I SAB/Wa 461/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosław Gdesz po rozpoznaniu w dniu 21 stycznia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi A. G. na bezczynność Prezydenta W. w przedmiocie rozpatrzenia wniosku o odszkodowanie za nieruchomość 1. zobowiązuje Prezydenta W. do rozpatrzenia wniosku A. G. z dnia 7 grudnia 2006 r. o przyznanie odszkodowania za nieruchomość położoną w W. przy ul. [...] hip. [...] - w terminie dwóch miesięcy od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; 2. stwierdza, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3. zasądza od Prezydenta W. na rzecz skarżącego A. G. kwotę 340 (trzysta czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. A. G. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę z dnia 24 września 2012 r. na bezczynność Prezydenta W. w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia 7 grudnia 2006 r. o przyznanie odszkodowania za nieruchomość położoną w W. przy ul. [...] hip. [...]. W uzasadnieniu skargi podniósł, że Wojewoda [...] postanowieniem z dnia [...] września 2011 r. uznał za uzasadnione jego zażalenie na bezczynność Prezydenta W. w sprawie rozpoznania wskazanego wniosku i wyznaczył w/w organowi 2 miesięczny termin do załatwienia sprawy. Jednakże pomimo upływu terminu wyznaczonego przez Wojewodę, a także terminów wyznaczanych kolejnymi pismami w sprawie, Prezydent W. nie rozpoznał przedmiotowego wniosku i nie wydał rozstrzygnięcia, co powoduje bezczynność organu oraz w pełni uzasadnia niniejszą skargę. W odpowiedzi na skargę Prezydent W. wniósł o jej oddalenie opisując postępowanie w sprawie oraz wskazując, że pismem z dnia [...] października 2012 r. strony zostały zawiadomione, iż postępowanie zostanie zakończone w terminie do 31 stycznia 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd bada, czy organ administracji orzekając w sprawie nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z treścią art. 119 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270) sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. Sytuacja taka miała miejsce w przedmiotowej sprawie. Analiza zebranego w niniejszej sprawie materiału dowodowego wskazuje na całkowitą zasadność skargi. Stosownie do treści art. 35 § 1 kpa organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od daty wszczęcia postępowania (art. 35 § 3 kpa). W myśl art. 36 § 1 kpa o każdym przypadku niezałatwienia sprawy w ustawowym terminie określonym w art. 35 kpa organ administracji publicznej obowiązany jest zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki i wskazując nowy termin załatwienia sprawy. Ten sam obowiązek ciąży na organie administracji publicznej również w przypadku zwłoki w załatwieniu sprawy z przyczyn niezależnych od organu (art. 36 § 2 kpa). Z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żądanych czynności w sprawie lub opieszale prowadził postępowanie i - mimo ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności (wyrok NSA z dnia 5 lutego 1999 r., sygn. akt I SAB 90/98, LEX nr 48016). Natomiast instytucja skargi na bezczynność organu ma na celu ochronę strony poprzez doprowadzenie do wydania rozstrzygnięcia w sprawie. Jednocześnie w przypadku skargi na bezczynność, dokonując badania jej zasadności sąd czyni to według stanu prawnego i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania orzeczenia sądowego. W rozpoznawanej sprawie – w ocenie Sądu – Prezydent W. nie wywiązał się z ustawowych obowiązków wynikających z powołanych wyżej przepisów prawa. Analiza dokumentów znajdujących się w aktach sprawy wskazuje, że przedmiotowe postępowanie zostało wszczęte wnioskiem A. G. z dnia 7 grudnia 2006 r. o przyznanie odszkodowania za nieruchomość położoną w W. przy ul. [...] hip. [...]