I SAB/Wa 462/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Sobielarska (spr.) po rozpoznaniu w dniu 13 stycznia 2012 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze A. K. na bezczynność Marszałka Województwa [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku o przyznanie prawa użytkowania wieczystego 1. zobowiązuje Marszałka Województwa [...] do rozpatrzenia wniosku o przyznanie prawa użytkowania wieczystego nieruchomości [...] położonej przy ul. [...], w terminie dwóch miesięcy od dnia doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; 2. stwierdza, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszenia prawa; 3. zasądza od Marszałka Województwa [...] na rzecz skarżącej A. K. kwotę [...] ([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. A. K. reprezentowana przez pełnomocnika adwokata J. F. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Marszalka Województwa [...] w przedmiocie przyznania na podstawie art. 7 ust. 2 dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.st. Warszawy prawa użytkowania wieczystego gruntu nieruchomości [...] położonej w dzielnicy [...] przy ul. [...], oznaczonej jako działka ewidencyjna nr [...]. W skardze wskazała, że w dniu [...] czerwca 2008 roku Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wydało decyzję w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydium Rady Narodowej W. z dnia [...] lipca 1969 r. nr [...] w części dotyczącej gruntu nieruchomości stanowiącej obecnie własność Samorządu Województwa [...]. Wskazała ponadto, że w sprawie niniejszej wydana już była decyzja merytoryczna w dniu [...] lutego 2010 r., która została następnie uchylona przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z [...] czerwca 2010 r. nr [...]. Od dnia otrzymania powyższej decyzji, organ pierwszej instancji, mimo iż posiadał niezbędny w sprawie materiał dowodowy, nie wykonał żadnych czynności zmierzających do ustanowienia prawa użytkowania wieczystego na jej rzecz. Skarżąca podniosła ponadto, że organ informował ją o przewidywanych terminach rozpoznania niniejszej sprawy kolejno do dnia [...] lutego 2011 r., następnie do dnia [...] kwietnia 2011r., potem do dnia [...] lipca 2011 r. i ostatecznie do dnia [...] września 2011 r. Uzasadniając swą skargę A. K. powołała się jednocześnie na orzecznictwo sądów administracyjnych wskazując, że podnoszona przez organ kwestia braku planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru, na którym położona jest sporna nieruchomość, nie może być podstawą do niezałatwienia wniosku o ustanowienie prawa użytkowania wieczystego na podstawie art. 7 ust. 2 dekretu z dnia 26 października 1945 r. Odpowiadając na skargę Marszałek Województwa [...] reprezentowany przez pełnomocnika radcę prawnego B. S., przedstawił szczegółowo przebieg postępowania w niniejszej sprawie i wskazał, że nie można zgodzić się z treścią skargi, która wskazuje na rażąco przewlekłe prowadzenie postępowania. Wskazał ponadto, że zaspokojenie roszczeń skarżącej dotyczących części nieruchomości użytkowanej obecnie przez Szpital, wymaga bardzo dokładnego i wnikliwego zbadania, biorąc pod uwagę wszystkie uwarunkowania formalno-prawne. Równocześnie wskazał, że w sprawie gromadzone były niezbędne do jej rozpoznania dokumenty i dowody w tym dokumenty nadesłane przez Biuro Gospodarki Nieruchomościami Delegatura Dzielnica [...], które organ otrzymał dopiero w dniu [...] października 2011 r. Pełnomocnik organu podniósł ponadto, że w trakcie postępowania strona złożyła zażalenie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...], z którego akta powróciły do Urzędu Marszałkowskiego dopiero w dniu [...] października 2011 r., a zatem jego zdaniem, termin rozpatrzenia niniejszej sprawy upływa w dniu [...] grudnia 2011 r. Reasumując pełnomocnik organu wniósł o jej odrzucenie jako nieuzasadnionej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Na wstępie wyjaśnić należy, że zawarty