekreacyjno-sportowe i turystyczno wypoczynkowe. Wnioskiem z dnia [...] lutego 2011 r. skarżące wystąpiły do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia [...] marca 1990 r. oraz z dnia [...] listopada 1992 r., w zakresie w jakim obejmowały one nieruchomości ozn. nr hip. [...],[...],[...],[...] i [...], należące uprzednio do J. L., a które objęte były działaniem dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m. st. Warszawy (Dz. U. Nr 50, poz. 279). W dniu [...] kwietnia 2011 r. organ wystąpił do Prezydenta Miasta W. o nadesłanie akt administracyjnych przedmiotowej sprawy, które wpłynęły w dniu [...] czerwca 2011 r. Pismem z dnia [...] czerwca 2011 r. wnioskodawczynie wystąpiły do organu z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa polegającego na niewydaniu decyzji. Pismem z dnia [...] czerwca 2011 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wystąpiło do Prezydenta Miasta W. o uzupełnienie akt administracyjnych sprawy, natomiast kolejnym pismem z tej samej daty poinformowało strony, że załatwienie sprawy powinno nastąpić nie później niż do dnia 31 sierpnia 2011 r. W skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skardze skarżące wskazały, że postępowanie w niniejszej sprawie trwa od ponad dziesięciu miesięcy, jednak mimo tego nie doszło do wydania decyzji. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i wskazał, że wprawdzie uchybił przepisom art. 35 i 36 kpa, jednak jest to związane z bardzo dużą ilością spraw wpływających do Kolegium, które rozpoznawane są w kolejności wpływu. Postępowanie nadzorcze ma ponadto skomplikowany charakter i wymaga dodatkowych wyjaśnień, w tym ustalenia kręgu stron postępowania. Organ wskazał, że dołoży wszelkich starań, aby sprawa została zakończona wydaniem stosownego orzeczenia w zakreślonym terminie, tj. do dnia 31 grudnia 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skargę należało uznać za uzasadnioną, co skutkowało wydaniem przez Sąd wyroku zobowiązującego organ do wydania orzeczenia w określonym terminie. Zgodnie z treścią art. 119 pkt 2 w zw. z art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), powoływana dalej jako "P.p.s.a.", sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym jeżeli jedna ze stron złoży taki wniosek, a żadna z pozostałych stron w terminie 14 dni od dnia zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy – taka sytuacja ma miejsce w niniejszej sprawie. Podkreślić należy, że zgodnie z art. 12 § 1 kpa organy administracji publicznej mają obowiązek działać w sprawie wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia. Na organie prowadzącym postępowanie spoczywa obowiązek podejmowania wszelkich kroków niezbędnych do załatwienia sprawy (art. 7 i art. 77 § 1 kpa). Stosownie z kolei do treści art. 35 § 1 i 3 kpa organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu odwoławczym - w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania. W myśl natomiast art. 36 § 1 kpa o każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 lub w przepisach szczególnych organ administracji publicznej jest obowiązany zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki i wskazując nowy termin załatwienia sprawy. Zdaniem Sądu w rozpoznawanej sprawie Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] nie wywiązało się z ustawowych obowiązków wynikających z powołanych wyżej przepisów kodeksu postępowania administracyjnego. Jak bowiem wynika z akt administracyjnych od dnia [...] lutego 2011 r., kiedy to wpłynął do organu wniosek skarżących z dnia [...] lutego 2011 r. o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia [...] marca 1990 r. oraz z dnia [...] listopada 1992 r., do dnia wyrokowania organ nie wydał stosownej decyzji w sprawie. Wprawdzie we wskazanym okresie gromadzono dokumentację niezbędną do wydania takiej decyzji, jednakże nie zostało podjęte rozstrzygnięcie załatwiające wniosek skarżących. Wskazać również należy, że wystosowane przez organ do stron postępowania dwa pisma informujące o przewidywanym terminie zakończenia sprawy nie wskazywały konkretnych przyczyn zwłoki, które powinny być określone precyzyjnie, co pozwoliłoby stronie jak i sądowi administracyjnemu na kontrolę zasadności przyczyn opóźnienia w załatwieniu sprawy. W niniejszej sprawie organ ograniczył się jedynie do wyjaśnienia, że rozpoznanie sprawy nie było możliwe z uwagi na jej skomplikowany charakter oraz dużą ilość spraw wpływających do Kolegium i rozpoznawanie ich w kolejności wpływu. W tym stanie rzeczy zarzut bezczynności przy rozpoznawaniu wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia [...] marca 1990 r. oraz z dnia [...] listopada 1992 r. uznać należało za uzasadniony. Nie ulega bowiem wątpliwości, że w prowadzonym postępowaniu organ uchybił wskazanym wyżej przepisom procesowym. Takie z kolei postępowanie podważa wyrażoną w art. 8 kpa zasadę prowadzenia postępowania w sposób pogłębiający zaufanie obywateli do organów Państwa. Sąd uznał jednocześnie, że zaistniała w sprawie bezczynność, z uwagi na fakt, że wniosek wszczynający postępowanie wpłynął do organu w dniu [...] lutego 2011 r., nie nosi cechy rażącego naruszenia prawa. Organ bowiem, wprawdzie nie wydał decyzji w sprawie, jednakże podjął czynności zmierzające do zgromadzenia materiału dowodowego i merytorycznego zakończenia sprawy. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 149 § 1 P.p.s.a. w związku z art. 119 pkt 2 i art. 120 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 P.p.s.a.