. Wobec nie załatwienia przez organ sprawy w terminie wynikającym ze wskazanych przepisów skarżący wystąpił do Wojewody [...] z zażaleniem na bezczynność Prezydenta w rozpoznaniu opisanego wniosku. Wojewoda postanowieniem z dnia [...] września 2011 r. nr [...] uznał powyższe zażalenie za uzasadnione i wyznaczył Prezydentowi W. dodatkowy termin załatwienia sprawy wynoszący 2 miesiące od daty doręczenia niniejszego postanowienia tj. – jak wynika z materiału dowodowego sprawy do dnia 21 listopada 2011 r. Zauważyć przy tym należy, że od przedłożenia organowi I instancji opisanego postanowienia Wojewody wraz z aktami sprawy tj. od dnia 20 września 2011 r. Prezydent działa w sposób, który sprzyja wydłużaniu prowadzenia tego postępowania, a w aktach brak jest dokumentacji z czynności organu, które w sposób zasadniczy prowadziłyby do jego zakończenia. Przy czym Prezydent pismami z dnia [...] listopada 2011 r., [...] lutego 2012 r. i [...] października 2012 r. wyznaczał coraz odleglejsze daty rozpoznania wniosku skarżącego. Zauważyć również należy, iż pismo z dnia [...] października 2012 r. organ wystosował do strony prawie miesiąc po wpłynięciu do niego skargi. Jednocześnie zawarta w powyższych pismach informacja dotycząca terminu rozstrzygnięcia sprawy odpowiednio na dzień: 29 lutego 2012 r., 30 kwietnia 2012 r. oraz 31 stycznia 2013 r. narusza terminy określone w przepisach kpa, a tym samym obrazuje podejście Prezydenta do potrzeby rychłego zakończenia postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 6 października 2000 r. (sygn. akt IV SA 105/00, publ. Lex 53462) zwrócił bowiem uwagę na to, że: "zasada sformułowana w art. 6 kpa, zgodnie z którą organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa odnosi się także do ścisłego przestrzegania terminów wyznaczonych do załatwiania spraw, określonych w art. 35 36 kpa. Obowiązek załatwiania spraw bez zbędnej zwłoki pozostaje także w bezpośrednim związku z dyrektywami zawartymi w art. 7 i 8 kpa, zobowiązującymi organy administracji publicznej do stania na straży praworządności i uwzględniania słusznego interesu obywateli a także pogłębiania prowadzonym postępowaniem zaufania do organów Państwa." Nadto - jak wynika z akt sprawy – nieuzasadnionym jest dlaczego organ po zgromadzeniu materiału dowodowego przez dłuższy czas nie dokonał jego analizy. Wskazać przy tym należy, iż wcześniejsza (cofnięta przez skarżącego) skarga z dnia 29 maja 2012 r. zarejestrowana pod sygn. akt I SAB/Wa 247/12, a dotycząca bezczynności Prezydenta W. w rozpoznaniu wskazanego wniosku i związana z tym konieczność przekazania do sądu akt sprawy (zwróconych w dniu 25 września 2012 r.) nie uzasadniała bezczynności organu. Zauważyć bowiem należy, że złożona do Sądu skarga na bezczynność organu służyć ma doprowadzeniu do wydania rozstrzygnięcia przez organ pozostający w bezczynności. Celem jej jest bowiem zmobilizowanie organu do wydania orzeczenia merytorycznie kończącego wszczęte postępowanie administracyjne. Ponadto przekazanie akt przez organ do sądu lub też do innego organu administracji publicznej co do zasady nie stanowi powodu bezczynności tego organu - w szczególności gdy przed przekazaniem akt właściwych sprawy może on we własnym zakresie sporządzić akta zastępcze. W ocenie Sądu nie ulega zatem wątpliwości, że przedmiotowa skarga z dnia 24 września 2012 r. na bezczynność Prezydenta W. jest w pełni uzasadniona. Jednocześnie Sąd uznał, iż zaistniała w sprawie bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Biorąc powyższe pod uwagę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 149 § 1, art. 119 pkt 2 w zw. z art. 120 oraz art. 200 powołanej ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.