I SAB/Wa 465/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Tarnowska (spr.) Sędziowie: WSA Dorota Apostolidis WSA Dariusz Chaciński Protokolant starszy sekretarz sądowy Artur Dobrowolski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 marca 2012 r. sprawy ze skargi W. C. na bezczynność Prezydenta W. w przedmiocie rozpoznania wniosku w sprawie przyznania odszkodowania za nieruchomość 1. zobowiązuje Prezydenta W. do rozpoznania wniosku o przyznanie odszkodowania za nieruchomość położoną w W. przy ulicy [...], w terminie jednego miesiąca od dnia otrzymania odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; 2. stwierdza, że bezczynność Prezydenta W. miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; 3. umarza postępowanie w części dotyczącej wymierzenia organowi grzywny. Pismem z dnia 2 listopada 2011 r. W. C. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Prezydenta W. w przedmiocie rozpoznania wniosku w sprawie przyznania odszkodowania za nieruchomość położoną w W. przy ul. [...]. Ponadto, w oparciu o art. 149 § 2 ppsa skarżący wniósł o wymierzenie organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 ppsa. W odpowiedzi na skargę Prezydent m. W. wniósł o jej oddalenie i wskazał, że akta własnościowe przedmiotowej nieruchomości, przekazane do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przy piśmie z dnia 6 września 2011 r., do chwili obecnej nie wróciły do Biura. Ponadto organ wskazał, że strona została poinformowana, iż decyzja kończąca postępowanie w przedmiotowej sprawie zostanie wydana po dwóch miesiącach od otrzymania akt własnościowych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie ustalił i zważył, co następuje: Skarga jest uzasadniona. Z analizy przepisów zawartych w art. 35-37 kpa wynika, że organ administracji publicznej pozostaje w bezczynności w każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 kpa, jeżeli nie dopełnił czynności określonych w art. 36 lub nie podjął innych działań wynikających z przepisów procesowych, a mających na celu usunięcie przeszkody do wydania decyzji. Instytucja skargi na bezczynność organu ma na celu ochronę strony poprzez doprowadzenie do wydania rozstrzygnięcia w sprawie. W przypadku skargi na bezczynność, dokonując badania jej zasadności, sąd czyni to według stanu prawnego i na podstawie akt sprawy, istniejących w dniu wydania orzeczenia sądowego. Podkreślić należy, iż stosownie do treści art. 35 § 1 kpa, organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy, od dnia wszczęcia postępowania (art. 35 § 3 kpa). W myśl art. 36 § 1 kpa o każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 kpa organ administracji publicznej obowiązany jest zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki i wskazując nowy termin załatwienia sprawy. Ten sam obowiązek ciąży na organie administracji publicznej również w przypadku zwłoki w załatwieniu sprawy z przyczyn niezależnych od organu (art. 36 § 2 kpa). Z bezczynnością organu administracji publicznej mamy zaś do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żądanych czynności w sprawie lub opieszale prowadził postępowanie, ale - mimo ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności (wyrok NSA z dnia 5 lutego 1999 r., sygn. akt I SAB 90/98 LEX nr 48016). W ocenie Sądu, w rozpoznawanej sprawie wystąpił właśnie taki przypadek. Jak wynika z akt sprawy postępowanie administracyjne będące przedmiotem skargi na bezczynność Prezydenta W., zostało wszczęte na wniosek W. J. z dnia 18 listopada 1997 r. o przyznanie odszkodowania za w/w nieruchomość przy ul. [...], która była objęta działaniem dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m. st. Warszawy (Dz. U. Nr 50, poz. 279). Do tego wniosku przyłączył się również skarżący W. C.. W dniu 21 listopada 2005 r. sygn. akt I SA/Wa 1913/04 został wydany w sprawie wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie uchylający obie decyzje, następnie w dniu 8 lutego 2008 r. została wydana decyzja odmawiająca przyznania odszkodowania, następna decyzja Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2009 r. nr [...] uchyliła decyzję organu pierwszej instancji, akta zostały przekazane do organu pierwszej instancji w dniu 8 kwietnia 2009 r. Od tej pory organ wystosował jedynie pismo do Sądu Rejonowego [...] o akt notarialny z dnia [...] października 1970 r. – umowa użytkowania wieczystego, oraz decyzję z dnia [...] stycznia 1970 r. – Wydziału Gospodarki Komunalnej i mieszkaniowej Prezydium Rady Narodowej w W. (w dniu [...] stycznia 2011 r.) i zlecił opinię rzeczoznawcy majątkowemu w celu ustalenia wartości przedmiotowej nieruchomości (operat sporządzono dniu [...] marca 2011 r.). Ponadto organ kilkakrotnie informował stronę o przesunięciu terminu załatwienia sprawy(pismami z dnia 5 czerwca 2009 r., 4 września 2009 r., 5 marca 2010 r., 13 października 2010 r. i 31 sierpnia 2011 r.), – uzasadniając opóźnienie w załatwieniu sprawy skomplikowanym charakterem postępowania oraz koniecznością zgromadzenia dowodów niezbędnych w sprawie rozpatrzenia wniosku o odszkodowanie za przedmiotową nieruchomość. Zdaniem Sądu - biorąc pod uwagę powyższe i oceniając sprawność i szybkość działania organu w kontekście maksymalnego terminu załatwienia sprawy wynoszącego 2 miesiące - należało uznać, że Prezydent W. pozostaje w zwłoce i prowadzi postępowanie administracyjne z naruszeniem art. 12 kpa. Zdaniem Sądu, pomiędzy podejmowanymi przez organ czynnościami procesowymi występują zbyt duże odstępy czasowe. Co prawda organ dopełnił obowiązku z art. 36 § 1 kpa i wyznaczył kilka dodatkowych terminów na załatwienie sprawy jednakże stwierdzić należy, iż organ nie wskazał, że wielokrotne przesuwanie terminu załatwienia sprawy jest usprawiedliwione i niezbędne. Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, że skarga na bezczynność Prezydenta m. st. Warszawy jest uzasadniona. Zgodnie zaś z art. 149 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, uznając skargę na bezczynność organu za zasadną, Sąd zobowiązuje ten organ do wydania w określonym terminie aktu lub dokonania czynności. Z uwagi na cofnięcie przez pełnomocnika strony skarżącej na rozprawie wniosku o wymierzenie organowi grzywny Sąd umorzył postępowanie w tej części. Biorąc to wszystko pod uwagę, Sąd, na podstawie art. 149 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowania przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270), orzekł jak w sentencji.