I SAB/Wa 46/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jolanta Dargas Sędziowie: Sędzia WSA Magdalena Durzyńska Sędzia WSA Marta Kołtun - Kulik (spr.) Protokolant starszy sekretarz sądowy Katarzyna Krynicka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 maja 2015 r. sprawy ze skargi I. M.-H. na bezczynność Prezydenta [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku o przyznanie odszkodowania za nieruchomość 1. zobowiązuje Prezydenta [...] do rozpoznania wniosku z dnia 17 września 2013 r. o ustalenie odszkodowania za nieruchomość położoną w [...] przy ulicy [...], ozn. jako "[...]", działka [...] - w terminie dwóch miesięcy od daty doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy, 2. stwierdza, że bezczynność [...] miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, 3. zasądza od Prezydenta [...] na rzecz I. M.-H. kwotę 357 (trzysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Wnioskiem z dnia 17 września 2013 r. I. M. wystąpiła do Prezydenta [...] o ustalenie odszkodowania za nieruchomość [...]. W dniu 22 października 2013 r. wnioskodawczyni złożyła do Wojewody [...] zażalenie na niezałatwienie przez Prezydenta [...] sprawy w terminie. Wojewoda [...] postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2014 r., nr [...] uznał zażalenie za uzasadnione i wyznaczył Prezydentowi [...] termin na podjęcie stosownego rozstrzygnięcia wynoszący 3 miesiące od daty doręczenia niniejszego postanowienia. Akta zostały zwrócone do organu I instancji w dniu 14 kwietnia 2014 r. Pismem z dnia 5 czerwca 2014 r. I. M., reprezentowana przez adwokata I. R., wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Prezydenta [...] w sprawie rozpoznania wniosku z dnia 17 września 2013 r. o ustalenie odszkodowania za nieruchomość [...]. W uzasadnieniu skargi strona podniosła, że w sprawie zostały ustalone wszystkie kwestie formalne a wobec powyższego brak jest przeszkody do wydania decyzji administracyjnej. Tymczasem, organ nie rozpoznał opisanego wniosku w terminie prawem przewidzianym, nie poinformował skarżącej o przyczynach zwłoki i nie podał nowego terminu zakończenia sprawy. Ponadto, organ nie rozpoznał wniosku także w terminie określonym w postanowieniu Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2014 r. Prezydent [...], pismami z dnia 1 sierpnia 2014 r., zwrócił się do [...] o udzielenie informacji i nadesłanie dokumentów do sprawy, w tym akt własnościowych i lokalizacyjnych przedmiotowej nieruchomości. W dniu 6 października 2014 r. wpłynęły do organu dokumenty z [...]. Prezydent [...], pismem z dnia 22 stycznia 2015 r., wniósł o oddalenie skargi wskazując, że pełnomocnik skarżącej został poinformowany, iż z uwagi na konieczność zgromadzenia całości dokumentacji rozpatrzenie wniosku o odszkodowanie nastąpi w terminie do dnia 30 kwietnia 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Stosownie do treści art. 149 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) – dalej "p.p.s.a.", sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekle prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1–4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Z przepisu art. 35 § 1 i 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (j.t. Dz. U. z 2013 r. poz. 267, dalej zwanej "k.p.a.") wynika obowiązek załatwienia sprawy bez zbędnej zwłoki, nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej – nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania. O każdym przypadku nie załatwienia sprawy w terminie, organ administracji publicznej obowiązany jest zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki i wskazując nowy termin załatwienia sprawy (art. 36 § 1 k.p.a.). Ten sam obowiązek ciąży na organie również w przypadku zwłoki w załatwieniu sprawy z przyczyn niezależnych od organu (art. 36 § 2 k.p.a.). Z kolei, z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie wydał decyzji lub postanowienia, względnie aktu lub czynności wskazanych w art. 3 § 2 p.p.s.a. (zob. wyrok NSA z dnia 23 października 2013 r., sygn. akt I OSK 1181/13). Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy uznać należy, że zaistniały przesłanki uzasadniające stwierdzenie bezczynności Prezydenta [...] a tym samym zobowiązanie organu do wydania aktu w określonym terminie. Poza sporem bowiem jest, iż Prezydent nie zakończył sprawy i nadal pozostaje w zwłoce w rozpoznaniu wniosku I. M. z dnia 17 września 2013 r. o ustalenie odszkodowania za nieruchomość [...]. Przedmiotowy wniosek wpłynął do organu w dniu 18 września 2013 r. i od tego momentu rozpoczął bieg termin do załatwienia sprawy, określony w art. 35 § 3 k.p.a. Tymczasem, pomimo upływu ponad półtora roku od złożenia przez stronę ww. wniosku, Prezydent [...] nie zakończył postępowania nim zainicjowanego i nie podjął rozstrzygnięcia merytorycznego, co stanowi o zasadności niniejszej skargi na bezczynność organu. Z tego względu, Sąd zobowiązał Prezydenta [...] do rozpatrzenia wniosku odszkodowawczego w terminie dwóch miesięcy od daty doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy. Jednocześnie Sąd stwierdził, iż zaistniała w sprawie bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. O rażącym naruszeniu prawa można bowiem mówić, gdy zwłoka w załatwieniu sprawy jest znaczna i jest efektem działań (zaniechań) organów, które można zinterpretować jako unikanie podejmowania rozstrzygnięcia, bądź lekceważenie praw stron domagających się czynności organu, które to czynności organ prowadzi w sposób nieefektywny, poprzez wykonywanie czynności w dużym odstępie czasu bądź wykonywanie czynności pozornych, powodujących, że formalnie organ nie jest bezczynny (zob. wyrok NSA z dnia 23 października 2013 r., sygn. akt I OSK 1181/13). Sytuacja taka zaszła w niniejszej sprawie. Z akt administracyjnych wynika bowiem, że organ pierwszą czynność w sprawie podjął po prawie roku od złożenia wniosku odszkodowawczego i po prawie 4 miesiącach od wpływu do organu postanowienia Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2014 r., nr [...] uznającego za zasadne zażalenie strony na bezczynność Prezydenta [...] w załatwieniu sprawy. Czynność tą stanowiło wystosowanie do kilku instytucji, w dniu 1 sierpnia 2014 r., pism z prośbą o nadesłanie koniecznych dokumentów, w tym akt własnościowych i lokalizacyjnych nieruchomości. Zatem, zauważyć należy, że dopiero dnia 1 sierpnia 2014 r. Prezydent [...] rozpoczął kompletowanie materiału dowodowego, w sytuacji gdy powinien już dawno rozpoznać wniosek odszkodowawczy. Przy czym, ww. pisma mogły być wystosowane niezwłocznie po wpływie wniosku do organu, a nie po prawie roku od jego złożenia. Stanie na straży praworządności wymaga od organu prowadzenia postępowania w taki sposób, aby nie było wątpliwości, że podejmuje niezbędne czynności zmierzające do załatwienia sprawy. Dotyczy to również spraw skomplikowanych i wymagających zgromadzenia dokumentów sprzed wielu lat. Jednocześnie, brak możliwości zakończenia postępowania - pomimo starań organu, które winny znajdować odzwierciedlenie w aktach sprawy - powinien zostać zakomunikowany stronie, niezwłocznie po upływie terminów ustawowych. Natomiast, Prezydent [...] o niemożności zakończenia postępowania w terminie zawiadomił wnioskodawczynię dopiero pismem z dnia 22 stycznia 2015 r., czyli po ponad roku od złożenia wniosku odszkodowawczego i po ponad 6 miesiącach od wniesienia przez stronę skargi na bezczynność organu. Ponadto, Prezydent nie załatwił sprawy w terminie wskazanym w tym piśmie, tj. do dnia 30 kwietnia 2015 r., który to termin był i tak terminem dłuższym niż termin wyznaczony uprzednio organowi powołanym postanowieniem Wojewody [...] nr [...], tj. [...] lipca 2014 r. Wobec czego, w zaistniałych okolicznościach sprawy, w ocenie Sądu, postępowanie Prezydenta [...] prowadzone było z rażącym naruszeniem art. 7, 8, 9, 12, 35 i 36 k.p.a. Odnosząc się do wniosku skarżącego o ukaranie organu grzywną, Sąd uznał, że żądanie to nie znajduje uzasadnienia w realiach niniejszej sprawy. Biorąc powyższe pod uwagę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 149 § 1 p.p.s.a. orzekł, jak w punkcie 1 i 2 sentencji wyroku. Rozstrzygnięcie zawarte w punkcie 3 sentencji wyroku Sąd oparł na przepisie art. 200 w związku art. 205 § 2 p.p.s.a. ----------------------- 4