w odpowiedzi na skargę wniosek pełnomocnika organu o odrzucenie skargi nie ma uzasadnionych podstaw i nie mógł być uwzględniony przez Sąd. Stosownie do treści art. 52 § 1 i 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) skargę do wojewódzkiego sądu administracyjnego można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Natomiast w przypadku skargi na bezczynność, wyczerpanie to następuje poprzez wniesienie zażalenia do organu administracji publicznej wyższego stopnia organu na podstawie art. 37 § 1 kodeksu postępowania administracyjnego (Dz. U. Nr 98, Nr 1071 ze zm.) – dalej "kpa". Jak wynika z akt sprawy, i co potwierdził pełnomocnik organu w odpowiedzi na skargę, skarżąca A. K. wniosła zażalenie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...], wyczerpując tym samym tryb do wniesienia skargi do Sądu. Zgodnie z przepisem art. 119 pkt 2 w zw. z art. 120 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym jeżeli strona zgłosi taki wniosek, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. W sprawie niniejszej wniosek o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym zawarty został w skardze. Odpowiadając na skargę organ nie odniósł się do niniejszego wniosku, nie zażądał jednocześnie przeprowadzenia rozprawy. Skargę uznać należało za uzasadnioną, co skutkowało wydaniem przez Sąd wyroku zobowiązującego organ do rozpoznania wniosku o przyznanie prawa użytkowania wieczystego gruntu nieruchomości [...] położonej przy ul. [...], oznaczonej jako działka ewidencyjna nr [...]. Odnosząc się do zasadności skargi wskazać należy, że jak wynika z ugruntowanego orzecznictwa sądów administracyjnych, z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia w każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w przepisie art. 35 kodeksu postępowania administracyjnego, jeżeli nie dopełnił on czynności określonych w art. 36 kpa lub nie podjął innych działań wynikających z przepisów procesowych mających na celu usunięcie przeszkody w wydaniu decyzji. Przy czym podkreślenia wymaga, że bez znaczenia pozostaje okoliczność z jakich przyczyn określony akt (decyzja, postanowienie, inny akt) nie został podjęty lub czynność nie została dokonana, a w szczególności czy bezczynność organu spowodowana została zawinioną lub niezawinioną opieszałością organu w ich podjęciu lub dokonaniu czy też wiąże się z przeświadczeniem organu, że stosowny akt lub czynność w ogóle nie powinna zostać dokonana. Marszałek Województwa [...] nie może się zatem skutecznie bronić twierdzeniem, że nie pozostaje w bezczynności, gdyż podejmuje systematyczne działania w sprawie. Jak wynika z akt niniejszej sprawy organ rozpoznający wniosek skarżącej o przyznanie prawa użytkowania wieczystego gruntu nieruchomości [...] położonej przy ul. [...], kilkakrotnie wyznaczał nowe terminy zakończenia postępowania, z których żaden nie został dotrzymany, co jednoznacznie wskazuje, że postępowanie prowadzone było w sposób przewlekły, a organ pozostaje w bezczynności. Dodatkowo, podkreślenia wymaga, że tłumaczenie organu, iż na skutek wniesionego przez stronę zażalenia do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na przewlekłe prowadzenie sprawy, "przedłużył" się termin rozpoznania sprawy do dnia [...] grudnia 2011 r. również pozostaje bez znaczenia. Poza sporem pozostaje bowiem fakt, że do dnia orzekania przez Sąd tj. 13 stycznia 2012 r., organ nie wydał rozstrzygnięcia. Rozpoznając sprawę Sąd uznał jednocześnie, że zaistniała bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Organ nie dochował co prawda przewidzianych prawem terminów do załatwienia sprawy, jednak jak wynika z materiału dokumentacyjnego przez cały czas gromadził dowody i dokumenty niezbędne, jego zdaniem, do zakończenia postępowania. Mając powyższe na względzie Sąd na podstawie art. 149 § 1 w związku z art. 119 pkt 2 oraz art. 120 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 200 powołanej ustawy